«ΑΚΟΥΝΑ ΜΑΤΑΤΑ» όλα μια ιδέα είναι

Είναι αλήθεια λοιπόν. Ισχύει αυτή η φράση όσο τίποτα άλλο. Μην τους πεις ποτέ όλη την αλήθεια, δεν θα σου το συγχωρήσουν ποτέ. Και μη προσπαθήσεις να το διαπιστώσεις από μόνος σου. Ο λόγος είναι απλός, νομίζω. Γιατί οι άνθρωποι δεν ξέρουν. Όχι, δεν είναι χαζοί, όχι όλοι τουλάχιστον. Ίσως είναι επειδή δεν ξέρουν να σκέφτονται, ίσως είναι και αυτός ο πρωτόγονος φόβος απέναντι στο διαφορετικό, στο ανεξήγητο. Γιατί δεν το χωράει ο νους τους ότι κάποιος μπορεί να επιλέξει κάτι διαφορετικό στη ζωή του.

Κι όμως ίσως υπάρχουν κάτι τέτοιοι τρελοί. Κάποιος, κάπου ίσως υπάρχει. Ευχή και κατάρα μαζί. Θα μάθει πολλά, πράγματα που όλοι οι άλλοι δεν μπορούν να φανταστούν ότι υπάρχουν, απαγορευμένα πράγματα και μυστικά. Βέβαια, το τίμημα δεν φαίνεται και τίποτα ιδιαίτερο αρχικά. Καλωσήλθες, μα ξέχνα την Αφροδίτη. Δεν ξέρεις όμως ότι με όλα αυτά που αρνιέσαι εκείνη τη στιγμή, αρνιέσαι και τον εαυτό σου τον ίδιο. Γιατί; Τι θα πει γιατί; Γιατί είναι ώρες που θες να βροντοφωνάξεις ποιος είσαι και τι είσαι. Και κυρίως τι έχεις κάνει. Γιατί νομίζεις ότι έκανες κάτι. Και είναι στιγμές που αυτή η ανάγκη είναι τόσο επιτακτική που σχεδόν σε σκοτώνει. Είναι ένας τρόπος να ικανοποιηθεί ο εγωισμός, η ανάγκη για αυτοεπιβεβαίωση, η αναγνώριση από τους άλλους. Κι όμως, αυτό που στην πραγματικότητα είναι τόσο ασήμαντο, είναι μια αδυναμία που την έχουμε μέσα μας όλοι και ναι διάολε, είναι τόσο δυνατή και ύπουλη, απειλεί να γκρεμίσει όλα όσα χτίζεις μια ζωή. Γιατί είπαμε, οι άνθρωποι δεν ξέρουν, μα δεν τους νοιάζει κιόλας για να λέμε την αλήθεια. Μόλις τους πεις τι είσαι, πάει.  Θα σου κολλήσουν μια ταμπέλα τόσο μεγάλη όσο και η βλακεία που έκανες. Τότε όμως, θα είναι δύσκολο να κάνεις ότι έκανες πριν, να κινείσαι υπογείως, να δουλεύεις κρυμμένος, να σκέφτεσαι χωρίς περιορισμούς. Γιατί τώρα ξέρουν. Ξέρουν ότι είσαι εσύ, και τι είσαι. Και επειδή δεν ξέρουν ως που μπορείς να φτάσεις, μα ξέρουν ότι ταξιδεύεις σε μέρη που αυτοί δεν θα παν ποτέ, σε θεωρούν επικίνδυνο, άρα από δω και μπρος θα είσαι ένας γνωστός επικίνδυνος. Και στους επικίνδυνους η κοινωνία μας επιφυλάσσει μόνο μια μοίρα. Θάνατο.

Το θέμα είναι όμως να νικάς τις αδυναμίες σου. Άρα πρέπει να νικήσεις κι αυτή. Δύσκολο, γιατί πρέπει να αρνηθείς τον ίδιο σου τον εαυτό, όπως είπαμε. Να συμβιβαστείς με τη λήθη. Δύσκολο ξαναλέω. Νομίζεις ότι θα χαθούν όλα, ότι όλο το έργο σου θα πάει χαμένο. Ότι δεν θα μείνει τίποτα πίσω, αν δεν ξέρουν ότι το έκανες εσύ. Πολύ εγωιστικό, αλήθεια. Και τι νομίζεις σκουλήκι, ότι το όνομά σου είναι τόσο σημαντικό και αντάξιο μιας ιδέας, ότι ένα απλό όνομα θα της χαρίσει την αιωνιότητα; Είσαι πολύ γελασμένος. Είναι πάλι αυτή η ανάγκη επιβεβαίωσης από τους άλλους. Κι όμως, πόσοι το ‘χουν σκεφτεί αλήθεια, ότι ίσως είναι καλύτερα χωρίς όνομα; Γιατί το όνομα δεν είναι μια απλή λέξη. Κουβαλάει μέσα του όλη την αδυναμία και τα ελαττώματα του κατόχου του. Γιατί άσχετες πράξεις, άνανδρες ίσως αποφάσεις, και λάθη μιας ζωής να επισκιάσουν κάποιο έργο; Αντίθετα, ένα έργο/ιδέα αγνώστου δημιουργού, είναι ελεύθερο και αμόλυντο από τα λάθη του δημιουργού. Αυτό το κάνει τέλειο. Αυτό κάνει τέλειο και τον δημιουργό. Είναι λίγο αστείο θα έλεγα. Αυτός που φτιάχνει κάτι, είναι αυτός που απειλεί να το καταστρέψει. Ποιος κάνει τη χάρη σε ποιον αναρωτιέμαι, ποιος κάνει την τιμή σε ποιον; Ο δημιουργός στην ιδέα, ή μήπως η ιδέα στον δημιουργό; Καλύτερα να μείνεις εσύ στο σκοτάδι. Άφησε το φως για την ιδέα σου. Ο άνθρωπος δεν προορίζεται για το φως. Γιατί το φως φανερώνει τα ελαττώματα. Άστο για τις ιδέες. Γιατί οι ιδέες είναι τέλειες, δεν φθείρονται και δεν πεθαίνουν.

λα, λαλα, λα, λαλα λα

Με τη βροχή να πέφτει στο γυμνό μου κεφάλι

και ποταμάκια νερού να κυλούν στο πρόσωπο

τρέχω μόνος στα τυφλά μέχρι να φτάσω κάπου

που θα’χει ήλιο και ίσως να’χει κι ανθρώπους

λα λα λα λα λααααααααααα

κλαπ κλαπ κλαπ!

θενκ γιου τζακ, ναου γκοου μπακ του γιορ μποξ

Θοδωρής

*δημοσιεύτηκε στο έβδομο τεύχος του περιοδικού

*διαβάστε ακόμα στο blog μας «κείμενα», «ποιήματα» & «ιστορίες» του Θοδωρή

“Σάπιες σκέψεις…”

Περί οικολογίας και τηλεόρασης… Ο κύριος Επαμεινώνδας δείχνει από το τηλεοπτικό του παράθυρο τα φυσικά του δέντρα του (κόντευαν Χριστούγεννα) και η κυρία Μαίρη το παίζει θιγμένη και κάπως αγανακτισμένη.  Εγώ έχω πλαστικό λέει στο τελείωμα με ύφος ανώτερης ανωτερότητας και οικολογικής συνείδησης. Τις πούτσες τις θέλει από κρέας όμως και μάλιστα χοιρινό και για να βοηθήσει περισσότερο τον πλανήτη δεν αγοράζει κωλόχαρτο για να σκουπίσει τον κώλο της. Έχει φροντίσει ώστε η κωλοτρυπίδα της να έχει αρκετά μεγάλο άνοιγμα ώστε να μπορεί να εγκαταστήσει αυτόματο κουραδοκαθαριστή… Μπράβο στην κοπέλα και μπράβο και στον κώλο της. Και να μη ξεχνάμε πως η Μαίρη με την θιγμένη οικολογική συνείδηση έχει 50 ζευγάρια παπούτσια φτιαγμένα με αγνά οικολογικά υλικά, που όταν περάσει η μόδα θα αγοράσει άλλα τόσα με τα όμορφα οικολογικά λεφτά της. Μετά ο άλλος οικολόγος λέει και αυτός ότι παίρνει πλαστικό δέντρο. Μάλλον θέλει να γαμήσει τη Μαίρη και της πάει πρίμο σεκόντο. Από την άλλη ο “επιτυχημένος” αυτός νέος έχει 83 κινητά τηλέφωνα και ειδικό δωμάτιο για παπούτσια. Όταν γαμάει δεν χρησιμοποιεί ποτέ αυτά τα άθλια πλαστικά παρασκευάσματα και το αυτοκίνητο του καίει μόνο οικολογικά ούρα. Το αυτοκίνητο του, το αγόρασε με τα τίμια λεφτά που έβγαλε ως τηλεοπτική παρουσία. Η Μαιρούλα που και αυτή είναι μια πολύ “επιτυχημένη” κοπέλα είναι και γυναίκα καριέρας… ξυπνήστε ο κόσμος δεν καταστρέφεται αλλά τους πράσινους φόρους θα τους πληρώσουμε. Και ποιοι τους επιβάλουν? Oι φονιάδες που βομβαρδίζουν και τεμαχίζουν ανθρώπους αθώους. Ποτίζουν με χημικά την ατμόσφαιρα και μετά λένε στην ανθρωπότητα να σώσει τον πλανήτη. Από ποιους? Από αυτούς τους μαλάκες που πάνε να μας τρομάξουν. Ρε έρχεται εξωγήινη απειλή. Σε λίγο καιρό ο ET θα χτυπήσει και τη δικιά σας πόρτα. Πληρώστε φόρους για αντιεξωγήινο αμυντικό εξοπλισμό. Ρε δεν γαμιέστε. Και εμείς αγαπάμε τον πλανήτη. Αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να καταντήσουμε δυσκοίλιοι σαν εσάς. Εξαιτίας αυτών των ρευμάτων που πηγάζουν από “Αυτούς” ο κόσμος ζει τρομαγμένος κάτω από την κάθε καινούρια απειλή που του παρουσιάζουν. Άνθρωπε ξύπνα για όνομα του Θεού…

Περί μαλακίας και επιτυχίας… Εγώ από την άλλη που δεν είμαι καθόλου “επιτυχημένος” εργάζομαι το πολύ 30 ώρες την βδομάδα στο μαγαζί του πατέρα μου. Είχα μακριά μαλλιά και είμαι ακόμα αξύριστος και κουρελής. Όταν έκοψα τα μαλλιά μου όλοι άρχισαν να λένε, μα τι λεβέντης που έγινες. Να ξυριζόσουνα κιόλας θα ‘σουνα κούκλος. Σιχάθηκα να την ακούω την ίδια μαλακία εδώ και τόσα χρόνια. Βλέπετε τα πρότυπα είναι αυτοί οι παπάρες που βλέπουν στις σειρές τους ή οι λεβέντες τους… τα παιδιά τους.  Εγώ τις σπουδές τις παράτησα. Εγώ 17 χρονών σκοτώθηκα και τώρα είμαι ένα σάπιο μυαλό σε έναν λουστραρισμένο κόσμο. Εγώ δεν παίρνω ούτε ουσίες ούτε τίποτα. Είμαι πιο καθαρός από όλους αυτούς τους “λεβέντες τους” που τους βλέπουν περιποιημένους και λαμπρούς και πετυχημένους, αλλά τα μάτια μου τους βλέπουν και τους κόβουν τι σκατά είναι ο καθένας. Αυτός ο κόσμος είναι για τον πούτσο. Αντί να κοιτάξει ο καθένας την καμπούρα του, κοιτάνε ποιον θα σχολιάσουνε και ποιον θα γλωσσοφάνε. Ώρες-ώρες αισθάνομαι σαν να μου πίνουν το αίμα… να μου ρουφάνε την ζωή μου… και αυτό δεν είναι ψέμα. Είναι όλοι τους βρικόλακες και τρέφονται από τη δικιά μου χαρά και τη δικιά μου διαφορετικότητα, δημιουργικότητα,  ζωτικότητα και γαμώ την ανάσταση μου μέσα. Μας ρουφάνε τις ζωές. Έχουν φροντίσει “Εκείνοι” για αυτό. Ο μπάτσος είναι η οικογένεια, ο μπάτσος είναι ο κοινωνικός μας περίγυρος, ο γείτονας, ο περιπτεράς, ο εαυτός μας… μας βάλανε να σφαχτούμε μεταξύ μας. Να ορίσουμε τις νόρμες, τα γαμημένα καλούπια να πλάσουμε. Αυτά τα καλούπια όμως είναι φέρετρα… όλοι θέλουν να αλλάξουν το διαφορετικό… να μας κάνουν σαν τα μούτρα τους. Ακόμα και οι “απ’ έξω” έχουν και αυτοί τον κάλο τους. Είμαστε μόνοι και πρέπει να επιβιώσουμε. Ο συμβιβασμός είναι θάνατος. Προτιμώ να την παλεύω και ας βγάζω ψίχουλα, κι ας μην κάνω ποτέ έκθεση ζωγραφικής, κι ας μην βγάλω ποτέ φράγκο από τα γραψίματα και τα άλλα. Προτιμώ να κάθομαι και να δημιουργώ κάτι, γιατί αυτό με κρατάει. Είναι η πρέζα μου η δημιουργία και ας λένε οι πολλοί τι μαλακίες είναι αυτές. Ο άλλος μπορεί να παίρνει άλλες πρέζες. Δικαίωμα του. Η επιτυχία είναι μια αρρώστια που εξαπλώνεται σαν καρκίνος και η καριέρα που λένε οι γυναίκες είναι μια πίπα, μπορεί και δύο. Εγώ φτιάχνω τηλεοράσεις. Κανείς δεν θα πει πως κάνω καριέρα. Όλοι ρωτάνε τι θα κάνω στη ζωή μου. Μα δουλεύω ρε μαλάκες. Τι στο διάολο να κάνω? Να πάω να σπουδάσω σε μια σχολή που δεν μ’ αρέσει για τέσσερα χρόνια, να χαλάσω λεφτά που δεν υπάρχουν για να συντηρούμε και μετά όλες οι πόρτες θα είναι ανοιχτές και θα με περιμένουν να γίνω διευθυντής. Τα πάντα είναι οι δημόσιες σχέσεις. Αν ήθελα θα μπορούσα με μέσο να πάω κάπου πολύ καλύτερα, με λεφτά καλά και ασφάλεια. Αλλά το καλύτερα είναι για αυτούς. Για να με κάνουν ίδιο, να ταιριάζω στην κοινωνία τους. Εγώ όμως νοιώθω τόσο μόνος και τόσο ξένος αυτά τα χρόνια που δεν την παλεύω να παίξω στο θέατρο. Σε αυτήν την κοινωνία δεν χωράμε όλοι. Κάποιοι μένουμε στην απ’ έξω. Η απ’ έξω μεριά θέλει δυνάμεις και εγώ την αρρώστια την πλήρωσα πολύ ακριβά και τη γλίτωσα. Η Μαρία όμως όχι…

Περί ανθρώπινης ανοησίας… έχω σταματήσει να μισώ τους ανθρώπους και τώρα σχεδόν αποκλειστικά τους λυπάμαι. Νομίζει ο κάθε μαλάκας γέρος, επειδή έζησε αυτός με έναν τρόπο πρέπει να ζήσουν όλοι έτσι. Επειδή αυτός είναι ένας κουμουνιστής πρέπει να είναι όλοι. Και εδώ έρχομαι σε αντίθεση με πολλούς που μπορεί λένε σχεδόν ότι λέω με ωραία λόγια και σάλιο, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς έχουν το κόμμα να μιλάει πίσω από τα στόματα τους. Το κόμμα έχει ένα πέος που μπαίνει στους κώλους, διασχίζει το άντερο και καταλήγει στο στόμα. Ανοίγει την ουρήθρα και λέει λόγια που είναι για τον πούτσο. Εγώ δεν έχω κανένα κόμμα και μπορώ να σκέφτομαι ελεύθερα, να μιλάω ελεύθερα και να βρίζω ελεύθερα. Τα κόμματα είναι για τις τελείες και εγώ δεν είμαι ούτε καν παρένθεση. Δεν θα σωθεί ο κόσμος με τα κόμματα. Ξυπνήστε. Σπάστε τις αλυσίδες του μυαλού σας. Δεν υπάρχουν δίκια και άδικα. Η επιβολή της γνώμης φέρνει μόνο συγκρούσεις και επιβολές και γνώμες. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Το θέμα είναι οι άνθρωποι να συνεννοούνται και αυτό δεν γίνετε. Υπάρχουν ένα σωρό γνώμες, περισσότερες από την ανθρωπότητα όλη. Καμιά φορά αναρωτιέμαι και εγώ τι γράφω και γιατί το γράφω… μα στο τέλος απελπίζομαι και εγώ και μπερδεύω τα λόγια μου και πάλι και απελπίζομαι και σταματάω να γράφω. Αγάπη θέλει ο άνθρωπος. Τα όπλα είναι για τους κώλους των στρατιωτικών.

*Τα των παραπάνω σκέψεων είναι 160% φανταστικά και 66% οικολογικά. Προέρχονται από κάποιον άλλο πλανήτη όπου τα τελευταία χρόνια υπάρχει η μόδα της οικολογικής καταστροφής και του εντειχιζόμενου αυνανισμού.

Γιώργος Σάπιος

ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΙΟΣ ΤΑ ΤΣΕΠΩΝΕΙ;

Φόρος στα ποτά – φόρος στα τσιγάρα – φόρος στη βενζίνη – φόρος στη ζωή μας, στην αναπνοή μας… Πληρώνουμε και δεν μιλάμε και πληρώνουμε πάνω στα προς πληρωμή τα extra πληρωτέα και μετά όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις ξεπουλιούνται σε ιδιώτες.

Τελικά που πάνε όλα αυτά? Και μην μου πείτε ότι τρώτε το παραμύθι για την ευημερία της χώρας. Μια χώρα ευημερεί όταν ευημερούν οι πολίτες της, έτσι δεν είναι? Και μάλλον οι Έλληνες δεν ευημερούν – έχουν αρχίσει να ζουν για να δουλεύουν και να χαίρονται όταν απολαμβάνουν τα αυτονόητα. Σαν να εξισωνόμαστε με τα της Ευρώπης – σαν να χάνουμε αυτήν την διαφορετικότητα αυτήν που λένε οι ξένοι – Ελλάδα – Ελληνική κουλτούρα.

Όλα τελικά είναι κύκλος – τα πράγματα ανακυκλώνονται σύμφωνα με τις εκάστοτε συνθήκες και οι ιδέες επιβάλλονται έμμεσα χωρίς κανείς να το καταλαβαίνει.

Τελικά ποιος είναι πίσω απ’ όλα αυτά? Γιατί δεν μπορεί, κάποιος πρέπει να τα τσεπώνει. Όλα είναι τόσο στρωτά σχεδιασμένα – τόσο ομοιόμορφα και τόσο περιοδικά. Ίσως να’ ναι τα Νεφελίμ του Λιακόπουλου ίσως να’ ναι…μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ, απλά θα αναρωτιόμαστε εικάζοντας

–        όσοι έχουν απομείνει να αναρωτιούνται τελικά…

OTTO

*περισσότερα από τον Οtto εδώ

όνειρο ήταν

Να το μπροστά μας είναι… η επανάσταση των λαών, της εργατιάς, των πεινασμένων, των απλών ανθρώπων, των προλετάριων… Η ώρα που θα βγουν όλοι οι λαοί στο δρόμο αδελφωμένοι και θα απαιτήσουν ένα καλύτερο μέλλον, ένα μέλλον λαμπρό, πλασμένο από τα όνειρα μιας ασυμβίβαστης γενιάς. Ένα μέλλον όπου δεν θα υπάρχει δυστυχία, πίνα και μιζέρια… όπου δεν θα γίνονται οι φτωχοί φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι όπως έγραψε ο αυτόχειρας. Θα είναι αγγελικά πλασμένος…

Το βλέπω… ο κόσμος στους δρόμους, χωρίς σημαίες, οι τηλεοράσεις απόμειναν μονάχες τους, οι καναπέδες πάγωσαν, η εξουσία καταρρέει, το σύστημα σάπισε εντελώς και το φάγανε τα σκουλήκια. Μάχες στους δρόμους, μάχες και φωνές… θα τρέξει και αίμα, γιατί τίποτα δεν πρόκειται να γίνει αν δεν χυθεί αίμα. Όλοι στους δρόμους μια γροθιά. Μια γροθιά που γαμάει κώλους. Μια γροθιά για να εφαρμόσει άψογα στον κώλο της εξουσίας. Μια γροθιά αρκετά σκληρή για να ξεκωλιάσει οριστικά κάθε εξουσιαστή που μας γαμάει τη ζωή.

Οι μονάδες παραγωγής σταμάτησαν να λειτουργούν εδώ και μέρες… κανείς εργάτης δεν πάτησε. Τίποτα δεν λειτουργεί… τίποτα. Οι πλατείες και οι δρόμοι είναι γεμάτοι ανθρώπους χαρούμενους με ένα κοινό σκοπό. Να αλλάξουν τον κόσμο. Όλοι αγκαλιασμένοι και αδελφωμένοι. Την μέρα δίνουν μάχες με την αστυνομία και το στρατό και τα βράδια γλεντάνε στους δρόμους σαν μικρά παιδιά. Σύντομα οι δυνάμεις καταστολής των κρατών αλλάζουν μέτωπο και συντάσσονται με τους επαναστάτες. Μέχρι και οι πόλεμοι σταμάτησαν. Οι πολεμιστές ανακάλυψαν πως οι εχθροί τους δεν είναι τα αδέρφια τους, αλλά αυτοί που τους όπλισαν τα χέρια…

Όλοι μαζί τώρα έξω από τα κοινοβούλια, τα δημαρχεία, τις νομαρχίες τους λευκούς και τους μαύρους οίκους φωνάζουν μανιασμένα. Οι εξουσιαστές είναι μέσα κλειδαμπαρωμένοι και έχουν χεστεί στην κυριολεξία. Οι άντρες ασφαλείας τους προδίδουν. Οι πύλες ανοίγουν, άλλες σπάνε… όλοι είναι μέσα. Το μεγαλύτερο ντου της ιστορίας…

Όλοι οι εξουσιαστές είναι νεκροί. Οι πλατείες γέμισαν κρεμασμένους. Η ανθρωπότητα στήνει γλέντι για μέρες ολόκληρες. Τα κατάφεραν. Η επανάσταση του κόσμου ολάκερου ήταν εφικτή…

Περάσαμε μέρες ολόκληρες γιορτής… μέχρι που μια μέρα…

…τη γαμήσαμε. Όλα ήταν στημένα. Οι καθοδηγητές ήταν όλοι πουλημένοι στην ανώτερη εξουσία που ποτέ δεν θα δει κανείς (θα σας έλεγα γιατί δεν μπορείτε να τη δείτε, αλλά ποιος θα με πιστέψει?). Βγαίνουν στρατιές από το πουθενά… λες και ξεφύτρωσαν από τα έγκατα της Γης. Είναι όλοι οπλισμένοι με όπλα που κανείς δεν έχει φανταστεί. Δεν σκοτώνουν αλλά προκαλούν τόσο πόνο που θα παρακαλούσες να σε σκοτώνανε καλύτερα. Κάποιοι είδαν τα πρόσωπα τους και από τον πανικό κοκάλωσαν και τους συνέλαβαν.

Τα όπλα… που είναι τα γαμημένα τα όπλα? Τη γαμήσαμε… μαζέψαμε όλα όπλα και τα ρίξαμε στον ωκεανό να τα φάνε οι σιδηρές φάλαινες… σκεφτήκαμε πως έπρεπε να εξασφαλίσουμε την παγκόσμια ειρήνη. Μαλακία κάναμε. Πιστέψαμε τόσο πολύ στον σκοπό μας που σχεδόν κανένας δεν έκρυψε ένα όπλο στο καζανάκι της τουαλέτας του.

Μετά από μάχες που κράτησαν δυο βδομάδες ο κόσμος υποτάχθηκε στις στρατιές του νέου κόσμου. Δεν χρειάστηκε να φυλακίσουν κανέναν. Τους εξόντωναν αμέσως όσους έπιαναν.

Όσοι από τον κόσμο είχαν όπλα, εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς από τους πρώτους. Λες και ξέρανε οι γαμημένοι οι στρατιώτες από πριν ποιοι θα κρατούσαν όπλα. Λες και ήταν με κάποιο τρόπο μέσα στα σπίτια και  παρακολουθούσαν την ώρα που νομίζαμε πως τους παρακολουθούσαμε εμείς…

Ήμουν στο κρεβάτι μου και κοιμόμουν όταν άκουσα να χτυπάει μανιασμένα το τηλέφωνο. Η Ελένη ήταν. Ευτυχώς με ξύπνησε…

Γιώργος *από το δεύτερο τεύχους του περιοδικού

DARK THOUGHTS POEMS

1.ΑΠΟΓΝΩΣΗ

Ένα κορίτσι περπατά στο δρόμο. Βρέχει καταρρακτωδώς. Πόσο χρονών να’ ναι; 16-17; Ποιος ξέρει; Κάπου εκεί. Πως σε λένε; Δεν απαντάς. Τώρα αρχίζεις να τρέχεις όμως σύντομα θυμάσαι ότι αν τρέχεις στη βροχή μουσκεύεσαι περισσότερο. Περπατάς πάλι. Φτάνεις στο σχολείο αργοπορημένη. Ο διευθυντής σου βάζει τις φωνές αλλά δεν μπορείς να καταλάβεις τι λέει, λες και μιλάει σε κάποια άλλη γλώσσα. Συνεχίζει να βρέχει. Οι φίλες σου μιλάνε για μαλακίες πάλι. Πας μόνη σου μια βόλτα. Περνά δίπλα σου. Η Γη χάνεται κάτω από τα ποδιά σου αλλά αυτός δεν σου ρίχνει ούτε ένα τόσο δα βλεμματάκι. μια μέρα θα του μιλήσεις, ναι. Κάποτε…

Στο δρόμο για το σπίτι περπατάς σαν χαμένη, δεν βλέπεις μπροστά σου και πέφτεις πάνω σε έναν τύπο. Σε βρίζει και του απαντάς με μια χειρονομία. Φτάνεις σπίτι αλλά δεν πεινάς. Περνάς την ώρα σου ζωγραφίζοντας και γράφοντας ποιήματα. Ονειρεύεσαι μια ζωή καλύτερη, που όμως δεν σου ανήκει. Παραβίασες το νόμο. Δεν σου έχει πει κανείς ότι δεν έχεις δικαίωμα να ονειρεύεσαι;;; Πρέπει να τιμωρηθείς.

Γιατί όλα είναι σκατά;;; Θες να μιλήσεις με κάποιον. Παίρνεις την κολλητή σου αλλά δεν το σηκώνει. Αρχίζεις να κλαις. παίρνεις ένα τηλέφωνο στην τύχη. το σηκώνει μια άγνωστη φωνή. Εσύ συνεχίζεις να καλείς και αυτός το κλείνει. Και τώρα, τι;; Πως έγινες έτσι;; Αναπολείς τα παλιά. Μπορεί και να ‘σουν ευτυχισμένη. Τουλάχιστον μπορούσες να νιώσεις. Ένιωθες τις ακτίνες του ήλιου να σου ζεσταίνουν την πλάτη, ένιωθες χαρά όταν ήσουν με τις φίλες σου, ένιωθες φόβο όταν ήσουν μόνη στο σκοτάδι. Τώρα όλα γκρίζα. Δεν την παλεύεις άλλο. Κορώνα ξυραφάκι, γράμματα θηλιά. Ντιν!… γράμματα…. Ναι έχει ένα σκοινί στην αποθήκη. Άντε πάνε παρ’ το. Θα σου δείξω εγώ πως να κάνεις θηλιά. Να, έτσι. Μπράβο. Τώρα ξέρεις. Κάνε αυτό που πρέπει. Καλύτερα να δέσεις τη μια άκρη στο κάγκελο του μπαλκονιού και μετά να πηδήξεις. Ναι, καλύτερα. Ο αυχένας σου θα σπάσει ακαριαία, δεν θα νιώσεις πόνο. Στο υπόσχομαι. Δεν θα πονέσεις, όχι. Μην αλλάξεις γνώμη. τόση προετοιμασία θα πάει τζάμπα. Σκαρφαλώνεις στο κάγκελο. Στέκεσαι όρθια ισορροπώντας. Ζωή και θάνατος μαζί. Το καθένα από τη μια πλευρά του κάγκελου. Μπρος ή πίσω; Όλοι λένε να κοιτάς μπροστά, ποτέ πίσω! Ισχύει… Άνοιξε τα χέρια, πάρε βαθιά ανάσα. Νιώθεις ελεύθερη. Ναι.. Επιτέλους… Νιώθεις το αίσθημα ότι δε σε απασχολεί τίποτα, την… αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού! Το φεγγάρι κρυφοκοιτάζει. Όχι δε σε κοροϊδεύει. Σε ενθαρρύνει. Άντε, θα σε δει κανένας. Μην αργείς. Μη σκέφτεσαι τι θα βρεις. Σκέψου τι αφήνεις! Ωραία, ήρεμα. Πέσε. Μπράβο. Ντουκ….

2. ΤΑ ΑΜΙΛΗΤΑ ΠΑΙΔΙΑ – THE REIGN OF SILENCE

Σ’ ένα μέρος, που όλοι ξέρουν που είναι αλλά κανείς δεν ξέρει που ακριβώς, υπάρχει ένα μαύρο σπίτι. Σ’ αυτό το σπίτι λοιπόν, που όλοι το ξέρουν και δεν το ξέρουν συγχρόνως, ζουν τα αμίλητα παιδιά. Αυτή είναι η πολλά υποσχόμενη νέα γενιά. Κάθονται όλη μέρα και κοιτάνε με το κενό βλέμμα τους μαύρους τοίχους. Το βράδυ δεν κοιμούνται, όχι. Δεν αξίζουν την ξεκούραση του ύπνου. Έτσι τους είπαν, έτσι θα ‘ναι. Το βράδυ λοιπόν, όταν κλείνουν τα φώτα, και κανείς δεν βλέπει τίποτα γύρω του, τα αμίλητα παιδιά κλαίνε. Κλαίνε αθόρυβα για να μην τους ακούσει ο διπλανός. Δεν πρέπει να μάθει κανείς ότι είναι δυστυχισμένα. Γιατί κάποιος τους είπε ότι πρέπει να είναι ευτυχισμένα, ότι είναι πολύ τυχερά που βρίσκονται εκεί και πρέπει να αισθάνονται ευγνωμοσύνη. Έτσι τους είπαν, έτσι θα είναι.

Και τα χρόνια περνούσαν στο μαύρο σπίτι. Αργά και βασανιστικά. Αλλά δεν είχαν το δικαίωμα να διαμαρτύρονται. Ούτε να ζητάνε, ούτε καν να σκέφτονται. Ένα παιδί όμως ήταν διαφορετικό. Ένα βράδυ δεν κρατήθηκε κι άρχισε να κλαίει δυνατά. Κι όλοι κατάλαβαν ότι δεν ήταν οι μοναδικοί που κλαίνε κάθε βράδυ. Τώρα όλο το σπίτι κλαίει. Ένα πανίσχυρο κύμα προερχόμενο από την ομοιόμορφη μάζα ξεχύνεται.

-Σπάστε τους τοίχους!

Και τους σπάνε. Παιδιά ξεχύνονται τώρα από τα παράθυρα, τις πόρτες, τις τρύπες στους τοίχους. Και κατακλύζουν τον κόσμο. Και σκοτώνουν με την ορμή τους αυτούς που τα καταπίεζαν και τα περιόριζαν. Αυτούς που δεν τα μάθανε να μιλάνε.

Η πρωτόγονη δύναμη κυρίευσε τον κόσμο, εξαφάνισε τον πολιτισμό. και τα αμίλητα παιδιά κατασπαράχθηκαν μεταξύ τους, γιατί δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν. Η ανθρωπότητα εξαφανίστηκε. Τα αμίλητα παιδιά έφτιαξαν έναν καινούριο κόσμο, έναν αμίλητο κόσμο, τον δικό τους κόσμο!

Εκείνοι που μάθανε στα παιδιά να είναι αμίλητα, προφανώς, πέτυχαν το σκοπό τους.

3.ΕΝΑ ΠΛΟΙΟ, ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΚΑΘΩΣΠΡΕΠΕΙ ΘΑΝΑΤΟΣ….

Αποφασίσαμε να περάσουμε το βράδυ μας στην παραλία. Οι ώρες περνούσαν ευχάριστα. Στο τέλος ξαπλώσαμε στην άμμο κοιτάζοντας την θάλασσα. Το φεγγάρι καθρεπτιζόταν πάνω της. Κι ένα μικρό καραβάκι, κάτι σαν ιδιωτικό κότερο, λικνιζόταν στο κύμα. Όμως, κάτι μου κίνησε την περιέργεια. Κάτι δεν ήταν φυσιολογικό. Τελικά κατάλαβα. Το καράβι δεν ήταν δεμένο και είχε και σβηστή μηχανή. Δηλαδή, στην ουσία, ταξίδευε μόνο του, ακυβέρνητο, ανάλογα με τις διαθέσεις του ανέμου. Το ίδιο παράξενο το βρήκαν και οι άλλοι. Αποφασίσαμε να πάμε ως εκεί να ρίξουμε μια ματιά. Πήραμε μια βάρκα και πήγαμε κάνοντας κουπί.

Φτάσαμε μετά από πολλή ώρα γιατί βρισκόταν σε μεγάλη απόσταση από την ακτή. Μπήκαμε μέσα. Φωνάξαμε αλλά δεν πήραμε καμιά απόκριση. Η πόρτα ήταν κλειδωμένη. Την παραβιάσαμε εύκολα.

-«Θεέ μου! Βρωμάει εδώ μέσα!»

Είχε δίκιο, μύριζε χαλασμένο κρέας. Μπήκαμε μέσα, αλλά πεταχτήκαμε αμέσως έξω γεμάτοι αηδία. Επέμεναν να φύγουμε. Εγώ όμως ήθελα να ξαναμπώ.

Και το έκανα. Το δωματιάκι ήταν σχετικά μικρό. Έπιπλα, βιβλία και άλλα μικροπράγματα ήταν πεταγμένα δεξιά και αριστερά. Και στο βάθος ήταν δυο πτώματα, στο τελευταίο στάδιο της αποσύνθεσης, όπου το πετσί είναι κολλημένο πάνω στα κόκαλα. Αρχικά, δεν κατάλαβα τι ήταν αυτό που μου έκανε τόση εντύπωση. Στάθηκα ακίνητος κοιτάζοντας για πολλή ώρα. Τελικά κατάλαβα. Οι δυο σκελετοί ήταν αγκαλιά! Δεν έχω ιδέα για την αιτία που προκάλεσε το θάνατό τους, πάντως ο θάνατος του βρήκε αγκαλιασμένους. Και είναι πραγματικά ανατριχιαστικό το γεγονός ότι μερικές φορές ο θάνατος είναι πιο γενναιόδωρος  από τη ζωή. Γυρίζοντας να φύγω, πρόσεξα ένα χαρτί που κρατούσε στο χέρι ο ένας σκελετός. Το πήρα στα χέρια μου. Ήταν ένα ποίημα:

Μια φορά κι έναν καιρό

σ’ ένα μέρος τρομερό

θα χορέψουμε τανγκό

και θα πω πως σ’ αγαπώ

Μα μετά εσύ θα φύγεις

θα μ’ αφήσεις μοναχό

τον έρωτα να αποφύγεις

κάτι τόσο δυνατό

Τον κόσμο τώρα όλον ψάχνω

απελπισμένα να σε βρω

θέλοντας να σου θυμίσω

πως για σένα μόνο ζω

Τώρα όμως που σε βρήκα

δε σ’ αφήνω ούτε λεπτό

μια ζωή θέλω να σ’ έχω

στο δικό μου το πλευρό

Το χέρι όταν σου κρατώ

άνοιξη μες στην καρδιά

σ’ αγαπάω σου φωνάζω

και χαμογελάς πλατιά

Τώρα είσαι ευτυχισμένη

πιο πολύ όμως εγώ

κι ένα πράγμα μόνο ξέρω

——- σ’ αγαπώ

Κι έχω μια κρυφή ελπίδα

ζει βαθιά μες στην καρδιά

όταν έρθει εκείνη η ώρα

να πεθάνουμε αγκαλιά…

Το όνομα ήταν σβησμένο, για αυτό ας βάλει ο καθένας ό,τι θέλει. Αρκεί να μη χαλάει ο ρυθμός! Πήρα το ποίημα, το έβαλα στην τσέπη μου και έφυγα. Βγήκα έξω κλαίγοντας…

4.ΑΝΟΙΞΕ ΚΙ ΕΣΥ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΟΥ

Τον μεταφέρανε στο κελί του αργά τη νύχτα. Πέρασε το βράδυ του χτυπώντας σαν τρελός τον τοίχο. Κάποια στιγμή ακούστηκε μια φωνή από το διπλανό κελί.

-Ρε φίλε, δεν σταματάς για λίγο να βαράς;

-Ποιος είσαι εσύ;

-Με λένε Αλέξη και είμαι αυτός που δεν τον άφησες να κοιμηθεί όλο το βράδυ!

-Ω, συγνώμη ρε φίλε. Εμένα με λένε Θοδωρή. Πόσο καιρό είσαι εδώ;

-Πολύ, αλλά σε λίγο καιρό θα βγω…

Κι έτσι γεννήθηκε μια δυνατή φιλία ανάμεσα σε δυο ανθρώπους, αν και ήταν εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες, αν και δεν είχε δει ο ένας το πρόσωπο του άλλου. Το μόνο κοινό που είχαν ήταν εκείνος ο υγρός τοίχος που χώριζε τα βρωμερά κελιά τους. Και θα μπορούσε να πει κανείς ότι οι μέρες του Θοδωρή περνούσαν ευχάριστα χάρη στον Αλέξη. Κι αυτό γιατί ο Αλέξης ήταν πολύ ανοιχτός τύπος. Του μιλούσε όλη μέρα και όλη νύχτα. Του διηγούνταν για τα αμέτρητα ταξίδια του σε όλον τον κόσμο, τα θαυμαστά μέρη που είχε επισκεφθεί, τις μεγάλες προσωπικότητες που είχε γνωρίσει, τις γυναίκες που είχε ερωτευτεί, τις χρυσές δουλειές που είχε κάνει βγάζοντας λεφτά με το τσουβάλι. Και ο Θοδωρής άκουγε κατάπληκτος και αισθανόταν τυχερός που έτυχε να γνωρίσει έναν άνθρωπο τόσο σημαντικό. Και οι μέρες περνούσαν…

-Ρε συ Αλέξη. Το κελί σου έχει παράθυρο;

-Βέβαια, το δικό σου δεν έχει;

-Όχι.

-Κρίμα, γιατί το κελί μου έχει υπέροχη θέα! Μακάρι να μπορούσες να δεις κι εσύ.

-Σε παρακαλώ, μπορείς να μου πεις τι βλέπεις; Σε παρακαλώ!

-Με μεγάλη μου χαρά! Από το παράθυρό μου λοιπόν μπορώ να δω ένα σωρό φανταστικά πράγματα. Στο βάθος βλέπω καταπράσινα βουνά, που τις κορυφές τους τις κρύβουν σύννεφα. Και όταν δύει ο ήλιος, παίρνουν ένα χρώμα σαν τη φωτιά.

Σταμάτησε.

-Πες μου κι άλλα Αλέξη! Πες μου κι άλλα!

-Πολύ καλά λοιπόν, συνεχίζω. Βλέπω και μια λίμνη, με βαθιά μπλε, ήσυχα νερά. Και πάνω στα νερά της υπάρχουν εκατοντάδες πολύχρωμα πουλιά. Και κάθε πρωί ηλικιωμένοι ψαράδες με γραφικές βαρκούλες απλώνουν τα δίχτυα τους.

-Πρέπει να είναι πολύ όμορφα!

Ακούστηκε ένα αμυδρό γελάκι.

-Ναι, είναι. Και δε σου έχω πει ακόμη για το πάρκο. Υπάρχει ένα πάρκο μπροστά στη φυλακή.

Η φωνή του τώρα είναι ψιθυριστή.

-Κι είναι γεμάτο μικρά παιδάκια που παίζουν ό,τι παιχνίδι μπορείς να φανταστείς. Οι μάνες κάθονται και τα επιβλέπουν συζητώντας ζωηρά μεταξύ τους. Και όταν βραδιάσει, το πάρκο γεμίζει ζευγαράκια  που κάνουν βόλτα στις όχθες τις λίμνης.

Και όλο το βράδυ περιμένω να ξημερώσει για να απολαύσω την πρωινή ομίχλη που κάθεται πάνω στο νερό.

Σταμάτησε απότομα και έβηξε τόσο δυνατά που παραλίγο να γκρεμιστεί ο τοίχος.

-Κουράστηκα, είπε. Θα συνεχίσουμε αύριο.

Και ο Θοδωρής κοιμήθηκε. Και είδε υπέροχα όνειρα, είδε όλα αυτά που του διηγήθηκε ο Αλέξης…

Κι ενώ κοιμόταν, ξημέρωνε η μέρα που θα έπαιρνε το μεγαλύτερο μάθημα της ζωής του.

-Αλέξη… Ξύπνησες; Γιατί δεν απαντάς;

Όμως, όσο κι αν φώναζε, δεν έπαιρνε απάντηση. Κάποια στιγμή πέρασε μπροστά από το κελί του ο φύλακας. Ρώτησε για το φίλο του.

-Αα, δεν κατάλαβες τίποτα; Πέθανε το πρεζόνι χθες βράδυ. Είχε καρκίνο, είπαν.

Προσπάθησε να φωνάξει αλλα το λόγια βγήκαν ψιθυριστά.

-Πόσο χρονών ήταν;

-Γύρω στα είκοσι. Α, και να μην ξεχάσω, η τελευταία του επιθυμία ήταν να σε μεταφέρουμε στο δικό του κελί. Σε μια ώρα μεταφέρεσαι.

Ήρθαν να τον πάρουνε. Τουλάχιστον τώρα θα ήταν καλύτερα με το παράθυρο. Τον οδήγησαν στο νέο του σπίτι. Σε λίγα δευτερόλεπτα μια κραυγή αντήχησε σε όλη τη φυλακή.

-ΨΕΥΤΗΗΗΗ!!! Άθλιε ψεύτη! Καταραμένος να’σαι!

Και πεσμένος όπως ήταν στο πάτωμα, με δάκρυα να κυλάνε στα βρώμικα μάγουλά του, ψιθύρισε:

-Απαίσιε αισιόδοξε παραμυθά…

Δεν υπήρχε παράθυρο…

Θοδωρής

ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ = ????

Τι είναι προτιμότερο; Να υποκύψεις σε έναν πειρασμό ο οποίος σε δελεάζει,  που θα σου δώσει απόλαυση αλλά μετά είσαι υποχρεωμένος να υποστείς τις συνέπειες , ή να μείνει αμερόληπτος μπροστά του;

Άραγε ήρωας θα θεωρηθείς εάν υποκύψεις αλλά υποστείς τις συνέπειες ή αν αντισταθείς στον πειρασμό; Οι πειρασμοί συνήθως δεν είναι για καλό. Τις περισσότερες φορές σου προσφέρουν ηδονή. Είτε σωματική, είτε ψυχική… πολλές φορές και τα δύο! Όμως είσαι αρκετά δυνατός για να αντισταθείς, ή είσαι αρκετά δυνατός για τις συνέπειες; Κατά τη γνώμη μου ο πειρασμός δε θεωρείται πειρασμός αν δεν έχει συνέπειες.

Το λεξικό έχει ακριβώς αυτή την εξήγηση για τον «πειρασμό»:

Πειρασμός, ο. (Ους.). Παρακίνηση σε αμαρτία, επιθυμία για κάτι κακό, το αντικείμενο που προκαλεί την επιθυμία, που παρακινεί σε αμαρτία, αυτός που του αρέσει να πειράζει τους άλλους διαρκώς, ο σατανάς.

Ετυμολογία: πειράζω

Συνώνυμα: σκανδαλισμός, κόλασμα, δαίμονας, διάβολος…

Δηλαδή ο πειρασμός είναι ο διάβολος με τη μορφή του συναισθήματος της επιθυμίας που οδηγεί στον πειρασμό ή ο πειρασμός είναι ο διάβολος ο ίδιος; Δηλαδή όταν υποκύπτουμε σε έναν πειρασμό, σημαίνει πως υποκύπτουμε σε μια μάχη ανάμεσα στον εαυτό μας και το διάβολο (= πειρασμός);

Η γνωστή σε όλους μας Κυριακή Προσευχή (Πάτερ Ημών) λέει: και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν. Που σημαίνει: και μη μας αφήσεις να πέσουμε σε πειρασμό. Άραγε το σατανά εννοεί; Η Εύα δελεάστηκε από το μήλο (πειρασμός) που είχε δημιουργήσει ο σατανάς με μόνο σκοπό να τους καταστρέψει.

Δηλαδή και στην καθημερινή μας ζωή αυτό συμβαίνει;; ο σατανάς μας δελεάζει με σκοπό να μας καταστρέψει; Και ο Θεός γιατί αφήνει να υπάρχουν οι πειρασμοί; Το κάνει για να μας δοκιμάσει αν αντέχουμε; Αν αντιστεκόμαστε; Αν μπορούμε να μην υποκύψουμε; Είναι εύκολο ή δύσκολο να δοθεί η απάντηση; Εν τέλει τι στο διάολο είναι ο πειρασμός;;;;;;

Κατερίνα