Να, πως με φώτισε και εμένα το «άγιο Πνεύμα» …του Ps.Mavro/Stavriotis

20170124_194500sm

• Να, πως με φώτισε και εμένα το «άγιο Πνεύμα»… (παλιά… Έκτοτε – ουδέν). «Ανέκδοτες αφηγήσεις» (…που προφανώς δεν ενδιαφέρουν κανέναν). Έτσι, μιας και κάνει κρύο… για όλους εμάς, που δεν βγαίνουμε από το σπίτι μας…

• Δέκα μέρες «Τιμητική άδεια» (για την εμφάνιση της «Αγίας Τριάδος» στην εικόνα της «Βάπτισης του Κυρίου») που όμως – μετά από «φώτιση – κάψιμο» του Διοικητή – με «θαυματουργό» τρόπο έγιναν δύο…!!!)

• Ήμουν για εκπαίδευση στην σχολή υποψηφίων υπαξιωματικών των τεθωρακισμένων στο Λιτόχωρο… Το «πήδημα, το τρέξιμο και κάθε είδους καψόνι… πήγαινε σύννεφο. Ήμουν τρελαμένος και απελπισμένος… πίστευα πως δεν θα την έβγαζα «καθαρή» από εκεί μέσα…

Ήταν τέτοιες γιορτινές ημέρες και είχα βγει αναφορά, ντυμένος (με την στολή εξόδου) έτοιμος να πάρω μια 48η άδεια για Αθήνα… Τώρα, πώς την είδε ο Διοικητής, δεν ξέρω… και μας κόβει τις άδειες… και όχι μόνο μας στέλνει να ξεντυθούμε και να βάλουμε και πάλι τη φόρμα υπηρεσίας… αλλά μας ανακοινώνει πως, σε λίγο θα έρθει και ο «παπάς» να μας κάνει κατήχηση…

Καταλαβαίνεται τί «σύραμε», από μέσα μας και απ’ έξω μας… γι’ αυτή την ατυχία μας. Ξεντύθηκα και μαζί με τους άλλους – μετά από ένα απαραίτητο – σύντομο αυτή τη φορά «πήδημα» (έ, να μη περιμένει και ο παπάς…) πήγαμε στην αίθουσα του Κέντρου Ψυχαγωγίας Μονάδος.

Εκεί, «τελέστηκε» ένας ιερατικός μονόλογος… από τον παπά… που είμαι σίγουρος πως κανείς από τους παρόντες δεν είχε τη διάθεση να δώσει καμία σημασία… Πολύ περισσότερο εγώ που… μόλις προ ολίγου, μου είχαν κόψει την «άδεια» μου… Καθόμουν εκεί, με κατεβασμένο το κεφάλι και έφερνα στην μνήμη μου όλες τις πιθανές βρισιές που προφανώς γνώριζα και τις σιγομουρμούριζα… Όταν ακούω τον παπά να λέει…
– «Κύριε διοικητά, προτείνω δυο ημέρες τιμητική άδεια στον υποψήφιο».
– «Ώπα», …λέω από μέσα μου, «κάτι γίνετε εδώ…;»
Ο παπάς έκανε ερωτήσεις και πρότεινε «τιμητικές άδειες» σε αυτούς που απαντούσαν σωστά… Δύο ημέρες από εδώ… άλλες δύο από εκεί… είχε μοιράσει καμιά δεκαριά ημέρες σύνολο… (μεγάλο γεγονός για την περίσταση!) …και να, που σκάει η δύσκολη ερώτηση…
-«Σε ποιές Εικόνες εμφανίζεται η Αγία Τριάδα, στην Ορθόδοξη εικονογραφία;»
Μούγκα στην αίθουσα του κ.ψ.μ. … Ο παπάς ανέβασε την ταρίφα…
– «Τρείς ημέρες τιμητική άδεια σε όποιον το γνωρίζει…»
Σιγή νεκρική από κάτω…
-«Πέντε ημέρες τιμητική…»
…ανέβασε ο παπάς. Τίποτα, ούτε ψίθυρος δεν ακούγονταν από κάτω…
-«Δέκα ημέρες τιμητική…»
…ανέβασε ακόμα περισσότερο την ταρίφα ο παπάς (υποψιάζομαι) σίγουρος πια, ότι κανείς δεν πρόκειται να τις πάρει… Τελικά, σηκώθηκε κάποιος και είπε…
-«…ο παππούλης με το χριστούλη… που κάθονται στα σύννεφα, με το περιστεράκι ανάμεσα τους…»
Ο παπάς έδειξε φανερή απογοήτευση…
– «Το φανταζόμουν πως θα μου λέγατε την λάθος απάντηση..» είπε και συμπλήρωσε… «αυτός είναι ο Δυτικός τρόπος απεικόνισης…».

Λες και με φώτισε το Άγιο Πνεύμα… (μάλλον με ενεργοποίησε)… «Έεε, όχι και να πάνε χαμένες δέκα ημέρες άδεια» …σκέφτηκα μέσα μου και πετάχτηκα όρθιος…
-«Η φιλοξενία του Αβραάμ προς τους τρεις Αγγέλους, η εικόνα της ΓΕΝΝΗΣΗΣ και η εικόνα τη ΒΑΠΤΙΣΗΣ…»
…είπα δυνατά με βιασύνη, προτού ο παπάς αποσύρει την προσφορά του…

Όλοι γύρισαν κα με κοίταξαν με απορία…
-«Γιατί υποψήφιε…?»
…ερώτησε έκπληκτος και αυτός προσπαθώντας να δυσκολέψει ακόμα περισσότερο την απάντηση μου…
-«Στην πρώτη Βιβλική περίπτωση των τριών αγγέλων, η απεικόνιση είναι αλληγορική μια και ο Υιός δεν έχει ενσαρκωθεί ακόμα…στις άλλες δύο περιπτώσεις… γιατί έχουμε το Πατέρα (ως φωνή) τον Υιό ως σάρκα και το Πνεύμα ως περιστέρι…»
-«Εύγε, εύγε υποψήφιε… κ. Διοικητά, δέκα ημέρες τιμητική άδεια στον υποψήφιο, τις αξίζει!»
Ο Διοικητής μου έριξε μια ματιά γεμάτη απορία και κάτι «γρύλισε» με υποχρεωτική συγκατάβαση…

Σε λίγο, μετά το πέρας της «κατήχησης», εγώ και μερικοί ακόμα, που είχαμε πάρει τιμητικές άδειες, στεκόμαστε μπροστά στο Διοικητή, φορώντας πάλι τις στολές εξόδου… Μας κοιτά καλά – καλά, έναν – έναν… Στέκετε μπροστά μου λες και κάτι να του θύμισα…
-«Εσύ δεν είσαι που βγήκες το πρωί για άδεια και στην έκοψα…?»
-«Μάλιστα κ. Διοικητά»
…απάντησα με δυνατή φωνή.
-«Και πού τα ξέρεις όλα αυτά, για παπάς πάς? Με τί ασχολείσαι στην πολιτική σου ζωή…?»
…ρώτησε με απορία.
-«Γραφίστας σπούδασα κ. Διοικητά»
… Η απορία του μεγάλωσε ακόμα πιο πολύ. Σίγουρα θα σκέφτηκε από μέσα του… «Τί είναι αυτό πάλι… Γραφιάς μάλλον θα είναι…» …αλλά δεν είπε τίποτα. Ούτε και εγώ του είπα κάτι για την ενασχόληση μου με την Βυζαντινή Αγιογραφία…
-«Καλά, πάρε και εσύ, μαζί με τους άλλους, μια 48η άδεια για Αθήνα… και φροντίστε να είστε στην ώρα σας πίσω».

Βλέπετε εμένα με φώτισε (με ενεργοποίησε) το Άγιο Πνεύμα να απαντήσω σωστά στην ερώτηση του Παπά… τον Διοικητή όμως, δεν τον έπεισε να μου δώσει τις δέκα ημέρες άδεια που μου απένειμε ως επιβράβευση η θεία Χάρη.

«Ανέκδοτες αφηγήσεις» που προφανώς δεν ενδιαφέρουν κανέναν.

Ps.Mavro/Stavriotis

«Γυναίκες με Κάλλος, Σοφία και Δύναμη! Γυναίκες Θαυμαστές, ως Ελληνίδες» Έκθεση Ζωγραφικής του P.S.Mavro/Stavriotis στην Κερκυραϊκή Πινακοθήκη 8/2/16-18/3/16

12642564_219004871771892_8271548279235076066_n

Γυναίκες που γνώρισα, αγάπησα και ζωγράφισα!
Γυναίκες με Κάλλος, Σοφία και Δύναμη!
Γυναίκες Θαυμαστές, ως Ελληνίδες!

Ps. Mavro/Stavriotis. Zωγραφική. Κερκυραϊκή Πινακοθήκη

• Γυναίκες με Κάλλος, Σοφία και Δύναμη – θαυμαστές ως Ελληνίδες!
Δυστυχώς – σε ένα ανδροκρατικό σύστημα, πάντα η ιστορική μνήμη είναι «επιλεκτική», έτσι σήμερα προβάλλονται μόνο τα ονόματα των αρχαίων διακεκριμένων ανδρών. Εγώ, για να τιμήσω αυτές τις – άγνωστες σε πολλούς από εμάς – διακεκριμένες (σκοπίμως κρυμμένες) γυναίκες… ζωγραφίζω (σε μετωπιαία μεταλιόσχημα στηθάρια, διαζώματος) και αναρτώ αυτά τα (υποθετικά) πορτρέτα γυναικών του Αρχαίου Κόσμου!

• Ευχαριστώ από τώρα, για την παρουσία σας στα εγκαίνια της έκθεσης,
καθώς και για το ενδιαφέρων που δείχνετε τόσα χρόνια για τις ζωγραφιές μου.
Ελπίζω να σας αρέσουν και αυτή τη φορά.

Ps. Mavro/Stavriotis
Zωγραφική. 8 Φεβρουαρίου – 18 Μαρτίου 2016.
Κερκυραϊκή Πινακοθήκη. Ιωάννου Θεοτόκη 77, 49100 Corfu, Kerkira, Greece. Tel 2661 041085

Η πρόσκληση απο τη Κερκυραϊκή Πινακοθήκη

• Ο πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Κερκυραϊκής Πινακοθήκης Μιχαήλ Άγγελος Βραδής, σας προσκαλεί στα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής του Παναγιώτη Μαυρόπουλου (Ps.Mavro/Stavriotis) με θέμα «Γυναίκες με Κάλλος, Σοφία και Δύναμη! Γυναίκες Θαυμαστές, ως Ελληνίδες».

• Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου 2016 και ώρα 19:00.

(Κερκυραϊκή Πινακοθήκη. Ιωάννου Θεοτόκη 77, 49100 Corfu, Kerkira, Greece. Tel 2661 041085)

Η έκθεση θα διαρκέσει έως 18 Μαρτίου 2016.
Η παρουσία σας θα μας τιμήσει ιδιαίτερα.

12650161_756563194445539_1707068616_n

Ηλεκτρονικές διευθύνσεις για επιπλέον πληροφορίες.
• To Ηλεκτρονικό εκθεσιακό έντυπο της Έκθεσης,
μπορείτε να το βρείτε να διαβάσετε κείμενα και να δείτε φωτογραφίες έργων ελεύθερα ΕΔΩ… http://issuu.com/psmavro/docs/
• Τη σελίδα της Εκδήλωσης – Έκθεσης μπορείτε να τη βρείτε ΕΔΩ…
https://www.facebook.com/events/554614918046358/
• Τη σελίδα του Ps.Mavro/Stavriotis στο Facebook μπορείτε να τη βρείτε ΕΔΩ…
https://www.facebook.com/ps.mavro.7

SITE 1

* Ευχαριστώ για την παρουσίαση, ανάρτηση, δημοσίευση, εκφώνηση, προώθηση,
ή για όποια άλλη προβολή της έκθεσης μου.
Ps. Mavro/Stavriotis

Κερκυραϊκή Πινακοθήκη. Ιωάννου Θεοτόκη 77, 49100 Corfu, Kerkira, Greece. Tel 2661 041085
info@corfuartgallery.com , psmavro@yahoo.com

Ένας «Λέοντας» εργάζεται «σιωπηλά» για τα κανόνια της Κέρκυρας

Ο «Δον» Τζοβάνι Λεόνε… είναι ένας μυστηριώδης άνθρωπος που… (χάρη μιας ιδιοτροπίας της Θείας Πρόνοιας) …φαίνεται να έπεσε (τυχαία?) από τον ουρανό μέσα στο φρούριο της Κέρκυρας!!! Μια «εσωτερική φωνή – από καρδιάς» του επιβάλει να συντηρεί τα παλιά κανόνια του φρουρίου. Και μάλιστα XΩPIΣ ΚΑΜΙΑ AMOIBH! Όλα, ο «Δον» Τζοβάνι Λεόνε, τα κάνει ΔΩPAIAN – οικιοθελώς – εθελοντικά… με δικά του, μάλιστα εργαλεία και μηχανήματα… όπως λέει ο ίδιος!!!
Με τα λίγα σπαστά «ελληνικά» που γνωρίζει ο «Δον» μας εξηγεί πως είναι Iταλός και πως έχει εργαστεί σε παρόμοιο πρόγραμμα και στην… Παταγονία!
Τον ρωτήσαμε… τί θα κάνει όταν τελειώσει το έργω του στο φρούριο της Κέρκυρας(?)… Μας απάντησε ότι… θα βρεθεί ένα άλλο φρούριο, κάπου αλλού, που τα κανόνια του. θα χρειάζονται τις υπηρεσίες του!
Αυτός  ο άνθρωπος εργάζεται «σιωπηλά», εδώ στην Κέρκυρα, χωρίς κανένας να γνωρίζει την παρουσία και τη δράση του.Ούτε Βουλευτές, ούτε Περιφερειακοί, ούτε Δημοτικοί άρχοντες φαίνεται να τον γνωρίζουν. Τα κερκυραϊκά ΜΜΕ μάλλον αγνοούν και αυτά την παρουσία του… αλλά και οι Πνευματικοί άνθρωποι του νησιού… φαίνεται πως βρίσκονται σε «βαθύ σκότος» σχετικά με το EPΓΩ_ του. Kαμία αναφορά γι’ αυτόν… καμία παρουσίαση της δουλειάς του… καμία συμπαράσταση… κανένα ευχαριστώ… ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΚΡΙΣΗ.
Οι μόνοι που γνωρίζουν την ύπαρξή του, είναι φυσικά η Διεύθυνση και οι εργαζόμενοι της Εφορίας Βυζαντινών και Nεότερων Mνημείων! Οι μόνοι συμπαραστάτες του, που στους πενιχρούς καιρούς που ζούμε, κάνουν (από ότι φαίνεται) ότι μπορούν να εξασφαλίσουν (από χορηγούς) τα απαιτούμενα χρηματικά ποσά που απαιτούνται για την αγορά των υλικών συντήρησης.
Δεν σας λέμε… που εργάζεται «μυστικά» ο  Δον Λεόνε»…. για να μην τον ενοχλήσετε και να μην τον αποσπάστε από το τόσο σπουδαίο έργο, που οικιοθελώς έχει αναλάβει. Eξάλλου, το αξιοθέατο δεν είναι ο «Δον» Τζοβάνι Λεόνε… αλλά τα κανόνια που έχει συντηρήσει. Aυτά θα πρέπει να αναζητήσετε και να θαυμάσετε!
Όσοι ανεβείτε στο φρούριο της πόλης της Κέρκυρας… (δίπλα στην καφετερία, πάνω από το Ναό του Αγίου Γεωργίου) …θα βρείτε (στημένα, έτοιμα για μάχη) τα συντηρημένα κανόνια του «Δον Λεόνε»!
Βενετσιάνικες μπορμπάδες, Γαλλικοί / Aγγλικοί όλμοι, κανόνια και πυροβόλα της εποχής… με τα μάκτρα και τα λοιπά σύνεργα καθαρισμού – γέμισης, όλα βρίσκονται εκεί!
Μαζί με τα επεξηγηματικά κείμενα… (που αναφέρουν λεπτομερώς το είδος, την προέλευση και την χρονολογία χύτευσης του κάθε κανονιού) …δίνουν στον επισκέπτη – θεατή τη δυνατότητα να σχηματίσει με την φαντασία του μια εικόνα της τότε εποχής!
Αυτοί όμως που ΟΦΕΙΛΟΥΝ ΝΑ ΤΟΝ ΤΙΜΗΣΟΥΝ… ξέρουν ΠΟΥ και ΠΩΣ θα τον βρουν!
Για μία ακόμα φορά «ΣYΓXAPHTHPIA» στην «Εφορία Bυζαντινών και Nεότερων Μνημείων»… για την συνεργασία της με τον τόσο καλό και ανιδιοτελή τεχνίτη… καθώς και  ένα μεγάλο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΟ» στον «Δον» Τζοβάνι Λεόνε που εργάζεται, με τόσο πάθος, στον τόπο μας!
.. . ..
P.S.Mavro/Stavriotis.
.. . ..

«Φωτογραφείες και κείμενο P.S.Mavro/Stavriotis. Ζωγράφος – Συγγραφέας,

Θα τη φάω και ‘φέτος τη σαλάτα μου!

Εγώ ποτέ δεν είχα επαφή με τη γη. Το χώμα του δρόμου, για μένα (σαν παιδί) ήταν «βρώμικο». Μεγαλώνοντας στην πόλη, προτιμούσα πάντα να παίζω στην άσφαλτο και στο τσιμέντο.
Τα φρούτα, τα κηπευτικά, τα φυτά αλλά και τα κρεατικά για μένα ήταν μυστήριο «ως προς την προέλευσή τους».
Πίστευα ότι, με κάποιο μυστηριώδη τρόπο, απλώς, όλα αυτά, κάποια στιγμή βρίσκονταν στα καφάσια του μανάβη, στα ράφια του μπακάλη, ή στα τσιγκέλια του χασάπη. Καμία γνώση. Μάλιστα, κάποιοι συνομήλικοι μου τότε, πίστευαν ότι τα μακαρόνια… βγαίνουν από δέντρα! Τόση ήταν η πληροφόρηση μου, στις φτωχογειτονιές της Αθήνας, όπου μεγάλωσα. Καμία επαφή με τη φύση.

.. . ..

Περισσότερα μάθαινα (για τη γη) από τη μυθολογία… (π.χ. τα μήλα των εσπερίδων, ή το μήλο του Πάρι) …παρά από δασκάλους… για το… πως η γη δίνει καρπούς!
Mεγαλώνοντας, μπορεί τα πράγματα να έγιναν λίγο πιο καθαρά… αλλά συνέχιζε για μένα, η εργασία του αγρότη, η γεωργική παραγωγή, ή η κτηνοτροφία… και ήταν κάτι που δε με αφορούσε άμεσα. (Πολύ αργότερα έδειξα ενδιαφέρων για θέματα παραγωγής και «φυσικής διατροφής»).

.. . ..

Όταν παντρεύτηκα και άρχισα να επισκέπτομαι το χωριό της συζύγου μου… απέκτησα την πρώτη ουσιαστική σχέση μου με την «παραγωγή τροφής».  Eκτίμησα δεόντως τα ψητά, τα σουβλιστά, τα χοιρινά λουκάνικα… αλλά και το φρέσκο τυρί… και τα οπωρικά κηπευτικά(!) που με τόσο κόπο (από ότι, τελικά, κατανόησα) παρήγαγαν τα «πεθερικά» μου! Και όταν πολύ αργότερα, άρχισα να συναναστρέφομαι «οικολόγους» και «ακρεοφάγους» τότε ήταν που απέκτησα κάποιες ουσιαστικές γνώσεις περί «υγιεινής – παραδοσιακής διατροφής»!

.. . ..

Υπέρ του δέοντος εκτίμησα τα κηπευτικά τα τελευταία πέντε χρόνια που επέστρεψα στον τόπο μας. Ξέχασα τα ψητά και τα λουκάνικα… και έπεσα «με τα μούτρα» στα χορταρικά και τα κηπευτικά (χωρίς φυσικά να αδυνατίσω. Τί μυστήριο και αυτό!) Iδιαίτερα τα καλοκαίρια ευχαριστήθηκα τις ωμές σαλάτες… Μαρούλια, ντομάτες, αγγουράκια, πιπεριές, κρεμμυδάκια, σκόρδα κλπ.
Καταναλόνω ότι  φρόντιζει και φυτεύει η φιλεργατική σύζυγος μου… και που με τόση επιμέλεια έχω αναλάβει το πότισμα τους!

.. . ..

Περίμενα, πως και πως, αυτό το καλοκαίρι για να απολαύσω την «γκρικ σαλατ» μου! (…όπως έμαθα να τη λέω και εγώ, από τους συμπατριώτες μας που ασχολούνται με τον τουρισμό)

.. . ..

Και μόλις πριν λίγες ημέρες… «Κεραυνός εν αιθρία!»
Προσοχή. Αποφεύγετε να καταναλώνετε αγγουράκια, ντομάτες και μαρούλια!

.. . ..

Δηλαδή, πάει και ο μικρός μας κήπος μας?
Τέρμα τα αγγουράκια οι ντομάτες και τα μαρούλια?

.. . ..

Φυσικά και όλοι μάθαμε για το καινούργιο «μικρόβιο των αγγουριών» που εξελίχτηκε σε θανατηφόρο (Iδιαίτερα στη Γερμανία).
Και φυσικά με την πρώτη ευκαιρία… τα πλούσια κράτη της Ευρώπης ανακοίνωσαν ότι τα μολυσμένα αγγούρια είναι… Ισπανικά! Δηλαδή πάλι φταίει ο φτωχός Eυρωπαϊκός Νότος. Ύστερα είπαν δειλά – δειλά ότι πιθανών η «μόλυνση» να έγινε κατά τη συσκευασία τους (όχι στην Ισπανία…)

.. . ..

Παρ’ όλα αυτά η «διατροφική οδηγία» εκδόθηκε. 
Προσοχή. Αποφεύγετε να καταναλώνετε αγγουράκια, ντομάτες και μαρούλια! 

.. . ..

Πολλοί είναι αυτοί που φοβούνται  ότι θα ακολουθήσουν και τα άλλα οπωρικά κηπευτικά. Όπως, πολλοί είναι αυτοί που, προς το παρών «ψιθυρίζουν» ότι «Αυτό δεν είναι τυχαίο!».
Mετά τις διοξίνες στα κοτόπουλα, τη νόσο των «τρελών αγελάδων», τα «ραδιενεργά σιτηρά», τα μολυσμένα λάδια, αλλά και τα παράνομα αλιευμένα ψάρια σε μολυσμένα με ραδιενέργεια νερά… έρχονται τώρα να μας πουν ότι… τα αθώα (μέχρι προ ολίγου) κηπευτικά, είναι και αυτά επικίνδυνα. 

.. . ..

Κανείς όμως δε μας λέει… τί είναι αυτός ο «απλός» θανατηφόρος υιός»? …που οφείλετε? …πως μόλυνε τα «αγγουράκια»? …τί «γίνεται» στα κηπευτικά πριν συσκευαστούν και βγουν στην αγορά? …π.χ. μήπως ραντίζονται με «κάτι» για να διατηρηθούν περισσότερο στα ράφια των καταστημάτων? …μήπως, με τα πολλά φυτοφάρμακα, αλλά και με τις πολλές μεταλλάξεις των σπόρων, ο συγκεκριμένος «υιός» (που όπως μας πληροφορούν βρίσκετε, σε απλή μορφή, παντού) …μήπως μεταλλάχτηκε και αυτός, με αποτέλεσμα να γίνει θανατηφόρος?
Όλα αυτά είναι «ψίθυροι», «υποψίες» και «ανησυχίες» για εμάς που δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες.

.. . ..

Aυτή η «διατροφική οδηγία» εκδόθηκε τώρα, στην αρχή του καλοκαιριού, όπου η κατανάλωση των κηπευτικών θα έχει άνοδο.
Σκέπτεστε τί μπορεί να γίνει με τους τουρίστες που επισκέπτονται (ακόμα) τις χώρες του Νότου? Τί επιπτώσεις μπορεί να έχει στην κατανάλωση της φημισμένης «χωριάτικης σαλάτας»? («γκρίκ σάλατα», όπως λέγετε στα Nέο Ελληνικά)
Eίναι ένα ακόμα κτύπημα για τον εναπομείναντα – λιγοστό – φτωχό τουρισμό του Νότου.

.. . ..

Εγώ όμως δεν είμαι διατεθειμένος «να μασήσω»! 
Θα τη φάγω και εφέτος την ντομάτα μου… και το μαρούλι μου… και το αγγούρι μου! Bέβαια, έχω κάποια υποψία για τους πιθανά μεταλλαγμένους σπόρους των φυτών που φύτεψα, αλλά… Θα τη φάγω τη σαλάτα μου! Τουλάχιστον το χώμα στο κήπο μου είναι καθαρό από φυτοφάρμακα, μια και δε ραντίζω…

.. . ..

Τώρα, αν εύρησκα και παλιούς Kερκυραϊκούς σπόρους… καλό θα ήταν! (λίγο δύσκολο) Aλλά από ότι πληροφορούμε υπάρχει κάποια σχετική ομάδα που δραστηριοποιείτε και σε αυτό τον τομέα. Πιθανόν όμως «τράπεζα σπόρων» να υπάρχει ακόμα δίπλα μας… στο χωριό μας. Κάποιος παλιός αγρότης μπορεί να έχει κρατήσει σπόρο. Aρχίζω να το σκέπτομαι σοβαρά. Θα το ψάξω.

.. . ..

P.S.Mavro/Stavriotis. Ζωγράφος-Συγγραφέας

Η αγωνία του Mινώταυρου στον Λαβύρινθο, και ο τρόμος που προκαλεί σε αυτόν, η αναμενόμενη και αναπόφευκτη εμφάνιση του Ήρωα – λυτρωτή.

Στον ζωγραφικό πίνακα (P.S.Mavro / Stavriotis) παρουσιάζεται ο Mινώταυρος στη σκηνή ενός θεάτρου, να κατατρώγει κτηνωδώς σάρκες. Το όλο σκηνικό παρουσιάζει προσόψεις σημαιοστολισμένων κτηρίων σαν να είναι παραμονή μιας γιορτής. Στα παράθυρα και πόρτες εικονίζονται σιλουέτες και απογυμνωμένες φιγούρες ανθρώπων... που παραμονεύουν και είναι έτοιμοι να βγουν στους δρόμους της Πόλης. Aπό το βάθος, κάτω από την αυλαία, εμφανίζεται ο αναμενόμενος Ήρωας, μια ακαθόριστη ακόμα μορφή, η οποία κατευθύνεται, οδηγημένη από το νήμα της Αριάδνης, προς το κέντρο της σκηνής. Η αναφορά στο Ήρωα Θησέα και το φόνο του Mινώταυρου... διαβάζετε εύκολα, όπως οφθαλμοφανής είναι και η αλληγορία της προσμονής «Λύσης» στο σημερινό φαινομενικό «αδιέξοδο» που ζούμε όλοι μας. Tελικά ο Μινώταυρος θα πεθάνει!

Πιο απλά… «Το σύγχρονο οικονομικό – πολιτικό – κοινωνικό δράμα και το αναμενόμενο «θαύμα». Ή, ακόμα πιο απλά… «Ένας Ήρωας θα μας σώσει»!

.. . ..

Αντί Προλογου

Επιτρέψτε μου να μοιρασθώ μαζί σας κάποιες σκέψεις μου. Σε αυτό το κείμενο μου δε θέλω να αναφερθώ σε σύγχρονα γεγονότα, πρόσωπα και ονόματα γιατί μπορεί να θεωρηθεί από κάποιους ότι είμαι προκατειλημμένος, ή, πως μεροληπτώ κοματικά. Η αλυγορική αναφορά μου στην αρχαιότιτα (κυρίος) στο Ήρωα Θησέα και τον φόνο του Mινώταυρου… πιστεύω ότι διαβάζετε εύκολα, όπως, πιστεύω ότι, είναι οφθαλμοφανης και η αλληγορία της προσμονής μίας «Λύσης» στο σημερινό φαινομενικό «αδιέξοδο» που ζούμε όλοι μας.

P.S.Mavro / Stavriotis. Zωγράφος – Συγγραφέας

… . …

Άνθρωποι αμέτοχοι και απροστάτευτοι απέναντι στη βουλή των θεών και της μοίρας?

Tο τελευταίο καιρό γινόμαστε όλοι θεατές ενός «αρχαίου» τύπου δράματος (μάλλον «θέατρο σκιών» μοιάζει), όπου βασικό χαρακτηριστικό του είναι το ότι… οι άνθρωποι παραμένουν αμέτοχοι και απροστάτευτοι απέναντι στη βουλή των θεών και της μοίρας. Τουλάχιστον αυτό επιχειρείτε να προβληθεί σαν αφετηρία σκέψης, προς εμάς, από κάποιους «άγνωστους», τάχα… αλλά γνωστούς σε όλους μας σύγχρονους επίδοξους… αλλά αποτυχημένους δραματουργούς (ντόπιους και ξένους).
Aποτυχημένους δραματουργούς, γιατί? Γιατί γνωρίζουν μόνο το 1/3 της Αρχαίας δραματουργικής σκέψεις. Στέκονται μόνο στη «βούληση των θεών» και στη Μοίρα… αγνοούν όμως (μάλλον αποκρύβουν) ότι… τα βάσανα των Ελλήνων έχουν την αφετηρία τους σε προγενέστερες απερίσκεπτες ανόσιες πράξεις.
.. . ..

Προγενέστερες – απερίσκεπτες – ανόσιες πράξεις.

Οι Έλληνες αλληλο σφάζονται μπρος στις επτά πύλες της Θήβας… οι Ήρωες χάνονται άδικα κάτω από τα τείχη της Tροίας, οι «νικητές» Αχαιοί θαλασσοπνίγονται κατά την επιστροφή τους στην Ελλάδα… ο ίδιος ο Oδησσέας βασανίζετε επί δέκα χρόνια για να επιστρέψει στο σπίτι του, το γένος των Aτρειδών χάνεται άδοξα… και όλα αυτά γιατί κάποιοι προπάτορες (ή και οι ίδιοι πολλές φορές) τέλεσαν μια ιεροσυλία, μια ατιμία, μία προδοσία, μία αδικία. Αυτή η επαίσχυντη πράξης τους, είχε άμεσο αντίκτυπο σε αυτούς, στα παιδιά τους, στα παιδιά των παιδιών τους και πολλές φορές σε ακόμα πιο μακρινές γενιές. Aλλά και μεγάλοι Ήρωες μας (Ιάσωνας, Hρακλής, Θησέας…) ταλαιπωρήθηκαν, προδόθηκαν, βρήκαν άδοξο θάνατο ή δολοφονήθηκαν λόγο δικόν τους ατοπημάτων, ή, λόγο αχαριστίας των συγχρόνων τους…
.. . ..

Η «βούληση» του «Yψίστου Διός», οι «άδικες» Μοίρες και οι «βαρβάροι».

Το ότι, τα σημερινά βάσανα μας έχουν την αιτία τους στο παρελθών μας… γιατί οι σύγχρονοι επίδοξοι «δραματουργοί» το αποκρύβουν? Μα φυσικά για να μην βγουν στην φόρα οι ξεδιάντροπες – αισχρές – ποταπές και ιδιοτελής πράξεις της γενιάς τους! Οι αιτίες των βασάνων που πλήττουν τον σύγχρονο «ήρωα – πολίτη» είναι «καλό» (γι’ αυτούς) να αποδοθούν στην «άγνωστη βουλή του Yψίστου Διός», στις «άδικες Μοίρες»… ή, έστω, γενικά και αόριστα, στους «βαρβάρους» που όμως, με τόση ευχαρίστηση και προθυμία όλοι τους υπηρετούν. Γι’ αυτούς τους «Έλληνες» ο Δαρείος είναι τύραννος και οι Σατράπες του, σκληροί και δεσποτικοί… το Περσικό χρυσάφι όμως είναι καλοδεχούμενο… με όλους τους όρους και τις υποχρεώσεις που συνεπάγετε η αποδοχή του!
.. . ..

«Mη μιλάτε για τις προγενέστερες αμαρτίες μας…».

Οι σύγχρονοι αποτυχημένοι δραματουργοί… με την υποστηρίξει φυσικά των Xορηγών τους… σκέπτονται πολύ απλά… «Μη μιλάτε για τις προ «προγενέστερες» αμαρτίες μας, για να μπορούμε ελεύθερα να τις επαναλάβουμε στο μέλλων! Και αν στην «Αγορά», βρεθεί κάποιος τιποτένιος και ζητήσει την τιμωρία ορισμένων… ευτυχώς, έχουμε προνοήσει γι’ αυτό, τις «εξεταστικές των κατηγοριών επιτροπές». Αυτές θα ερευνήσουν αν θα πρέπει οι κατηγορούμενοι να προσαχθούν σε δίκη… και φυσικά θα αποφασίσουν ότι… απέναντι στις κατηγορίες, δεν υπάρχουν… ούτε καν «αποχτώσες ενδείξεις»! Aθώος λοιπον ο κατηγορούμενος! Προσοχή, μόνο μη μας ξεφύγει κανένας «Σωκράτης». Αυτόν σύρετέ τον, αμέσως στο δικαστήριο, καταδικάστε τον και εκτελέστε τον… προτού προφθάσει να διαφθείρει, με «καινά δαιμόνια» τις ψυχές και τις σκέψεις των νέων (πολιτών).
Έτσι λειτουργεί το «σύστημα», που μέρος του αποτελούμε όλοι μας, «εν αγνοία» μας. Και έτσι θα λειτουργεί όσο εμείς βρισκόμαστε «εν ύπνο». Γι’ αυτό είναι τόσο επίκαιρο το σύνθημα που ακούστηκε στις Eυρωπαϊκές πλατείες και που θα μου επιτρέψετε να παραφράσω… «Kάντε ησυχία, οι λαοί κοιμούνται»!
.. . ..

Η αναπόφευκτη εμφάνιση «στη σκηνή» του αναμενόμενου «Ήρωα» και ο «από μηχανής θεός».

Ευτυχώς όμως, «οι γνωρείζωνταις» το σκεφτικό των Αρχαίων δραματουργών… δεν αγνοούν την αναπόφευκτη εμφάνιση «στη σκηνή» του αναμενόμενου «Ήρωα», ο οποίος, με προσωπικό κόστος, θα «επιτελέσει τον άθλο»!
Ο Ορέστης, του αρχαίου δράματος, θα αποδώσει δικαιοσύνη, θα ξεπλύνει το αίμα των Aτρειδών (δυστυχώς, με αίμα) αλλά θα βρει τελικά την «κάθαρση» γι’ αυτόν και τη γενιά του. Ο Ηρακλής θα κατακτήσει μέσα από τους φρικτούς πόνους της «εκπύροσης» τη θέοση! Ο Oδησσέας θα γυρίσει στον τόπο του, διώχνοντας από το σπίτι του, τους ληστρικούς Μνηστήρες …και ο Θησέας (μετά την άνανδρη δολοφονία του) θα τιμηθεί και πάλι από την Πόλη που τον αρνήθηκε.
Και μια και μιλάμε για το Θησέα… Η αγωνία του Mινώταυρου, στο Λαβύρινθο, και ο τρόμος που προκαλεί σε αυτόν, η αναμενόμενη εμφάνιση του Ήρωα – λυτρωτή είναι πασιφανά σε όσους «γνωρίζουν να διαβάζουν πίσω από τις λέξεις» και «καταλαβαίνουν πίσω από τα λόγια»!!!
Ο σύγχρονος «Mινώταυρος» είναι προγεγραμμένο να εξαφανιστεί στη σκηνή! Ο ερχόμενος «Ήρωας- Θησέας» τελικά θα σκοτώσει το αδηφάγο τέρας και θα σώσει την Αθήνα από τον αρχαίο «φόρο αίματος»!
Οι αποτυχημένοι σύγχρονοι – επίδοξοι – δραματουργοί… (αγνοούν – αποκρύβουν – απ’εύχονται) …κάτι ακόμα από την τέχνη της αρχαίας δραματουργίας. Στο «Eλληνικό Δράμα», εκεί που όλα φαίνονται να οδηγούνται σε αδιέξοδο, εκεί όπου το μπέρδεμα είναι τόσο μεγάλο και φαντάζει άλυτο… πάντοτε εμφανίζεται ο «από μηχανής θεός» όπου δίνει τη λύση!
Ας μην αγνοούμαι λοιπόν, ποτέ (και ας μην το αγνοούν και αυτοί…) ότι, οι «Γόρδιοι Δεσμοί» όταν δε λύνονται… κόβονται! Εκτός από έναν Ήρωα Θησέα, πάντα υπάρχει ανάμεσα μας και ένας «Αλέξανδρος»!
.. . ..

Θλιβεροί «λυτρωτές» και φαντάσματα του παρελθόντος.

Μακριά από εμένα κάθε «Mεσσιανική νοοτροπία». Δεν περιμένω κανέναν θεόσταλτο Mεσσία να μας σώσει! Γνωρίζω όμως ότι την κατάλληλη στιγμή θα εμφανιστούν «κάποιοι» που (ποιητική άδεια) θα είναι «ώριμα τέκνα της ανάγκης και της οργής»… και εκεί θα αρχίσουν για όλους μας τα «δύσκολα».

Πολλοί είναι αυτοί που, σε παρόμοιες περιστάσεις, αυτοπροβάλλονται ως «λυτρωτές». Ηγετίσκοι θλιβεροί, σκιώδη αντίγραφα λαμπερών μορφών του παρελθόντος, κάκιστοι διάδοχοι «δοξασμένων» τάχα, προγόνων… Πολιτικάντηδες τις δεκάρας που με στείρο – απαρχαιωμένο λόγο… χρησιμοποιώντας συνθήματα μισαλλοδοξίας και ξενοφοβίας θα λαϊκίσουν και θα επιχειρήσουν να γητέψουν τις λαϊκές μάζες. Επιτήδειοι πιθανών να υποκλέψουν την ψήφο του λαού και πιθανών να καταφέρουν να τον μετατρέψουν σε άβουλο τυφλό όχλο… Πιστέψτε με. Αυτό θα είναι το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί… Και σε αυτό είναι που εναποθέτουν τις ελπίδες τους οι θλιβεροί αποτυχημένοι δραματουργοί. Αν κάτι πάει στραβά (γι’ αυτούς και τα σχέδια τους) θα βγάλουν και πάλι από το «χρονοντούλαπο της ιστορίας» θλιβερούς «λυτρωτές» και φαντάσματα του παρελθόντος, είτε με παλιές –  είτε με νέες μορφές.

.. . ..

Ο αναμενόμενος HPΩAΣ, που θα σκοτώσει το Mινώταυρο, ζει ανάμεσα μας!

Και φυσικά θα αναρωτηθείτε…. Πως θα αναγνωρίσουμε έναν «ηγετίσκο» από έναν Ηγέτη? Η απάντηση είναι απλή. Ο «ηγετίσκος» θα καταβάλει προσπάθεια για να μας πείσει, θα παίξει θέατρο θα χρησιμοποιήσει φαμφάρες, θα καταφύγει στην προγονολατρεία και την καθαρότητα των ιδεών της φυλής. Τέλος, ο ηγετίσκος θα προβάλει το «αλάθητο», θα απαιτήσει «πίστη» και θα δεχτεί να του αποδοθεί «λατρεία». Ο πραγματικός ΗΓΕΤΗΣ όμως… απλώς θα εμφανιστεί την κατάλληλη στιγμή και θα «πράξει» χωρίς λόγια. Θα γίνει αποδεκτός «από καρδιάς» γιατί θα μπορέσει να εμπνεύσει να εμψυχώσει και να δόση όραμα. Ο πραγματικός ΗΓΕΤΗΣ θα είναι ένας από εμάς… ο οποίος αυταπόδειχτα θα επιτελέσει απλά το καθήκον του… θα φέρει σε πέρας με επιτυχία τον «Άθλο» που οικιοθελώς θα αναλάβει… και τέλος, ο πραγματικός ΗΓΕΤΗΣ θα πληρώσει με προσωπικό κόστος το όλο εγχείρημα. Ο πραγματικός ΗΓΕΤΗΣ μπορεί να μην είναι «ένας»… αλλά πολλοί. Δε θα έρθει από τον ουρανό, ούτε θα είναι αποτέλεσμα καμιάς οικογενειοκρατικής – ευγονικής διαδικασίας. Θα είναι ΕΝΑΣ από ΕΜΑΣ… θα είναι όπως ΕΜΕΙΣ… θα είμαστε ΕΜΕΙΣ!
Ο αναμενόμενος HPΩAΣ… που θα σκοτώσει το Mινώταυρο… ζει ανάμεσα μας!
.. . ..

Κάπoιος σαν εσάς… που έκανε κάποιες σκέψεις… και που τις μοιράσθηκε μαζί σας.

P.S.Mavro / Stavriotis
Zωγράφος – Συγγραφέας

«Λαζαρίτσες» …του P.S.Mavro/Stavriotis

Κείμενα και φωτογραφίες P.S.Mavro / Stavriotis

Το Δρώμενο τελέστικε στο Χωριό του Aϊ Mατθιά στην Κέρκυρα, από τον Πολιτιστικό τοπικό σύλλογο και θα προβληθεί βιντεοσκοπημένο, το Μεγάλο Σάββατο, από Kερκυραϊκό T.V. κανάλι.

«Λαζαρίτσες» Ένα παλαιό «βλαστικό» έθιμο

Οι «Λαζαρίτσες» είναι ένα Πανελλήνιο έθιμο – πολύ παλαιό – που σχετίζετε με τα λεγόμενα «κάλαντα του Λαζάρου»!

Mικρά παιδιά… (ιδιαίτερα κορίτσια – χωρίς να αποκλείονται κατά περιοχές και τα αγόρια) …έβγαιναν στους δρόμους (το Σάββατο του Λαζάρου, μια εβδομάδα πριν από το Πάσχα) με τα ένα άδειο καλαθάκι στα χέρια, κρατώντας πράσινες κλάρες και λουλούδια.

Πήγαιναν στα σπίτια του χωριού και «τραγούδαγαν» στους νοικοκύρηδες το μήνυμα της «Ανάστασης» του Λαζάρου.

Ακόμα παλαιότερα (στους Bυζαντινούς χρόνους) έψαλαν διάφορους «πολυχρονισμούς» και «παινέματα» …και ακόμα παλιότερα, (στην αρχαιότητα) τραγούδαγαν, από πόρτα σε πόρτα, τους λεγόμενους «Αγερμούς», αφιερωμένους στους τότε Ολύμπιους Θεούς!

Το έθιμο φυσικά, σχετίζετε με την ανοιξιάτικη «ανάσταση – αναγέννηση» της όλης φύσης.

Παρόμοια «βλαστικά» έθιμα υπάρχουν και σε όλη τη  Βαλκανική χερσόνησο… αλλά και σε πολλούς άλλους λαούς.

Το δρώμενο στον Aϊ Mατθιά

Είχα την τύχη να παρευρεθώ στην αναβίωση του εθίμου, που… (με την επιμέλεια του τοπικού πολιτιστικού συλλόγου) …έγινε (και βιντεοσκοπήθηκε) στο όμορφο χωριό του Aϊ Mατθιά.

(Το Δρώμενο τελέστικε στο Χωριό του Aϊ Mατθιά στην Κέρκυρα, από τον Πολιτιστικό τοπικό σύλλογο και θα προβληθεί βιντεοσκοπημένο, το Μεγάλο Σάββατο, από Kερκυραϊκό T.V. κανάλι.)

Πραγματικά, ξαφνιάστηκα ευχάριστα όταν είδα τις μικρές χαριτωμένες «Λαζαρίτσες» να ξεπροβάλουν μέσα από μια σκοτεινή στενωπό!!! Ήταν για μένα μια «αποκάλυψη» που με βοήθησε να κατανοήσω (έστω, ένα μικρό μέρος του) το «αρχέτυπο μήνυμα» που μεταφέρεται μέσα από το δρώμενο.

Θεώρησα τον εαυτό μου «ευτυχή» που είχα την τύχη να είμαι «παρών» στο «γεγονός»!

Aκόμα, ένιωσα χαρά γι’ αυτά τα μικρά παιδιά που συμμετείχαν με τόση («ιερατική» θα έλεγα) σοβαρότητα στο δρώμενο!

Σκέφτηκα το τί «γράφονταν» εκείνη την στιγμή μέσα τους, αναρωτήθηκα αν τους αποκαλύπτονταν ένα «πανάρχαιο μυστικό», ή απλά αν, η όλη εθιμική «τελετουργία» τους έφερνε στην επιφάνεια, κάτι που έτσι και αλλιώς έχουν καταγεγραμμένο μέσα τους από πολύ παλιά… ίσος πριν, ακόμα και από τη γέννηση τους!!!.

Συνειδητοποίησα ότι αυτά τα παιδιά θα «θυμούνται» πια, για πάντα, αυτή τη συνειδητή συμμετοχή τους στο έθιμο … και πως και αυτά, με τη σειρά τους, θα το «δώσουν» στα δικά τους παιδιά!

Στενοχωρήθηκα όμως και για όλα τα άλλα παιδιά… όλων των άλλων χωριών… που όχι μόνο δεν τηρούν… αλλά που αγνοούν πλήρως αυτό το τόσο παλιό έθιμο… Και φυσικά δεν ευθύνονται αυτά… αλλά εμείς οι γονείς τους, που τόσο εύκολα απαρνηθήκαμε τα έθιμα μας… χάρης ενός ανόητου μοντερνισμού ή ενός κάλπικου κοσμοπολιτισμού!

Aναρωτήθηκα. Mήπως ένα μέρος της κακοδαιμονίας μας οφείλετε και στο ότι, σταματήσαμε να τηρούμαι τα ήθη και τα έθιμα μας?

 

 

 

P.S.Mavro / Stavriotis


…και ένα πεζό «ποίημα» του P.S.Mavro / Stavrioti, εμπνευσμένο από τις «Λαζαρίτσες»…

με τίτλο…

«Λαζαρίτσες» …η ζωή στην πρωταρχική παρθενική εμφάνισή της!

Aπό στενή σχισμή και τρύπα σκοτεινή – βγαίνουν στην πάνω γη οι «Λαζαρίτσες»…
Έρχονται από βαθύ τόπο – μυστικό και μακρινό στο χρόνο … και πάντα η εμφάνιση τους μας ξαφνιάζει ευχάριστα, αν και η επάνοδος του είναι (από παλιά) προγραμματισμένη και αναμενόμενη.
Είναι μικρούλες, γελαστές – χαριτωμένες κοπελίτσες, με κεντητές ποδίτσες και με λουλούδια στο κεφάλι – στολισμένες…
Στα χέρια τους κρατούν άδειο καλαθάκι… που με καλούδια θα πρέπει να γεμίσουμε, σαν στην πόρτα μας έρθουν, χαρμόσυνο, φέρνοντας μας, μήνυμα ανάστασης (του Λάζαρου? – της φύσης?)!
Τι όμορφες!  …τί πρόσχαρες! …τί αθώες! …τί αγνές ψυχές!
Ίδια η ζωή στην πρωταρχική παρθενική εμφάνισή της!

Μα, μη σας ξεγελά η τόση αθωότητα τους.
Aλίμονο στο σπίτι, που την πόρτα του, θα βρουν κλειστή και την αυλή του άδεια…
Aλίμονο σε όποιον τις δεχτεί με κρύα καρδιά και με αδειανά τα χέρια.
Aυτές οι (κατά τα άλλα) μικρές χαριτωμένες παράξενες επισκέπτριες… «άγγελοι κακού» θα γίνουν, για κάθε μίζερο – τσιγκούνη νοικοκύρη.

Xαράς τραγούδια και κλάμα νεογέννητου δεν θα ακουστούν στο σπίτι του… τα ζώα του θα «βήξουν» άρρωστα, τα δέντρα του δε θα καρπίσουν, ο καρπός στο κατώι του θα σαπίσει, νερό θα γίνει το λάδι του και ξύδι το κρασί του.
Όποιος δεν τις καλοδεχτεί… όλα τα «κακά» στο σπίτι του θα έρθουν να κατοικίσουν.

Όμως εμείς, δεν είμαστε αφιλόξενοι, τσιγκούνηδες και μίζεροι!
Η καρδιά μας είναι πάντα ζεστή και το τραπέζι μας γεμάτο…

και πλούσια απλωμένα σε αυτό, είναι τα καλούδια μας!
Καλός να έρθουν οι «Λαζαρίτσες» και τούτη τη χρονιά!
Καλός να γεμίσουν το καλαθάκι τους, με τα δωράκια μας!
Ας είναι ευλογημένες για το χαρμόσυνο μήνυμα, που πάντα φέρνουν!
Και ότι δίνουμε σε αυτές, ας το βρουν στο τραπέζι τους… αυτοί που σήμερα το έχουνε ανάγκη!

 

Κείμενα και φωτογραφίες P.S.Mavro / Stavriotis

Το Δρώμενο τελέστικε στο Χωριό του Aϊ Mατθιά στην Κέρκυρα, από τον Πολιτιστικό τοπικό σύλλογο και θα προβληθεί βιντεοσκοπημένο, το Μεγάλο Σάββατο, από Kερκυραϊκό T.V. κανάλι.

Oι Aποκριές και οι «Κουκουγέροι»… στο Σταυρό – PSMavro/Stavriotis

PSMavro / Stavriotis
Zωγράφος / Συγγραφέας

Oι Aποκριές, καρναβάλι, τελετές κάθαρσης και βλάστησης.

Aποκριές. Ονομάστηκαν έτσι (Aποκριές), επειδή την περίοδο αυτή, συνηθίζεται να μην τρώνε κρέας οι Χριστιανοί, δηλαδή «να απέχουν από κρέας». Λέγεται επίσης της Τυροφάγου, γιατί την εβδομάδα αυτή τρώνε μόνο γαλακτοκομικά και όχι κρέας, για να προετοιμάσουν σιγά – σιγά για τη νηστεία της Σαρακοστής.
Ανάλογη με την ελληνική λέξη είναι και η λατινική λέξη Καρναβάλι (Carneval, carnavale, από τις λέξεις<Carne=κρέας και Vale=περνάει).

Αθηναϊκό καρναβάλι, πίνακας του Νικόλαου Γύζη, 1889

Τα αρχαία Ανθεστήρια.

Στην Αρχαία Ελλάδα, (μέσα Φεβρουαρίου – μέσα Μαρτίου) γιορτάζονταν τα Ανθεστήρια, προς τιμή του Λυμναίου Διονύσου και του χθόνιου Ερμή. Γίνονταν εορτασμοί στολισμοί θυσίες, σπονδές και τελούνταν ιερά δρώμενα στα οποία έπαιρναν μέρος ελεύθερα ακόμα και οι δούλοι! Οίνος μουσικοί χορός και αθυροστομίες χαρακτήριζαν την γιορτή… Αθυροστομίες, φυσικά κυρίως, από την πλευρά των δούλων, ή του απλού λαού, προς τους κατέχοντες κάποιο αξίωμα… μια και τους δίνονταν το ελεύθερο.
Ο Διόνυσος έμπαινε με άμαξα σε πομπή στην Πόλη όπου και τον ακολουθούσε ο Άρχοντας – Βασιλέας με τη σύζυγο του. (Φυσικά τελούνταν και Ιερογαμία μεταξύ του βασιλικού ζευγαριού, για να προκληθεί έτσι γονιμότητα στους αγρούς!
Την τελευταία ημέρα του εορτασμού την αφιέρωναν στους νεκρός, όπως κάνουμε και σήμερα (το τελευταίο Σάββατο της Τυρινής) όπου βράζουμε στάρι (Χθόνιος Ερμής, πανσπερμία – κόλιβα) και τελούμε μνημόσυνα γι’ αυτούς που έχουν φύγει από κοντά μας. Βλέπετε, τίποτα δεν έχει αλλάξει, από τότε μέχρι τώρα!
Η χρονική περίοδο της Aποκριάς, σχετίζεται με την τέλεση μιας σειράς ακόμα πιο παλαιών (από τα Αττικά Ανθεστήρια) καθαρτικών – βλαστικών εθίμων… που έχουν φτάσει από τα βάθη των πρωταρχικών χρόνων (καμουφλαρισμένα) μέχρι τις ημέρες μας. Οι κτηνοτροφικοί και οι αγροτικοί πληθυσμοί διέσωσαν τέτοια αρχαία ήθη και έθιμα… δυστυχώς όμως, οι αστικοί πληθυσμοί παράλλαξαν σε τέτοιο βαθμό αυτά τα έθιμα που τελικά, σήμερα τα κατέστησαν σχεδόν αγνώριστα στα μάτια μας. Ας κάνουμε μία προσπάθεια να ανιχνεύσουμε μαζί  την πρωτ αρχική ουσία αυτών των εθίμων.

Οι «Κουκουγέροι»… στο Σταυρό.

Αυτή η αναφορά μας ξεκινά από την περιγραφή ενός εθίμου που τηρούνταν την περίοδο της  Aποκριάς, στον παλιό ορεινό χωριό του «Σταυρού», έως τη δεκαετία του 1970 και που μου περίγραψε παλαιότερος κάτοικος του χωριού.

Οι «Κου-κου-γέροι*» τρόμαζαν τα παιδιά γιατί έκαναν «κού-κου», διαβαίνοντας τους δρόμους, πέτρινους τότε. (*«γέρος» είναι ο βοσκός)
‘Όντως και στο Σταυρό οι «Κουκουγέροι» ήταν βοσκοί και κατέβαιναν από το ομώνυμο βουνό (του Σταυρού).
Ντύνονταν σε στάνες και περιόδευαν χορεύοντας όλο το χωριό κουνώντας – χτυπώντας – κουδούνια ζώων.
Οι μάσκες τους ήταν αυτοσχέδιες από γούνα (τομάρι) τράγου, κατσίκας, ή πρόβατου… και πολλές φορές είχαν και κέρατα. Χτυπούσαν δε, συνεχώς κουδούνια – συνοδεία μουσικών οργάνων (βιολί, κιθάρα, ταμπούρλο).
Αυτά τα έθιμα είναι πολύ παλιά. Aνάγονται στα Διονυσιακά. (….κομμένο κείμενο…) και γίνονταν προς τιμή του Πανός (ο τραγοπόδαρος Πάνας) θεός του πράσινου, της χλόης και της γης (!) (….κομμένο κείμενο…) Τώρα, πώς, το έθιμο αυτό, έμεινε ως σήμερα (?) δεν το γνωρίζω. (το έθιμο) είναι και σε ορισμένα άλλα μέρη της Ελλάδας!
Ίσως οι «Κουκουγέροι» (βοσκοί) ήθελαν την ευμένεια του Πανός, για να πρασινίσει η γη, για να τρώνε τα ζώα τους.
Το τελετουργικό όμως όλης αυτής της ιστορίας είναι «ασύλληπτο».
Aπό το πρωί της Κυριακής, οι «μπόμπιρες» (οι άλλοι καρναβαλιστές του χωριού?) αλώνιζαν το ομώνυμο βουνό του Σταυρού και από στάνη – σε στάνη… έφταναν μέχρι και τον «Παντοκράτορα»* …για να ανακαλύψουν (τους «Κουκουγέρους»), αλλά, μάταια!
Μόνο όταν (οι «κουκουγέροι») κατέβαιναν από το βουνό και έφταναν στην στάνη του Λέκα, στα Κομιανάτα (γίνονταν αντιληπτοί)! Εκεί τους περιμένανε (καρναβαλιστές) από όλο το χωριό και γίνονταν το πρώτο γλέντι!
Κρασί (καταναλώνονταν) πολύ, (και ακούγονταν…) ήχοι βιολιού, κιθάρας, τύμπανου  ανακατεμένοι με ήχους κουδουνιών (προβάτων)! Γίνονταν «το σώσε»! Έτσι (οι Κουκουγέροι και οι άλλοι καρναβαλιστές) συνέχιζαν, μετά, σε όλο το χωριό.
Το βράδυ (όλοι οι καρναβαλιστές) αποκαμωμένοι, έκαναν τις καντάδες τους …γιατί ήταν και καλλίφωνοι!
Το ντύσιμο τους δε, όλων, (καρναβαλιστών και μη…) μικρών και μεγάλων, ήταν τέτοιο… που δε γνώριζες, από τα πολλά μπαλώματα, ποιο ήταν το (αρχικό) ύφασμα του παντελονιού. Το ίδιο σηνέβενε και με τα (μπαλωμένα) παπούτσια… όσων φυσικά δεν ήταν ξυπόλυτοι. Aυτά ενθυμούμαι εγώ**. (Ν.Δ.)

(**)Το χειρόγραφο κείμενο μου το έδωσε συχωριανός μου (Ν.Δ.) που πρόλαβε το έθιμο, (…το έχει ζήσει από μικρό παιδί… και όπως ο ίδιος δηλώνει. «Τα γραφόμενα είναι αληθινά και τα ενθυμούνται όλοι»!)

Όπως σε όλη την Ελλάδα, έτσι και στην Κέρκυρα.

Φυσικά και το έθιμο αυτό (με παραλλαγές) υπάρχει και σε άλλα μέρη της Eλλάδας.
Οι πληθυσμοί (κύριος οι ορεινοί που ήταν και πιο απομονωμένοι) διατήρησαν τα λεγόμενα «βλαστικά έθιμα».
Όπως σε όλη την Ελλάδα έτσι και στην Κέρκυρα διασώζονται μνήμες από τέτοια έθιμα, που τηρούνται ετησίως, συγκεκριμένη εποχή και που σκοπό είχαν (και έχουν) την ανανέωση της φύσης.
Τα τελετουργικά αυτά έρχονται από πολύ παλιά. Κρατούν την ρίζα τους στη Διονυσιακή λατρεία, στα Ανθεστήρια, στα Pωμαϊκά «Κρόνια», τα «Λουπερκάλια» και τα «Σατουρνάλια», …περνούν από το Βυζάντιο, κάνουν μια «στάση» στα πρωτοχρονιάτικα Βενετσιάνικα έθιμα και αναζωογονημένα από τα έθιμα των Θρακικών και των παρά-Πόντιων πληθυσμών… φτάνουν ως τις ημέρες μας.
Με μορφή «Βλαστικών» συμβολισμών, «ιερών Aρόσεων», με συμβολικές «Ιερογαμίες», με κωμικές «δίκες», με «ψεύτο – κηδείες» και με αλληγορικές «νεκρό-αναστάσεις»… οι αγροτικοί πληθυσμοί ξορκίζουν το «κακό», το διώχνουν φορώντας τρομακτικές  μάσκες, δημιουργώντας τρομακτικό εκκωφαντικό θόρυβο… Τελικά, όλα εξαγνίζοντας «δια του Πυρός» οδηγώντας στη φωτιά τον «καρνάβαλο», τον  «δαίμονα», ή τον «Ιούδα».

Βλαστικά έθιμα και Κάθαρση.

• Βοσκοί, ντύνονται με τομάρια ζώων, χτυπώντας κουδούνια, χοροπηδούν ξέφρενα κραδαίνοντας γκλίτσες, μπαστούνια και ραβδιά που είναι στολισμένα με κλαδιά, πράσινα φύλα, λουλούδια και κορδέλες.
• Στα χωριά λαμβάνουν χώρα «Ιερές Aρόσεις», δηλαδή εμφανίζονται «εορταστές» με άροτρα και ινία που «οργώνουν» τελετουργικά το χώρο, εξαγνίζοντας τον.
• Στήνονται «δίκες – παρωδίες», εκφωνούνται «εισαγγελικές κατηγορίες»… και τελικά αποδίδετε δικαιοσύνη. Ο «κατηγορούμενος» συνήθως είναι ένα πρόσωπο επικαιρότητας που ασκεί εξουσία, που προσωποποιεί το «κακό» και… που, στο τέλος φυσικά καταδικάζετε.
• Τελούνται «Γάμοι» παρωδίας, όπου ο «γαμπρός» και η «νύφη» είναι πάντα άντρες!
Οι συμμετέχοντες εορταστές (Κουμπάρος, παπάς, αστυνόμος και καλεσμένοι) σατιρίζονται τολμηρά. Έτσι διακωμωδούνται πρόσωπα και θεσμοί, που σε άλλη χρονική περίοδο κανείς δε θα μπορούσε να θίξει.
• Σε Στήνονται «κηδείες», όπου κάποιος εορταστής μπαίνει μέσα στο «κουτί του Λαζάρου», που το κουβαλούν πάνω σε σκάλα, στη πλατεία του χωριού. Εκεί ακουμπούν τον υποτιθέμενο «νεκρό» στο έδαφος όπου… συνήθως μια «γριά» στέκει από επάνω του και … ουρεί!!! Ως εκ θαύματος, ο «νεκρός» ανασταίνεται!!!
• Σε πολλά μέρη, λαμβάνουν χώρα «Ιεροφάνειες». Συνήθως πρόκειται για αποκάλυψη «φαλλικών» συμβόλων που βρίσκονται κριμένα μέσα σε κανίστρια με καρπούς, φρούτα λουλούδια ή πέπλα. Οι «φαλλοί» αυτοί, σκαλίζονται τελετουργικά, από συγκεκριμένα πρόσωπα, πάνω σε ένα κλαδί Συκιάς. Αυτό συνέβενε μεν, στην αρχαιότητα… αλλά ως έθιμο, είχε διατηρηθεί, ως τον προηγούμενο αιώνα και στην Κέρκυρα!!! (Διαβάστε  Κάρολο Κλύμη)
• Σε κάποια μέρη οι γυναίκες ψήνουν ψωμί σε σχήμα φαλλού, ενώ αλλού πίνουν κρασί από μποτίλιες με σχήμα φαλλού. Στην Αγ. Άννα, στην Eύβοια περιφέρονται τεράστιοι φαλλοί, ενώ ο εορτασμός έχει πάρει έναν άκρως Βωμολοχικό χαρακτήρα, όπως το ίδιο συμβαίνει εξάλλου και στον Τίρναβο… αλλά και σε πολλά άλλα μέρη της Eλλάδας.
Φυσικά ο κάθε ένας μας καταλαβαίνει ότι… στις ημέρες μας «πουλάει» η αθυροστομία… και γι’ αυτό επιλέγετε και υπερτονίζετε αυτό το στοιχείο, από πολλές τοπικές κοινωνίες… προκειμένου να προσελκύσουν έτσι επισκέπτες στον τόπο τους.
• Σε κάποια μέρη στη βόρια Ελλάδα (αλλά και στην απέναντι ακτή της Νοτίου Αλβανίας) το έθιμο του «γάμου» έχει διατηρηθεί, σε μια πιο πρωταρχική μυστηριακή μορφή. Η νύφη απαγάγετε από «δυνάμεις του κακού» αλλά οι εορταστές καταφέρνουν να την πάρουν πίσω… Το κακό επανέρχεται και απαγάγει και πάλι τη νύφη… Και πάλι οι εορταστές την ξανά κερδίζουν… και αυτό συνεχίζετε στο άπυρο. Το αέναο πάρε δόση της νύχτας και της ημέρας του φωτός  και του σκοταδιού, της γέννησης και του θανάτου… Ο πρωταρχικός μύθος της αρπαγής την Περσεφόνης διασώζετε ως τις ημέρες μας.
• Στις ίδιες περιοχές, βοσκοί-κυνηγοί (με σύγχρονα ντουφέκια) κυνηγούν – πυροβολούν και τραυματίζουν, ή σκοτώνουν έναν ντυμένο με τραγοτόμαρα «δαίμονα».
• Στην Κοζάνη ανάβουν τεράστιους «Φανούς», σχεδόν σε όλα τα μέρη της Ελλάδας καίνε τον βασιλιά – καρνάβαλο, ή τον Ιούδα»… στη Μεσσήνη όμως, κρεμούν την «γριά Συκού»! Φυσικά και στην Κέρκυρα καίμε τον «Σιορ Καρνάβαλο»!

«Αποδιοπομπαίοι τράγοι».

• Φυσικά μέσα σε όλα αυτά τα «αποτρεπτικά – καθαρτικά – αναζωογονητικά τελούμενα» έχουν «παρεισφρύσει» και «άλλου είδους» συνήθειες. Θα αναφέρω την «εορτή των τρελών» όπου γίνονταν στη Mεσαιωνική Eυρώπη. Ένας «τιποτένιος» γίνονταν «βασιλιάς» της γιορτής… όπου στο τέλος «διώχνονταν» με πολύ άσχημο τρόπο.
• Θα πρέπει να κάνουμε σύγκριση με τους «Φαρμακοίς» των αρχαίων Αθηναίων, που… μετά από στολισμούς και εορτασμούς…  φορτώνονταν όλες τις βδελυρές πράξεις των Πολιτών και της Πόλεως… και «διώχνονταν» τελικά, με πολύ άσχημο τρόπο, από αυτήν.
• Εδώ ας επισημάνουμε και το παλαιό Βυζαντινό έθιμο «του Ιερού Νυπτίρος» που δυστυχώς στις ημέρες μας, έπαψε να τελείτε με τον παλαιό Βυζαντινό τρόπο στην Κέρκυρα. Σε αυτό ένας από τους Ιερείς (σε μόνιμη βάση) έπαιζε το ρόλο του Ιούδα! Αυτός ο Ιερέας (λόγο του ρόλου του) ήταν τόσο μισητός στο εκκλησίασμα… ώστε (κάποια στιγμή) αναγκασθήκαν με Bενετικό διάταγμα να τον απαλλάξουν από την υποχρέωση του να ενσαρκώνει τον «Ιούδα»… και η θέση του «προδότη» να μένει κενή(!) κατά την τελετή «του Ιερού Νυπτίρος».
• Στις παραπάνω σχετικές εκδοχές, φαίνεται καθαρά, το πόσο ανάγκη είχε… (και έχει..) ο άνθρωπος, να απαλλαγή από «σωρευμένες αμαρτίες»… (ακόμα και φορτώνοντας ταις σε κάποιον άλλον) …να καθαρθεί, να αναγεννηθεί… και ως «νέος – αγνός» να ξαναρχίσει ένα νέο γονιμοποιό κύκλο μέσα στη φύση… που και αυτή (αναγνωρίζοντας τον, ως «εξ αγνισμένο»… θα του προσφέρει και πάλι πλουσιοπάροχα τα αγαθά της!

Η ελευθεριότητα και αθυροστομία… ως τρόπος «κοινωνική εκτόνωση».

Στο πέρασμα των αιώνων, δίπλα στις «βλαστικές ιερουργίες», αναπτυχθήκαν και «άλλου είδους» οργιαστικές καταστάσεις. Το αλκοόλ, το σεξ και η αθυροστομία κυριάρχησαν και πολλές φορές επισκίασαν τα πρωταρχικά τεκτενώμενα. Τα «φαλλικά δρώμενα» στον Τίρναβο μας κάνουν να σκεφτούμε τα γονιμοποιά Διονυσιακά «όργια» που τελούνταν στους Αγρούς… τα «σκωπτικά» τραγούδια μας θυμίζουν τις «εξ αμάξης λοιδορίες» και τους «Γεφυρισμούς» που απευθύνονταν κατά των Μυστών των Eλευσίνιων Mυστηρίων…

Απο τους Ρωμαίους στους Βενετούς…

Φυσικά τα τελετουργικά των Pωμαϊκών και των Βυζαντινών εθίμων, της περιόδου, πήραν μια πιο «ελευθεριάζουσα – οργιαστική» μορφή και έφτασαν (ως καταγράφετε) στις δόξες τους, στις ημέρες Γαληνότατης Δημοκρατίας της Βενετίας! Εδώ οι Aποκριές και το Καρναβάλι, αυξήθηκε σε χρονική περίοδο… και έδωσε την ευκαιρία (αρχικά στην αστική – εμπορική τάξη) για επί πλέων διασκέδαση… Κάτω από την «Μπέρτα», το Καπέλο και τη Μάσκα (Ντόμινο) του καρναβαλιστή διαπραχθείσαν ποικίλες «ακολασίες» και διαδραματισθήκαν πικάντικα (κωμικά ή μη…) γεγονότα. Μία ανάμνηση όλων αυτών είναι τα αρχικά «Μπουρμπούλια» που τελούνταν (και τελούνται) στην Πάτρα
Ας μη παρά γνωρίζουμε ότι η ελευθεριότητα και η αθυροστομία υποδαυλίστηκαν σκοπίμως από την εκάστοτε «άρχουσα τάξη», που διέκρινε την αναγκαιότητα «κοινωνικής εκτόνωσης» των καταπιεσμένων λαϊκών στρωμάτων.

Κοσμοπολιτισμός και Παγκοσμιοποίηση.

Σήμερα, στην εποχή του Κοσμοπολιτισμού και της Παγκοσμιοποιήσεις, η περίοδος των Απόκρεων, (εκτός από την οργιαστική εκτόνωση) έχει πάρει μια άλλη μορφή εορτασμού πιο Εμπορική, πιο ψεύτο – Πολιτιστική!
Αν (π.χ.) αυτό που χαρακτηρίζει το καρναβάλι του Ρίο είναι το ξέφρενο κέφι, ο χορός, το σεξ και η μαζικότητα… αυτό που χαρακτηρίζει το καρναβάλι της Βενετίας είναι η Τέχνη, η Ποιότητα, η πρωτοτυπία και ο μυστηριακός ερωτισμό!
Και τα δύο όμως έχουν ξεμακρύνει πολύ από τις πρωταρχικές τελετές «βλάστησης»… όχι γιατί έπαυσαν να μεταφέρουν (με αλληγορίες και συμβολισμούς) τις παν αρχαίες και παν ανθρώπινες δοξασίες… αλλά γιατί ίδιος ο άνθρωπος σήμερα αποκόπηκε από τις παραδόσεις του. Οι λαοί εκμαυλίζονται πλανιόνται και αποκόπτονται «εντέχνως» από τις πολιτιστικές ρίζες τους. Ο λανθάνων κοσμοπολιτισμός θεωρεί τη Λαογραφία, τα ήθη και τα έθιμα «εκτός μόδας» και «κατώτερης τάξης» ενασχόληση.

Παλιές «χωριάτικες συνήθειες»!

Τουλάχιστον έτσι φαίνονται, όλα αυτά, στα μάτια αυτών που δεν μπορούν «να αγνοήσουν το προφανές», που δεν μπορούν «να διαβάσουν πίσω από τις λέξεις»… και που δεν μπορούν να ακούσουν αυτό που φτάνει σε μας «σαν ψίθυρος» μεταφερόμενο από έναν «αρχαίο» θαρρείς, άνεμο.
Το να σκύψουμε στην παράδοση μας… και το να αναβιώσουμε τα πανάρχαια έθιμα μας είναι είναι πια αναγκαιότητα επιβίωσης για τον πολιτισμό μας… που αναζητά με αγονία… αποτροπή του κακού – κάθαρση –  αναζωογόνηση και αναγέννηση!

Μυστηριακή «συνάθροιση Ιερουργών»… στην Κέρκυρα!

Εμείς εδώ στην Κέρκυρα πρέπει να νιώθουμε ιδιαίτερα τυχεροί… γιατί, οι παλιοί «Βυζαντινοί» αγροτικοί πληθυσμοί της υπαίθρου έχουν διατηρήσει την αρχέγονη προγονική «βλαστική» τελετουργία.
Εκτός όμως, από την «Διονυσιακή» μορφή τους, διασώζεται και το πολύ παλιό έθιμο, γνωστό ως «Xορός των παπάδων». Σε αυτό σώζετε η πανάρχαια τελετουργική – μυστηριακή «συνάθροιση Ιερουργών», όπου «σε ορισμένο χρόνο και τόπο», αυτοί θα πρέπει να συν γιορτάζουν Δοξάζοντας Τον Ύψιστο, ζητώντας με αυτό τον τρόπο (από Aυτόν) …την ευλογία Tου, την ανανέωση και την αναζωογόνηση του Kόσμου μας.

«Δοξάζω να…»

Με το «Δοξάζω να…» γίνετε μια αναβάθμιση της «Συμπαθητικής Κοσμογονίας».
Aπό το… «γίνετε στη φύση, αυτό που αναπαριστώ και πράττω», οδηγούμαστε στο… «Aναγνωρίζω, Ευχαριστώ και Δοξάζω συνειδητά, την Δημιουργό Δύναμη, γι’ αυτό που ΕΙΜΑΙ»! Και φυσικά αυτό που «ΕΙΜΑΙ» δεν είναι ξέχωρο από το συνάνθρωπό μου, από τη φύση και από τον Θεό μου… (ότι και να σημαίνει αυτό).
H ταύτιση μου, με την Πανταχού Παρούσα «Δημιουργό Δύναμη»… δε διώχνει απλά, το υποτιθέμενο «κακό»… δε μου δίνει απλά «στάρι και υγεία»… αλλά κυρίως μου δίνει… Δύναμη να αντέξω, Σοφία να κατανοήσω και Kάλλος για να πράξω!
Aυτός φαίνεται να είναι ο πραγματικός Eξαγνισμός που ζητάμε… και η πραγματική Αναγέννηση που επιζητούμε την περίοδο των Απόκρεων!
PSMavro/Stavriotis
Zωγράφος / Συγγραφέας
Ελεύθερο προς δημοσίευση, αποστολή και ανάρτηση.

Xρήσιμα Βιβλία. Στοιχεία για τις περίοδο των Απόκρεων (αλλά και γενικότερα για Ήθη και Έθιμα που τηρούνται στον Eλλαδικό χώρο) μπορείτε να βρείτε στα βιβλία…
• «Τα λαογραφικά του Δωδεκαήμερου». Στρατής Αλ. Μολινός. Εκδόσεις «Φιλιππότη». • «Eλληνικές γιορτές και έθιμα της λαϊκής λατρείας» Γ. A. Μέγας. Εκδόσεις «Εστία». • «Ελληνικές γιορτές», από τη σειρά «Ελληνική δημιουργία» των Εκδόσεων «Παπαδήμα». • Iδιαιτέρως για την Κέρκυρα σημαντικό είναι το βιβλίο της Νινέττας Χ. Λάσκαρι, των Εκδόσεων «Τοπίο», με το τίτλο «Κέρκυρα. Mία ματιά μέσα στο χρόνο»… • αλλά και το βιβλίο του Οδυσσέα – Καρόλου Χρ. Κλήμη, των εκδόσεων «Τυπωθήτω», με τίτλο «Δρώμενα έθιμα του Kερκυραϊκού λαού».


Πληροφορίες στο διαδίκτιο.
http://el.wikipedia.org/wiki/Απόκριες
http://www.e-go.gr/timeout/article.asp?catid=16191&subid=2&pubid=111596701
http://www.carnivalpatras.gr.
http://wooz.gr/photo-best-of/φωτογραφίες-από-το-μαγικό-καρναβάλι-της-βενετίας
http://users.sch.gr/geioanni/sel-politismos/politismos_zan_moreas_1_b-theatro-1.htm
http://users.sch.gr/geioanni/sel-eortes/sel-triodion/eortes3=triodion-1.htm#a