Μια Χώρα που διώχνει τα παιδιά της

Πάει καιρός από τότε που είχα ξανά όρεξη να γράψω. Τι να γράψεις – τι να πεις. Πάντα εξάλλου υπάρχει ο φόβος της επανάληψης – ειδικά τώρα που τα γεγονότα είναι συγκεκριμένα. Έτσι και εγώ λοιπόν προτίμησα να μείνω ανενεργός – από την συγγραφή κειμένων – και να περιοριστώ στην ανάγνωση κάποιων και στον περί συλλογισμό των όσων άκουγα.

.. . ..

Τελικά ποτέ δεν θα μάθουμε ποιο τελικά είναι το νόημα όλων αυτών που συμβαίνουν γύρω μας.

 .. . ..

Όλες αυτές τις μέρες – συζητάμε στο Σύνταγμα (ως Αθηναίος) – με γνωστούς και αγνώστους και όλοι καταλήγουμε στο ίδιο συμπέρασμα. Τα πράγματα είναι άσχημα και θα γίνουν ακόμη πιο άσχημα.

 .. . ..

Μια λύση είναι να φύγεις. Πολλοί άλλωστε φεύγουν – ουσιαστικά τους διώχνει η ίδια η χώρα. Και πώς να μην σε διώχνει η χώρα όταν σε προτρέπει να σπουδάσεις να- να – να – και μετά σε αφήνει άνεργο για μήνες – για χρόνια…

 .. . ..

Η άλλη επιλογή – να μείνεις εδώ και να συνεχίσεις…Να συνεχίσεις να εξηγείς ότι δεν είσαι άχρηστος – ότι μπορείς να δημιουργήσεις – μπορείς να προσφέρεις κάτι καλό.

 .. . ..

Ναι, είμαστε και εμείς συνένοχοι σε όλο αυτό – ο καθένας με το ποσοστό συνένοχης που του αναλογεί αλλά δεν μπορώ με τίποτα να καταλογίσω σε εμάς όλα αυτά που μας καταλογίζουν οι φίλοι μας οι Ευρωπαίοι. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι όλοι είναι καλοί και έντιμοι και…και εμείς είμαστε κλέφτες – κουτοπόνηροι – ανοργάνωτοι…

 .. . ..

Ζούμε σε μια χώρα που έχει περάσει τόσα πολλά μέσα στο χρόνο, σε μια χώρα που πάνω της έχουν πατήσει λογής-λογής συμφέροντα και παρόλα αυτά ο κόσμος της, προσπαθεί να κρατήσει μια ταυτότητα – μια διαφορετικότητα – έναν τρόπο σκέψης που τον ξεχωρίζει από τους έξω.

 .. . ..

Όχι, είμαι εναντίον των συνόρων και των πατρίδων – όλοι είμαστε ίσοι και όλοι είμαστε ίδιοι με ίσα δικαιώματα. Δεν μπορώ όμως να αγνοήσω ότι το σύστημα που μας έχουν επιβάλει να ακολουθούμε, μας απομονώνει σε σύνορα – μας ορίζει προστάτες – δανειοδοτείς – υπερασπιστές του καλού και του δικαίου. Με αυτά τα δεδομένα πορευόμαστε τόσα χρόνια αλλά πάντα υπάρχει κάτι μέσα στο μυαλό, κάτι που κρατάει ζωντανή τη σπίθα μιας αλλαγής.

 .. . ..

Η αλλαγή αυτή  μπορεί να ξεκινήσει από την καθημερινότητα μας. Από την δουλειά μας – την ζωή μας. Μικρά πράγματα – ποιοτικά – μπορούν να φέρουν την αλλαγή. Απλά μας θέλει όλους εκεί – όλους να ζωντανέψουμε αυτήν την σπίθα που σιγοκαίει. Χωρίς φασαρία – χωρίς χουλιγκανισμούς – και το μπαμ θα γίνει.

 .. . ..

Βρίσκουν και τα κάνουν όλοι αυτοί – έχετε δει τέτοιους γύρω σας – βρίσκουν και τα κάνουν γιατί τους αφήνουμε.

 .. . ..

Εεεεει εσείς…….Μην υποτιμάτε την νοημοσύνη μας!!!

Αθήνα 2011

OTTO

ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΕΛΛΗΝΕΣ

Τα πράγματα είναι δύσκολα και έρχονται ακόμη πιο δύσκολα. Δοκιμάζεται η υπομονή μας – η ανθρωπιά μας – η αντοχή μας.
Η ανεργία είναι στο 20% (καταγεγραμμένο στατιστικό) και στη Ελλάδα το ξεπερνάει. Πληρώνουμε ακόμη και την αναπνοή μας.
Ο καθένας μας καλείται να βρει τον τρόπο να ξεπεράσει τα εμπόδια που μας βάζουν «οι γνωστοί άγνωστοι» (εδώ προφανώς κολλάει πιο πολύ αυτή η έκφραση) και να ζήσει όσο το δυνατόν πιο αξιοπρεπώς. Η παγίδα στην όλη φάση είναι η μιζέρια – η μισαλλοδοξία – η συγκέντρωση στην προσωπική ευημερία και η παραμέληση των κοινων. Μάλλον αυτό θέλουν να κάνουν – να δημιουργήσουν μια γενιά ανθρώπων που πολεμάνε να ζήσουν αξιοπρεπώς , δίχως αντίτιμο, τρώγοντας τον διπλανό τους, χωρίς να έχουν χρόνο και την όρεξη να ασχοληθούν με τα κοινά.

Σύγχρονοι ανθρωποφάγοι – φάε τον διπλανό σου για να επιζήσεις …θα μπορούσε να είναι το μότο τους.
Φοβούνται τους νέους του σήμερα και βρήκαν τον τρόπο να τους «δέσουν».
Θα τους δέσουν? Θα μας δέσουν?

Otto

ΜΙΑ ΜΑΥΡΗ ΣΑΚΟΥΛΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Πάμε παραλία – βάζουμε στην τσάντα θαλάσσης – ΑΝΤΗΛΙΑΚΟ-ΨΑΘΑ-ΟΜΠΡΕΛΑ-ΒΑΤΡΑΧΟΠΕΔΙΛΑ και μια μαύρη σακούλα.

Φτάνουμε στην παραλία, βρίσκουμε έναν τέλειο χώρο για να απλώσουμε τα πραγματάκια μας και όταν ζεσταθούμε βουτάμε στην θαλασσίτσα. Μαζί μας έχουμε και την μαύρη σακούλα. Εάν κολυμπώντας συναντήσουμε κάποιο αντικείμενο το οποίο δεν ανήκει στον θαλάσσιο χώρο τότε ανοίγουμε την σακουλίτσα και το βάζουμε μέσα σε αυτήν. Η ίδια διαδικασία μπορεί να ακολουθηθεί σε κάθε μας βουτιά. Όταν πια η σακουλίτσα γεμίσει τότε μπορούμε να την πετάξουμε σε έναν κάδο απορριμμάτων. Βέβαια φεύγοντας από την παραλία θα πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι δεν αφήσαμε πίσω μας κάτι το οποίο δεν ήταν πριν εκεί.

Εάν πάλι αυτήν την μαύρη σακούλα ξεχάσεις να την πάρεις μαζί σου – έχε το νου σου – σίγουρα κάποια απ’ αυτές θα τριγυρνάει εκεί κοντά – μέσα στη θάλασσα – κάπου στην παραλία…

Εάν την ανωτέρω διαδικασία την ακολουθήσω μόνο εγώ τότε μάλλον ο σκοπός για τον οποίο έγραψα αυτό το άρθρο δεν θα έχει επιτευχθεί. Εάν όμως την εφαρμόσεις και εσύ τότε σίγουρα κάτι θα έχουμε πετύχει – τότε σίγουρα κάποιο ψαράκι θα γλιτώσει από αυτά τα επικίνδυνα υλικά που μολύνουν το χώρο του – τότε σίγουρα  την επόμενη φορά που θα πας στην παραλία θα συναντήσεις λιγότερα «παρασιτικά» αντικείμενα – τότε σίγουρα η έξοδος μας θα έχει γίνει ακόμη πιο εποικοδομητική…

OTTO

*διαβάστε περισσότερο ‘Οττο εδώ

ΦΕΡΜΟΥΑΡ – είναι η μόνη λύση

Πολλά ακούγονται και άλλα πιο πολλά είναι αυτά που θα ακουστούν τις επόμενες μέρες μέχρι να το ξεχάσουμε και αυτό και να περιμένουμε το επόμενο. Ποιος φταίει – ποιος το έκανε – που – πότε – γιατί – μα – αλλά – δια – κατά – μετά -…

Ε φτάνει πια το μπλα μπλα…βαρέθηκα να σας ακούω…να μας ακούω δηλαδή μιας και εγώ ο ίδιος μερικές φορές παρασύρομαι και μιλάω προτού πρώτα σκεφτώ…Η ελευθερία λόγου δεν συνεπάγεται με το ότι ο καθένας μπορεί να λέει το μακρύ του και το κοντό του…στο internet – στα ΜΜΕ – στις συζητήσεις του δρόμου – στη Βουλή!!

Μιλάει ο μπλε και κατηγορεί τον κόκκινο , ο κόκκινος τα ρίχνει στον πράσινο , μετά ο πράσινος τα χώνει στον καφέ και ο καφέ…Ένα γαϊτανάκι ατελείωτο που ποτέ δεν καταλήγει πουθενά και που πάντα στο τέλος ‘‘κάνει η μάνα’’. Η ζωή γίνεται πανηγύρι και εμείς τσακωνόμαστε μεταξύ μας για να κερδίσει κάποιος άλλος.
Πόσο παραλογισμό μπορούμε τελικά να ανεχθούμε?

Όλοι μας είμαστε έλλογα όντα – ας σκεφτούμε λοιπόν γιατί και πως γίνονται όλα αυτά και ας βρούμε τον τρόπο με τον οποίο εμείς οι ίδιοι μπορούμε να κάνουμε κάτι χωρίς να είμαστε απλοί θεατές – γιατί ο θεατής στο έγκλημα είναι πολλές φορές και θύτης – και ας μην γελιόμαστε, δεν είμαστε απλά θεατές, επεμβαίνουμε στα κοινά έστω και έμμεσα – αυτό άλλωστε μας ορίζει η δημοκρατία μας!!!
Υπάρχουν πολλοί τρόποι να αντιδράσουμε η μάλλον καλύτερα – απλά να δράσουμε και ο καθένας μπορεί να επιλέξει τον τρόπο αυτό που πιστεύει ότι του ταιριάζει – ανάλογα με τη κοινωνική του θέση, τα πιστεύω του κτλπ.

Ας το κάνουμε λοιπόν, για να μην μας βρίζουν οι επόμενοι…

ΥΣ: για όποιον δεν κατάλαβε – όλα τα παραπάνω έχουν ως ερέθισμα τα γεγονότα της 5.5.2010

OTTO

*διαβάστε κείμενα του ΟΤΤΟ στην κατηγορία  OTTO’S WORDS

ΟΤΑΝ Η ΓΗ ΕΚΔΙΚΕΙΤΑΙ

Είναι στιγμές που βλέπεις ότι υπάρχει αυτή η ανώτερη δύναμη – η Φύση. Είναι στιγμές που σταυρώνεις τα δάχτυλα σου περιμένοντας απλά την στιγμή που θα σταματήσει…

Έτσι και τώρα – είναι το ηφαίστειο στην Ισλανδία που μας θυμίζει ότι δεν είμαστε  οι μόνοι κυρίαρχοι πάνω σε αυτή τη γη. Λες και υπάρχει κάτι που θέλει να μας δείξει ότι μόνο αυτό μπορεί και πρέπει να είναι υπεύθυνο για τις αλλαγές γύρω μας.

Άλλες φορές εξισορροπεί τις ανωμαλίες για τις οποίες εμείς οι ίδιοι είμαστε υπεύθυνοι και άλλες φορές μας τιμωρεί.

Μήπως τελικά το μεγάλο Πνεύμα για το οποίο μιλούσαν οι Ινδιάνοι είναι η Φύση ?

Μήπως τελικά δεν το σεβόμαστε όσο θα έπρεπε ?

ΟΤΤΟ

*για περισσότερα κείμενα του ΟΤΤΟ ψάξτε στην κατηγορία «OTTO’S WORDS»

ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΙΟΣ ΤΑ ΤΣΕΠΩΝΕΙ;

Φόρος στα ποτά – φόρος στα τσιγάρα – φόρος στη βενζίνη – φόρος στη ζωή μας, στην αναπνοή μας… Πληρώνουμε και δεν μιλάμε και πληρώνουμε πάνω στα προς πληρωμή τα extra πληρωτέα και μετά όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις ξεπουλιούνται σε ιδιώτες.

Τελικά που πάνε όλα αυτά? Και μην μου πείτε ότι τρώτε το παραμύθι για την ευημερία της χώρας. Μια χώρα ευημερεί όταν ευημερούν οι πολίτες της, έτσι δεν είναι? Και μάλλον οι Έλληνες δεν ευημερούν – έχουν αρχίσει να ζουν για να δουλεύουν και να χαίρονται όταν απολαμβάνουν τα αυτονόητα. Σαν να εξισωνόμαστε με τα της Ευρώπης – σαν να χάνουμε αυτήν την διαφορετικότητα αυτήν που λένε οι ξένοι – Ελλάδα – Ελληνική κουλτούρα.

Όλα τελικά είναι κύκλος – τα πράγματα ανακυκλώνονται σύμφωνα με τις εκάστοτε συνθήκες και οι ιδέες επιβάλλονται έμμεσα χωρίς κανείς να το καταλαβαίνει.

Τελικά ποιος είναι πίσω απ’ όλα αυτά? Γιατί δεν μπορεί, κάποιος πρέπει να τα τσεπώνει. Όλα είναι τόσο στρωτά σχεδιασμένα – τόσο ομοιόμορφα και τόσο περιοδικά. Ίσως να’ ναι τα Νεφελίμ του Λιακόπουλου ίσως να’ ναι…μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ, απλά θα αναρωτιόμαστε εικάζοντας

–        όσοι έχουν απομείνει να αναρωτιούνται τελικά…

OTTO

*περισσότερα από τον Οtto εδώ

η βιβλιοθήκη του κώλου

Εδώ μπορείτε να δείτε και να κατεβάσετε τα βιβλία που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο από τις εκδόσεις «ΤΟ ΚΟΛΟ». Όλα αυτά μπορείτε να τα αποκτήσετε είτε με μια επίσκεψη στη σελίδα μας στο myspace και πατώντας πάνω στα links των pdf βιβλίων τα οποία θέλετε να κατεβάσετε, είτε στέλνοντας ένα email στην παρακάτω διεύθυνση tokolo1984@hotmail.com κάνοντας την παραγγελία σας. Και από εδώ φυσικά, κάνοντας κλικ στο βιβλίο που θέλεται να κατεβάσετε. Προσοχή, από εδώ δεν μπορείτε να κατεβάσετε το περιοδικό.  Όλα τα αρχεία μας, σας προσφέρονται εντελώς δωρεάν αλλά είναι ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΑ ΓΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ.

Κυκλοφορούν τα βιβλία…

“Η καταγραφή της μη-ζωής” βιβλίο με ποιήματα και κείμενα του Γιώργου Ανώνυμου (Σάπιου). Η πρώτη κυκλοφορία των εκδόσεων. 2007

“Το Βιβλίο Του Κώλου” ποιήματα και 2 ιστορίες τρόμου του Γιώργου Ανώνυμου (Σάπιου). Περιέχει και την ιστορία «Οκάξα» της Ελένης. 2008

“KOLOPOLIC” ποιητική συλλογή του Γιώργου Σάπιου 2009

“Μπουρδολογίες Ενός Σάτυρου” ο τίτλος πιστεύω πως τα λέει όλα. Περιέχει εμπειρίες, ερωτικές ιστορίες, ποιήματα και προβληματισμούς ενός σύγχρονου σάτυρου. Του Μοιχάλη Μοίχου!! 2009

“Η Εξομολόγηση Του Δεσπότη” της Ανοσιοτάτης. Είναι η ιστορία μιας αμαρτωλής που προσπαθεί να σώσει την ψυχή της και καταφεύγει σε έναν δεσπότη να ξομολογηθεί. Όμως η εξομολόγηση θα εξελιχθεί σε… τη συνέχεια κατεβάστε την. 2010

«Images by George & Helen» ένα  άλμπουμ της Ελένης και του Γιώργου με  φωτογραφίες από γκραφίτι σε τοίχους, από τη φύση, από ζώα, από μνημεία και άλλα διάφορα. Είναι το πρώτο της σειράς, θα ακολουθήσουν και άλλα στη συνέχεια. 2010

Κυκλοφορούν ως τώρα 7 τεύχη από το περιοδικό ΤΟ ΚΟΛΟ…

Όπως καταλαβαίνεται και όπως σας έχουμε πει, το περιοδικό από εδώ και πέρα θα κυκλοφορεί όποτε βγαίνει αρκετό υλικό. Μπορείτε να το κατεβάσετε μόνο από τη σελιδα μας στο space όπου θα βρείτε τα links.

Τεύχος #1 Γενάρης 2009

Τεύχος #2 Φλεβάρης 2009

Τεύχος #3 Μάρτης/Απρίλης 2009

Τεύχος #4 Μάιος/Ιούνιος 2009

Τεύχος #5 Ιούλιος/Αύγουστος 2009

Τεύχος #6 Νοέμβρης 2009

Τεύχος #7 Μάρτης 2010 «info»

Από τη σειρά “παραμύθια του κώλου ” κυκλοφορούν και οπλοφορούν…

#1… “a Fairy Tale” ένα παραμύθι της Ελένης γραμμένο στα Αγγλικά. Μια ιστορία για μια παρέα τεσσάρων παιδιών που ήρθαν αντιμέτωποι με την κατάρα μιας νεράιδας. 2008

#2… “Τα 101 Πρόβατα Του Κωλομπαρά” το χριστουγεννιάτικο παραμύθι του Γιώργου Σάπιου. Ένα πρόβατο διαφορετικό από τα άλλα, ένας κακός κωλομπαράς & το θαύμα των Χριστουγέννων. 2008

#3… “Ο Δράκος: Η Μανία Του Λυκανθρώπου” άλλο ένα σάπιο παραμύθι και μια ιστορία ενός περιθωριοποιημένου ατόμου που ξυπνούσε ο λύκος μέσα του. Ένας λύκος διαφορετικός από τους άλλους… ένας πολύ ανώμαλος λύκος… 2009

#4… “Μάνα μπορώ να πάω έξω και να σκοτώσω σήμερα” Μια punk ιστορία αρρώστιας, αγάπης & μίσους με βία, sex, ανθρώπινα τέρατα πληκτρολογημένη από το σάπιο χέρι του Γιώργου Σάπιου. Το τέλος θα σας αφήσει με ανοιχτό το στόμα… 2009

#5… “Ο Μαλάκας Της Παρέας” ένα παραμύθι της Ελένης για έναν δύσμοιρο που το πιάσανε μαλάκα. Θα συνεχίσει άραγε να είναι το θύμα και θα κάνει πραγματικότητα τα όνειρα του ή θα παραμείνει για πάντα ο μαλάκας της παρέας…? 2009

#6… «Το Χωριό των Ζωντανών Νεκρών» παραμύθι του Γιώργου Σάπιου με ζόμπι, κουμουνιστές, μπάτσους, αναρχικούς, ζώα και άλλα ωραία που μπλέκουν τη ζωή ενός καλιτέχνη. 2010


 

ΜΙΚΡΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΜΙΚΡΟ ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ (2)

Σε λίγες μέρες πλησιάζουν οι εκλογές και η τηλεόραση βρήκε θέμα να ασχοληθεί. 3% προηγείται ο ένας 3.8% έχασε ο άλλος – ποσοστά , νούμερα, ομιλίες ,παρακάλια προς τους ψηφοφόρους. Όλοι μας αγαπάνε αυτές τις μέρες και έχουν στο μυαλό τους πάνω απ’ όλα εσένα και την ευημερία σου και τον πληθωρισμό και τους μισθούς και τις συντάξεις και την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό και…

Τόνοι χαρτιού σπαταλώνται για να μας υποσχεθούν και να μας πείσουν ότι πρέπει να τους ψηφίσουμε αλλά και να μην ψηφίσουμε καθόλου και πάλι το ίδιο τους κάνει γιατί αυτοί θα ψηφιστούν από αυτούς που πρέπει και είναι σίγουροι για ‘αυτό οπότε το αποτέλεσμα πάλι θα είναι το ίδιο – αλλά κατά βάθος έχουν και οικολογική ευαισθησία.

Και ναι τελικά αποφασίζω να πάω να ψηφίσω και να μπω στη διαδικασία να ακούσω τι λένε για να ψηφίσω τουλάχιστον αυτόν που είναι πιο κοντά σε αυτά που πιστεύω και κάθομαι και τους ακούω να λένε και zzzzzzzzzzzzzzzzzzz με παίρνει ο ύπνος – ακούω το ίδιο πράγμα ίσως λίγο αλλαγμένο αλλά κατά βάθος είναι το ίδιο πράγμα με σκοπό να με κερδίσουν και μετά να με ξεχάσουν μέσα στα προβλήματα μου γιατί τότε τα προβλήματα θα΄ναι δικά μου ενώ τώρα είναι και δικά τους-τώρα =  για 15 μέρες.

Εγώ θα ψηφίσω γιατί θέλω να ξέρω ότι δεν τους είπα  <<κάντε ότι θέλετε>> χωρίς να πω τουλάχιστον την γνώμη μου και μετά θα περιμένω πάλι την ίδια στιγμή για να γίνουν τα ίδια πράγματα και να συζητάμε πάλι για τα ίδια προβλήματα.

Ένας κύκλος είναι η ζωή

Και οι εκλογές έγιναν και τα αποτελέσματα βγήκαν και όλοι ξαφνιάστηκαν με το γεγονός ότι οι υπέρμαχοι του φασισμού τελικά είναι πολλοί-είναι ανάμεσα μας αλλά και τι με αυτό-48% προτίμησαν να κάτσουν σπίτι η να πάνε για μπάνιο σνομπάροντας το μέλλον μας-το μέλλον τους-το μέλλον αυτού του τόπου ακούγοντας αυτούς που τους είπαν μην πάτε γιατί έτσι θα’στε οι καλύτεροι. Μπράβο τους / μας λοιπόν. Πάντα τέτοια.

OTTO

*από το πέμπτο τεύχος του περιοδικού που μπορείτε να βρείτε εδώ

ΜΙΚΡΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΜΙΚΡΟ ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ (1)

Ως υπέρμαχος του «χρησιμοποιείστε τα ΜΜΜ» χρησιμοποιώ αρκετά συχνά το μέτρο και λιγότερο τα λεωφορεία.

Μέσα σε αυτά μπορείς να συναντήσεις όλων των ειδών τους ανθρώπους. Ανθρώπους που ποτέ σου δεν θα πίστευες πως υπάρχουν κάπου ανάμεσά μας και όμως…

Κατεβαίνεις τις κυλιόμενες. Κάθεσαι στην άκρη. Ουπς, κάποιος σε σπρώχνει να περάσει βιαστικά από δίπλα. Γιατί τρέχει? Δεν έχει καν φτάσει το μετρό.

Είσαι στη σήραγγα. Το μετρό φτάνει σε 2 λεπτά όπως φαίνεται στο κρεμαστό ταμπλό. Γρήγορα, ωραία. Βιάζεσαι? Όχι…Όλοι έχουν μαζευτεί στο σημείο που βγάζουν οι σκάλες – ένας κυριούλης γυρνάει βιαστικά το κομπολόι του – μια κυρία βρίζει γιατί την έσπρωξε ένας τύπος με σκουλαρίκια και μαλλιά «αλήτης» σιγομουρμουράει –  ένας χοντρούλης ανθρωπάκος μασουλάει το κρουασάν «πρέπει να το φάω όλο πριν έρθει ο συρμός» σκέφτεται –

Έφτασε ο συρμός. Πριν καν βγει ο κόσμος όλοι τρέχουν να σπρώξουν για να μπουν. «Να βγούμε πρώτα» ακούγεται μια φωνή,«Τι λέει τούτος» σκέφτεται κάποιος άλλος προσπαθώντας να σπρώξει τη γριούλα που δυσκολεύεται να μπει στο τραίνο λόγω της απόστασης από την αποβάθρα – «προσοχή το μωρό»φωνάζει μια μητέρα κρατώντας ένα πιτσιρίκι στο χέρι και τραβώντας το για να το χωρέσει πριν κλείσουν οι πόρτες.

Κρατιέμαι από την σιδερένια μπάρα. Μια κυρία με σπρώχνει σκύβοντας να μαζέψει κάτι νάιλον σακούλες,«τεράστιος κώλος» – Δίπλα μου κάτι μυρίζει άσχημα, ένας τύπος αρκετά περίεργα μελαχρινός αφήνει ελεύθερη να αναδυθεί η μυρωδιά του σώματός του – ένας αλήτης (μούσια και σκουλαρίκια) ακούει death metal και μαζί ακούει και όλος ο συρμός (μάλλον τα ακουστικά του είναι φτηνιάρικα) –
1Η στάση, μια θέση αδειάζει , η κυριούλα με τις νάιλον σακούλες σκύβει αρπάζει τις σακούλες όπως όπως παραμερίζοντάς με ξανά με την κολάρα της, σπρώχνει τους πάντες και χώνεται στην κενή θέση αφήνοντας έναν αναστεναγμό «αχχ παναγία μου» (τι να σου κάνει και η Παναγία) –

2Η στάση, μπαίνει ένας δίμετρος με ξανθιά περούκα και ψηλοτάκουνα. Τι το θέλαμε τώρα αυτό…Τα μάτια όλου του συρμού (ακόμη και τα δικά μου) πάνω στο δίμετρο πλάσμα που δείχνει αδιάφορο (και καλά κάνει).

3Η στάση, μπαίνει ένα ατημέλητο παλικαράκι με σκισμένα ρούχα και αρχίζει την γνωστή κασέτα «βγήκα από τη φυλακή και…» κανείς δεν τον ακούει όλοι κοιτάζουν το πάτωμα – το ταβάνι , μόνο μια γριούλα του δίνει μερικά λεπτάκια άλλωστε και να δώσεις δεν ξέρες αν όντως κάνεις καλό ή κακό (ακόμα δεν έχω καταλήξει)

4Η στάση, ήρθε η ώρα να κατέβω, ένα χέρι με βουτάει από τον αγκώνα με πιέζει προς τα πίσω «συγνώμη να κατέβω μου λέει» «μα…» προσπαθώ να πω ,με περνάει, κατεβαίνει «μπιπ μπιπ» κάνουν οι πόρτες πετάγομαι…

Βγήκα στο τσακ.

Ξεκινάει ο συρμός και εγώ πηγαίνω μαζί του…«μα πως…»…
η τσάντα μου πιάστηκε…
ευτυχώς ο συρμός σταματάει…freedom στην τσάντα μου…ίσα ίσα που τσαλακώθηκε λιγάκι…όλοι γελάνε με μένα…κοκκινίζω  από ντροπή αλλά δεν πειράζει…

συγνώμη τσαντούλα…δεν σε είχα στο μυαλό μου.

ΟΤΤΟ * τεύχος#4

ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΘΥΜΑ

Είναι κάποιες στιγμές που ακούγοντας ερωτήσεις και σκέψεις του στυλ «πάντα αναρωτιόμουν για πιο λόγο γίνεται η πορεία του πολυτεχνείου» η του στυλ «5-10 κωλόπαιδα κλείνουν το δρόμο, επιτρέπεται?» αναρωτιέσαι τελικά φταίει ο θύτης η το θύμα?

Σε θέλουν να είσαι έτσι – χωρίς προσωπική κρίση – χωρίς πρωτοβουλία – να μην μπορείς να εκθέσεις καμία άποψη διαφορετική, κανένα όχι, κανένα δεν θέλω…είναι δεδομένο ότι αυτό τους βολεύει…

Εσύ όμως τι κάνεις?
Τι είναι τελικά η ζωή?

Φαΐ – Κακά – Σεξ – Καλοπέραση και τέλος…?
Γι’ αυτό είμαστε πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη? Δηλαδή όλο αυτό το μυαλό που θεωρητικά είναι αυτό που μας κάνει διάφορους από τα υπόλοιπα ζώα…

Φταίει και το θύμα λοιπόν…γιατί αν έλεγες ότι σε λένε Χ – είσαι ένας ξεχωριστός άνθρωπος με τα δικά του ιδανικά – τα δικά του θέλω – τα όχι του –τις απόψεις του – τα λάθη του – τα κολλήματα του…ε τότε νομίζω ότι και οι θύτες σου δεν θα εύρισκαν τόσο πρόσφορο έδαφος να κάνουν του κεφαλιού τους. Σίγουρα θα έψαχναν να βρουν λύση και σε αυτό αλλά όπως και να έχει δεν θα έκανες την ζωή τους τόσο εύκολη όσο τώρα.
Γιατί τώρα βρίσκουν τον δρόμο εύκολα…πατάνε πάνω στην άγνοια-στην αδιαφορία-στην παθητικότητα-και κάνουν πραγματικά ότι θέλουν. Σου δίνουν την εντύπωση ότι φροντίζουν για σένα ότι δεν χρειάζεται να κάνεις πολύπλοκες σκέψεις αλλά να κοιτάς να περνάς καλά και τίποτα παραπάνω. Και εσύ το κάνεις και κάθεσαι στην πολυθρόνα απαθής και η μόνη αντίδραση είναι που και που να τους βρίσεις έτσι για να νιώσεις ότι και εσύ είσαι αντίθετος αλλά δεν μπορείς να κάνεις κάτι ουσιαστικό και αυτό το πιστεύεις και δεν σε ενδιαφέρει να μπεις στην διαδικασία να ψάξεις τελικά αν μπορείς να κάνεις κάτι πιο δραστήριο-πιο ενεργητικό.

Φταίει λοιπόν και το θύμα. Εννοείται πως πάντα ο θύτης είναι ο πρώτος φταίχτης αλλά…
Γιατί να είσαι μια ζωή το θύμα? Και μην μου πεις πως δεν το βλέπεις…

Είμαι και εγώ ένα θύμα που φταίει. Ξέρω πώς να μιλάω σε θύματα…

<< Dream on…>>

OTTO