Μια Χώρα που διώχνει τα παιδιά της

Πάει καιρός από τότε που είχα ξανά όρεξη να γράψω. Τι να γράψεις – τι να πεις. Πάντα εξάλλου υπάρχει ο φόβος της επανάληψης – ειδικά τώρα που τα γεγονότα είναι συγκεκριμένα. Έτσι και εγώ λοιπόν προτίμησα να μείνω ανενεργός – από την συγγραφή κειμένων – και να περιοριστώ στην ανάγνωση κάποιων και στον περί συλλογισμό των όσων άκουγα.

.. . ..

Τελικά ποτέ δεν θα μάθουμε ποιο τελικά είναι το νόημα όλων αυτών που συμβαίνουν γύρω μας.

 .. . ..

Όλες αυτές τις μέρες – συζητάμε στο Σύνταγμα (ως Αθηναίος) – με γνωστούς και αγνώστους και όλοι καταλήγουμε στο ίδιο συμπέρασμα. Τα πράγματα είναι άσχημα και θα γίνουν ακόμη πιο άσχημα.

 .. . ..

Μια λύση είναι να φύγεις. Πολλοί άλλωστε φεύγουν – ουσιαστικά τους διώχνει η ίδια η χώρα. Και πώς να μην σε διώχνει η χώρα όταν σε προτρέπει να σπουδάσεις να- να – να – και μετά σε αφήνει άνεργο για μήνες – για χρόνια…

 .. . ..

Η άλλη επιλογή – να μείνεις εδώ και να συνεχίσεις…Να συνεχίσεις να εξηγείς ότι δεν είσαι άχρηστος – ότι μπορείς να δημιουργήσεις – μπορείς να προσφέρεις κάτι καλό.

 .. . ..

Ναι, είμαστε και εμείς συνένοχοι σε όλο αυτό – ο καθένας με το ποσοστό συνένοχης που του αναλογεί αλλά δεν μπορώ με τίποτα να καταλογίσω σε εμάς όλα αυτά που μας καταλογίζουν οι φίλοι μας οι Ευρωπαίοι. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι όλοι είναι καλοί και έντιμοι και…και εμείς είμαστε κλέφτες – κουτοπόνηροι – ανοργάνωτοι…

 .. . ..

Ζούμε σε μια χώρα που έχει περάσει τόσα πολλά μέσα στο χρόνο, σε μια χώρα που πάνω της έχουν πατήσει λογής-λογής συμφέροντα και παρόλα αυτά ο κόσμος της, προσπαθεί να κρατήσει μια ταυτότητα – μια διαφορετικότητα – έναν τρόπο σκέψης που τον ξεχωρίζει από τους έξω.

 .. . ..

Όχι, είμαι εναντίον των συνόρων και των πατρίδων – όλοι είμαστε ίσοι και όλοι είμαστε ίδιοι με ίσα δικαιώματα. Δεν μπορώ όμως να αγνοήσω ότι το σύστημα που μας έχουν επιβάλει να ακολουθούμε, μας απομονώνει σε σύνορα – μας ορίζει προστάτες – δανειοδοτείς – υπερασπιστές του καλού και του δικαίου. Με αυτά τα δεδομένα πορευόμαστε τόσα χρόνια αλλά πάντα υπάρχει κάτι μέσα στο μυαλό, κάτι που κρατάει ζωντανή τη σπίθα μιας αλλαγής.

 .. . ..

Η αλλαγή αυτή  μπορεί να ξεκινήσει από την καθημερινότητα μας. Από την δουλειά μας – την ζωή μας. Μικρά πράγματα – ποιοτικά – μπορούν να φέρουν την αλλαγή. Απλά μας θέλει όλους εκεί – όλους να ζωντανέψουμε αυτήν την σπίθα που σιγοκαίει. Χωρίς φασαρία – χωρίς χουλιγκανισμούς – και το μπαμ θα γίνει.

 .. . ..

Βρίσκουν και τα κάνουν όλοι αυτοί – έχετε δει τέτοιους γύρω σας – βρίσκουν και τα κάνουν γιατί τους αφήνουμε.

 .. . ..

Εεεεει εσείς…….Μην υποτιμάτε την νοημοσύνη μας!!!

Αθήνα 2011

OTTO

Το δάκρυ των Χριστουγέννων

Ένα δάκρυ για σένα.

Για σένα που…

Σε πείθει η γλυκιά αυταπάτη του Δεκεμβρίου. Λαμπάκια – φουσκωτά κουκλάκια – χρωματιστά μπαλάκια – στολισμένα ελατάκια – γλυκά και σοκολατακια. Είναι τελικά όλα αυτά που αναζητούσες τόσο καιρό για να αισθανθείς χαρούμενος? Είναι αυτά που σου έλειπαν ?

Με πνίγεις. Με τυλίγεις με τα λαμπιόνια σου και με κάνεις κουκλάκι στο τζάκι. Με βάζεις σε μια μπότα και με πουλάς φορώντας το ψεύτικο χαμόγελο σου – άραγε εάν κοιτάξω από κάτω θα βρω την ημερομηνία λήξης ?

Αυτή λοιπόν είναι η δικιά σου εξέγερση ?

Χριστούγεννα….

Ένα δάκρυ για σένα

Είναι ένα δάκρυ συμπόνιας

Ένα δάκρυ για έναν άνθρωπο μικρό

“Η μνήμη είναι ισχυρότερη από την καθημερινή απουσία της παρουσίας.”

OTTO

ΜΙΑ ΜΑΥΡΗ ΣΑΚΟΥΛΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Πάμε παραλία – βάζουμε στην τσάντα θαλάσσης – ΑΝΤΗΛΙΑΚΟ-ΨΑΘΑ-ΟΜΠΡΕΛΑ-ΒΑΤΡΑΧΟΠΕΔΙΛΑ και μια μαύρη σακούλα.

Φτάνουμε στην παραλία, βρίσκουμε έναν τέλειο χώρο για να απλώσουμε τα πραγματάκια μας και όταν ζεσταθούμε βουτάμε στην θαλασσίτσα. Μαζί μας έχουμε και την μαύρη σακούλα. Εάν κολυμπώντας συναντήσουμε κάποιο αντικείμενο το οποίο δεν ανήκει στον θαλάσσιο χώρο τότε ανοίγουμε την σακουλίτσα και το βάζουμε μέσα σε αυτήν. Η ίδια διαδικασία μπορεί να ακολουθηθεί σε κάθε μας βουτιά. Όταν πια η σακουλίτσα γεμίσει τότε μπορούμε να την πετάξουμε σε έναν κάδο απορριμμάτων. Βέβαια φεύγοντας από την παραλία θα πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι δεν αφήσαμε πίσω μας κάτι το οποίο δεν ήταν πριν εκεί.

Εάν πάλι αυτήν την μαύρη σακούλα ξεχάσεις να την πάρεις μαζί σου – έχε το νου σου – σίγουρα κάποια απ’ αυτές θα τριγυρνάει εκεί κοντά – μέσα στη θάλασσα – κάπου στην παραλία…

Εάν την ανωτέρω διαδικασία την ακολουθήσω μόνο εγώ τότε μάλλον ο σκοπός για τον οποίο έγραψα αυτό το άρθρο δεν θα έχει επιτευχθεί. Εάν όμως την εφαρμόσεις και εσύ τότε σίγουρα κάτι θα έχουμε πετύχει – τότε σίγουρα κάποιο ψαράκι θα γλιτώσει από αυτά τα επικίνδυνα υλικά που μολύνουν το χώρο του – τότε σίγουρα  την επόμενη φορά που θα πας στην παραλία θα συναντήσεις λιγότερα «παρασιτικά» αντικείμενα – τότε σίγουρα η έξοδος μας θα έχει γίνει ακόμη πιο εποικοδομητική…

OTTO

*διαβάστε περισσότερο ‘Οττο εδώ

ΦΕΡΜΟΥΑΡ – είναι η μόνη λύση

Πολλά ακούγονται και άλλα πιο πολλά είναι αυτά που θα ακουστούν τις επόμενες μέρες μέχρι να το ξεχάσουμε και αυτό και να περιμένουμε το επόμενο. Ποιος φταίει – ποιος το έκανε – που – πότε – γιατί – μα – αλλά – δια – κατά – μετά -…

Ε φτάνει πια το μπλα μπλα…βαρέθηκα να σας ακούω…να μας ακούω δηλαδή μιας και εγώ ο ίδιος μερικές φορές παρασύρομαι και μιλάω προτού πρώτα σκεφτώ…Η ελευθερία λόγου δεν συνεπάγεται με το ότι ο καθένας μπορεί να λέει το μακρύ του και το κοντό του…στο internet – στα ΜΜΕ – στις συζητήσεις του δρόμου – στη Βουλή!!

Μιλάει ο μπλε και κατηγορεί τον κόκκινο , ο κόκκινος τα ρίχνει στον πράσινο , μετά ο πράσινος τα χώνει στον καφέ και ο καφέ…Ένα γαϊτανάκι ατελείωτο που ποτέ δεν καταλήγει πουθενά και που πάντα στο τέλος ‘‘κάνει η μάνα’’. Η ζωή γίνεται πανηγύρι και εμείς τσακωνόμαστε μεταξύ μας για να κερδίσει κάποιος άλλος.
Πόσο παραλογισμό μπορούμε τελικά να ανεχθούμε?

Όλοι μας είμαστε έλλογα όντα – ας σκεφτούμε λοιπόν γιατί και πως γίνονται όλα αυτά και ας βρούμε τον τρόπο με τον οποίο εμείς οι ίδιοι μπορούμε να κάνουμε κάτι χωρίς να είμαστε απλοί θεατές – γιατί ο θεατής στο έγκλημα είναι πολλές φορές και θύτης – και ας μην γελιόμαστε, δεν είμαστε απλά θεατές, επεμβαίνουμε στα κοινά έστω και έμμεσα – αυτό άλλωστε μας ορίζει η δημοκρατία μας!!!
Υπάρχουν πολλοί τρόποι να αντιδράσουμε η μάλλον καλύτερα – απλά να δράσουμε και ο καθένας μπορεί να επιλέξει τον τρόπο αυτό που πιστεύει ότι του ταιριάζει – ανάλογα με τη κοινωνική του θέση, τα πιστεύω του κτλπ.

Ας το κάνουμε λοιπόν, για να μην μας βρίζουν οι επόμενοι…

ΥΣ: για όποιον δεν κατάλαβε – όλα τα παραπάνω έχουν ως ερέθισμα τα γεγονότα της 5.5.2010

OTTO

*διαβάστε κείμενα του ΟΤΤΟ στην κατηγορία  OTTO’S WORDS

ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΙΟΣ ΤΑ ΤΣΕΠΩΝΕΙ;

Φόρος στα ποτά – φόρος στα τσιγάρα – φόρος στη βενζίνη – φόρος στη ζωή μας, στην αναπνοή μας… Πληρώνουμε και δεν μιλάμε και πληρώνουμε πάνω στα προς πληρωμή τα extra πληρωτέα και μετά όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις ξεπουλιούνται σε ιδιώτες.

Τελικά που πάνε όλα αυτά? Και μην μου πείτε ότι τρώτε το παραμύθι για την ευημερία της χώρας. Μια χώρα ευημερεί όταν ευημερούν οι πολίτες της, έτσι δεν είναι? Και μάλλον οι Έλληνες δεν ευημερούν – έχουν αρχίσει να ζουν για να δουλεύουν και να χαίρονται όταν απολαμβάνουν τα αυτονόητα. Σαν να εξισωνόμαστε με τα της Ευρώπης – σαν να χάνουμε αυτήν την διαφορετικότητα αυτήν που λένε οι ξένοι – Ελλάδα – Ελληνική κουλτούρα.

Όλα τελικά είναι κύκλος – τα πράγματα ανακυκλώνονται σύμφωνα με τις εκάστοτε συνθήκες και οι ιδέες επιβάλλονται έμμεσα χωρίς κανείς να το καταλαβαίνει.

Τελικά ποιος είναι πίσω απ’ όλα αυτά? Γιατί δεν μπορεί, κάποιος πρέπει να τα τσεπώνει. Όλα είναι τόσο στρωτά σχεδιασμένα – τόσο ομοιόμορφα και τόσο περιοδικά. Ίσως να’ ναι τα Νεφελίμ του Λιακόπουλου ίσως να’ ναι…μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ, απλά θα αναρωτιόμαστε εικάζοντας

–        όσοι έχουν απομείνει να αναρωτιούνται τελικά…

OTTO

*περισσότερα από τον Οtto εδώ