Το Κολοράδιον: Οι Κατσαπλιάδες Σατανιστές Της Παλλήνης Ξαναχτύπησαν

Η φωνή της σαπίλας στο Κολοράδιο!

Μια ιστορία για τους επιβάτες του μετρό που προκαλούν και τους Κατσαπλιάδες Σατανιστές της Παλλήνης!!! Τρομακτικές κάφρο-ιστορίες… από Το Κολοράδιο και τις εκδόσεις «Το Κόλο». Αν σας άρεσε στηρίξτε μας με subscribe και τέτοια.

Μες το Μετρό Γ.Τ.Χ. …του Γιώργου Μικάλεφ

Ο κύριος Αριστείδης, την είχε δει ταξιθέτης του βαγονιού. Έδινε προτεραιότητα σε αναξιοπαθούντες και έκανε χιούμορ τύπου… θέση και 5ευρω. Σαν γνήσιο αρσενικό, πολιορκούσε μια ώριμη κάργια. Οι θέσεις γύρω της πιασμένες από παλικαράκια της ηλικίας του και αυτός όρθιος, έκανε παιχνίδι. Παπάτζας ο Αρίστος. Της έβγαλε πως ήτανε και συγχωριανοί και στο ίδιο το σχολείο. Πολύ το χάρηκε η κυράτσα. Του χάλασαν βέβαια το σίγουρο «φόρτωμα» ο περίγυρος, που χώθηκε στην κουβέντα. Κοίτα να δεις που βγήκαν όλοι κοντοχωριανοί. Μίλησαν για πολιτική, αστυνομία… ακόμα και για την Παναγία.  Ένα «παλικαράκι» μίλησε για τον γιο του τον αστυνόμο και για τους καημένους συναδέλφους του, που τους τυραννάει η αριστερή κυβέρνηση. Πετάγεται τότε ένας νεαρός με κοτσίδα και μούσι από απέναντι και φωνάζει: ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΠΡΟΣΚΥΝΑΝΕ ΤΟΥΣ ΜΑΣΟΝΟΥΣ!!!

Τότε παρατήρησα τα στόματα τους, που σαν ρυπαρές, ξεχειλωμένες οπές, άρχισαν να οργιάζουν με τις ευλογίες του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Δεν έχει νόημα ποιος έλεγε τι. Κάθε κουβέντα βίαζε τα αυτιά μου, τόσο άγρια που ορκίστηκα στις ψυχές των προγόνων μου για εκδίκηση.

Ο Τσίπρας είναι άθεος άρα αντίχριστος!! Γκρέμισαν την εκκλησία της Παναγίας της Ελευθερώτριας για να φτιάξουν τζαμί οι άθεοι!! ΑΘΕΟΙ, ΜΑΣΟΝΟΙ, ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ! Ο Κουφοντίνας αλωνίζει ελεύθερος. 11 ανθρώπους σκότωσε! Φαντάσου να ήταν το παιδί σου! Έχουν χαθεί οι αξίες σήμερα! Έχει χαθεί η πίστη! Ο κόκκινος φασισμός. Αυτή η μάστιγα! Αχ, αχ, να σου τον σούρωνα λιγάκι! Τι; Τίποτα, τίποτα, ο Παΐσιος λέγω, είχε απαντήσει όταν ρωτήθηκε για τις εκλογές, ότι οι πολιτικοί είναι του Σατανά και να ψηφίζουμε τους πιο χριστιανούς. Και βγάλαν την αριστερά. Τους αλήτες. Η αριστερά… αυτή η μάστιγα. Θα μπουν φυλακή όλη για προδοσία. Και ο Ρουβίκωνας μπαινοβγαίνει στα υπουργεία και η αστυνομία τουμπεκί. ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ ΠΑΡΑ ΜΠΑΤΣΟΣ! Παραφέρεσαι νεαρέ. Εσείς οι νέοι πρέπει να κάνετε κάτι. ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΑΝ ΚΑΝΩ ΚΑΤΙ Ο ΜΠΑΤΣΟΣ ΓΙΟΣ ΣΟΥ ΘΑ ΜΕ ΕΔΕΡΝΕ.. ΚΑΙ ΠΡΟΣΚΥΝΑΝΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥΣ ΜΑΣΩΝΟΥΣ!!! Εμένα ο παππούς μου ήρθε από τον Πόντο κρατώντας μόνο το σπαθί του. Θες να σου χώσω το κρεάτινο, εικασάποντο σπαθί μου; Πως είπατε; Τίποτα, τίποτα. Η αριστερά… αυτή η μάστιγα. Ωχ; σε ποια στάση είμαστε; Παλλήνη. Δεν το πιστεύω! Έπρεπε να έχουμε κατέβει Νομισματοκοπείο. Θα κατέβουμε Παλλήνη και θα γυρίσουμε πίσω. Το επόμενο θέλει σχεδόν μισή ώρα.

Κατέβηκαν στον σταθμό της Παλλήνης. Με το που βγήκαν, ο ήλιος… θαρρείς και τον κατάπιε ο Υμηττός. Σκοτάδι τους αγκάλιασε και μια μυρωδιά έπνιγε τον αέρα… Θειάφι.

Την επόμενη μέρα στην Ελεύθερη Μώρα το πρωτοσέλιδο είχε τα κεφάλια τους κομμένα να σχηματίζουν μια πεντάλφα ,που στο κέντρο της δέσποζε ένα σφυροδρέπανο. Ο τίτλος, με μεγάλα μαύρα γράμματα: ΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ ΣΑΤΑΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΛΛΗΝΗΣ ΞΑΝΑΧΤΥΠΗΣΑΝ.

Γιώργος Μικάλεφ

 

Ο Μεφιστοφελής πετά πάνω από την Παλλήνη, 1828, λιθογραφία του Eugène Delacroix. (public domain)

 

*βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα.

 

«Κατιούσα» …του Γιώργου Μικάλεφ

IMG_20160420_0001

Μεσημέρι Τρίτης προς απόγευμα. Καιρός Καλοκαιρινός. Βγήκαν απ’ τον ένα συρμό του μετρό και τρέξανε στον απέναντι. Μπήκαν στο τελευταίο βαγόνι και στάθηκαν δίπλα μου. Όρθιος κι εγώ, όρθιοι και αυτοί. Το αγόρι έβαλε το ακορντεόν σε μια σχολική τσάντα και το κορίτσι κάτι του είπε ανέκφραστα σε μια γλώσσα που δεν καταλάβαινα. Αναρωτιόμουν κάθε φορά από πού να ήταν αυτά παιδιά. Το αγόρι κοίταξε το κινητό του… οθόνη αφής και τέτοια πράγματα. Γιατί όχι… Κοιτούσε μετά στο βάθος του διαδρόμου στα άλλα βαγόνια σαν κάτι να έψαχνε. Και να που άρχισε να ακούγεται η “Katyusha”…

“Расцветали яблони и груши,
Поплыли туманы над рекой;
Выходила на берег Катюша,
На высокий берег, на крутой.”

…από ένα ακορντεόν στο βάθος. Ένας πιτσιρικάς γύρω στα δεν ξέρω πόσα, έπαιζε την Κατιούσα πλησιάζοντας στο τέλος του συρμού και της βάρδιάς του. Κάθε τόσο στεκόταν μπροστά από κάποιον, του χαμογελούσε και του έκανε ματάκια… μα ο κόσμος δεν είχε όρεξη. Ένα κέρμα έπεσε μονάχα στο μισογεμάτο ποτηράκι του καφέ. Έφτασε και σε μένα. Με κοίταξε, χαμογέλασε και μου είπε:
-Θα το χορέψεις?
Γέλασα…
-Μπα…
-Σαν και μένα είσαι και εσύ.
Συνέχισε προς τα κάτω. Χαμογέλασε σε μια ξανθιά στο βάθος και ήρθε προς τα παιδιά. Το αγόρι έκανε μονόζυγο σε αυτή τη μαλακία οπού κρέμονται οι άλλες οι μαλακίες που πιάνεσαι. Αντάλλαξε δυο κουβέντες με το κορίτσι πάλι στη γλώσσα τους και γυρνάει μετά προς τα εμένα…
-Ο κόσμος δεν γελάει σήμερα. Τι έχει ο κόσμος ?
-Ό,τι είχε πάντα.
-Κάτι έχει… κάτι θα ‘γινε.
Στην επόμενη στάση τα τρία παιδιά κατέβηκαν. Ο πιτσιρικάς με χαιρέτησε και έστειλε και τα φιλιά του στην κοπέλα πίσω. Εμείς συνεχίσαμε την πορεία μας στα έγκατα της Γης… δημόσιοι υπάλληλοι, αναξιοπαθούντες, κλαρίνα, μια κοπέλα με απέριττα βυζιά, δυο μεταλλάδες, μια γυναίκα που πουλάει μαρκαδόρους για το παιδί της που χειρουργείται την άλλη μέρα και ένας εξηντάρης πατέρας εφτά παιδιών που πουλάει μολύβια… Της Γης οι κολασμένοι. Κάπου ανάμεσα σε έναν νεαρό υπάλληλο τοπικής αυτοδιοίκησης και έναν ασκούμενο δικηγόρο, πήρε τ’ αυτί μου πως πέθανε κάποιο σημαίνον πρόσωπο… υπουργός λέει… οικονομικών, άμυνας, παιδείας & θρησκευμάτων. Μόλις άκουσα και το όνομα του χαμογέλασα και κατέβηκα στην επόμενη στάση.

Γιώργος Μικάλεφ