Σκοτάδι

Σκοτάδι… περιπλανιέμαι στην πιο κακόφημη περιοχή της πόλης. Γύρω μου βλέπω μετανάστες, πουτάνες, έμπορους, νταβατζήδες, πρεζόνια που ψάχνουν απεγνωσμένα για μια δόση, πιστεύοντας πως θα νιώσουν όμορφα παρόλο που βαθιά μέσα τους ξέρουν πως αργοπεθαίνουν… εγώ συνεχίζω να περπατώ αμέριμνη και αποφεύγω να κοιτάξω τον οποιονδήποτε στα μάτια. Δε θέλω να αντικρίσω τα μάτια τους. Θα δω μια άσχημη πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα γεμάτη πόνο. Δεν ξέρω γιατί βγήκα εκείνη τη νύχτα και ειδικά σε αυτή την περιοχή. Δε φοβάμαι. Δε νιώθω τίποτα. Σε περίπτωση που μου επιτεθεί κάποιος έχω ένα μικρό σουγιά που καβάτζωσα πριν φύγω από το πατρικό μου. Αυτό ήταν το μόνο που πρόλαβα- ή  σκέφτηκα  αν θες – να πάρω. Είμαι μαυροντυμένη για να μη φαίνομαι στο σκοτάδι. Βλέπω άτομα να έχουν όπλο πάνω τους. Ωστόσο με αφήνουν ασυγκίνητη και δε φοβάμαι.

Φίλους δεν έχω. Κάποτε είχα μια φίλη. Μελίνα την έλεγαν. Από τότε που έφυγα από το σπίτι μου την έχασα. Μάλλον καλύτερα που την έχασα. Ίσως να με πλησίαζαν μέσω αυτής. Με κυνηγάει εδώ και κάτι μήνες η αστυνομία για μικροκλοπές και έναν φόνο τον οποίο εγώ διέπραξα για να σωθώ. Προσπάθησε να με χτυπήσει και να με βιάσει. Γυρεύοντας πήγαινε… ο σουγιάς μου έγινε ένα με το απαίσιο και βρώμικο σώμα του 12 φορές περίπου. Αρκετές για να συναντήσει τον δημιουργό του. Η αστυνομία ξέρει το πραγματικό μου όνομα. Κάποιος καριόλης πρέπει να με είδε την ώρα που τον σκότωνα και να με κάρφωσε. Ίσως αν μάθω ποιος είναι να τον κανονίσω.

Μέχρι πριν από αυτό το γεγονός πίστευα πως δεν με ξέρει κανείς (τέλεια κάλυψη). Μετά από αυτό έγινα αρκετά γνωστή… κακό αυτό. Στην πιάτσα ακούγεται πως με αναζητά κάποιος Jameson. Αρκετά γνωστό όνομα στο κεφάλαιο «μαφία». Παραξενεύτηκα. Τι μπορεί να με ήθελε;; φυσικά δεν ενδιαφέρθηκα να μάθω. Για καλό δεν ήταν και εννοείται πως δεν ήθελα να συνεργαστώ με κανέναν γιατί η ζωή μου έχει μάθει πως ούτε στον κώλο σου δεν πρέπει να έχεις εμπιστοσύνη. Παρόλο που ήξερα που να τον βρω δεν έκανα τον κόπο να πάω. Δεν με ένοιαζε. Απλά έγινα πιο προσεκτική για να μη μπλέξω. Ήξερα πως θα ήταν κάτι με ναρκωτικά. Δε θέλω να ξαναμπλέξω με αυτό το διάολο. Έφτασα στο χείλος του γκρεμού και παραλίγο να πέσω. Τελευταία στιγμή έκανα πίσω. Ήμουν σε άθλια κατάσταση. Σε μια τέτοια κατάσταση με βρήκε το μουνί που πήγε να με βιάσει και πέθανε.

Μα γιατί να συνεχίζω να ζω έτσι; Μπορώ να δώσω ένα τέλος στη ζωή μου αλλά για κάποιο λόγο δεν το κάνω. Είναι κάποια δύναμη που με κρατάει.

Το ίδιο πρωί καθώς περπατούσα, παραπάτησα και έπεσα πάνω σε κάποιον και μαζί πέσαμε κάτω. Φάνηκε αρκετά ευγενικός και ήρεμος παρόλο που τον είχα ρίξει κάτω επειδή στραβοπάτησα. Με το πέσιμο ψιλοχτύπησα το πόδι μου. Το κατάλαβε και μου είπε αν είναι να πάμε για έναν καφέ να ηρεμήσω. Φυσικά αρνήθηκα. Ήταν ένας άγνωστος και δεν έπρεπε να μαθευτεί η ταυτότητά μου. Επέμεινε. Τελικά πήγαμε. Εγώ δε μιλούσα πολύ. Τον έλεγαν Νίκο. Υπέθεσα πως είναι ένας απλός άνθρωπος και δεν έχει καμιά σχέση και τίποτα κοινό με εμένα. Όλα αυτά που έλεγε ακούγονταν normal αν και το ένστικτο μου, μου έλεγε πως κάτι πάνω του ήταν ψεύτικο. Τον ακολούθησα. Δεν το πίστευα. Έμενε λίγο παρακάτω από μένα. Ρώτησα και έμαθα πως αυτός ο άνθρωπος  δούλευε για έναν μεγάλο έμπορο ναρκωτικών… μάντεψε ποιον… Jameson. Τι να θέλει πια αυτό το μπαστάρδι; Είμαι σίγουρη πως δεν ήρθε τυχαία στο δρόμο μου αυτός ο Νίκος. Σταμάτησα να κυκλοφορώ για ένα διάστημα. Μετά από έναν μήνα που άρχισα να βγαίνω πάλι στην πιάτσα έμαθα πως ο Jameson δολοφονήθηκε. Μάλλον καλύτερα έτσι… έφυγε ένας μπελάς από το κεφάλι μου. Συνεχίζω να περιμένω τα επόμενα γεγονότα στη ζωή μου. Ελπίζω να μη συμπεριλαμβάνουν φόνους, ναρκωτικά, μαχαίρια και βιασμούς…

Back to reality….                                                                   3k 😉

*διαβάστε ακόμα από την Κατερίνα:  «πειρασμός=????»

*δημοσιεύτηκε στο έβδομο τεύχος του κώλου

Σαπουνόπε(τ)ρα

-Πες μου! Με απάτησες και κοιμήθηκες με αυτή τη γυναίκα?

-Ναι, το ομολογώ! Κοιμήθηκα με αυτή τη γυναίκα!

-Αχ, δεν το πιστεύω ότι κοιμήθηκες με αυτή τη γυναίκα!

-Κι όμως, είναι αλήθεια, κοιμήθηκα με αυτή τη γυναίκα!

-Πως μπόρεσες να μου το κάνεις αυτό και να κοιμηθείς με άλλη γυναίκα?

-Δεν ξέρω τι μ’ έπιασε και κοιμήθηκα με άλλη γυναίκα.

-Ώστε παραδέχεσαι ότι ήταν λάθος σου που κοιμήθηκες με άλλη γυναίκα?

-Όχι, δε σ’ αγαπώ, για αυτό κοιμήθηκα με άλλη γυναίκα!

-Και μου το λες έτσι κατάμουτρα ότι κοιμήθηκες με άλλη γυναίκα?

-Εμ, αφού κοιμήθηκα με άλλη γυναίκα.

-Ο πόνος μου είναι αφόρητος όμως, επειδή κοιμήθηκες με άλλη γυναίκα.

-Δοκίμασε κι εσύ να κοιμηθείς με άλλη γυναίκα.

-Όχι, δεν μπορώ να αντέξω τον πόνο και να κοιμηθώ με άλλη γυναίκα. Αλλά θα δέσω μια πέτρα στο λαιμό μου και θα βουτήξω στη θάλασσα.

-Εγώ επιμένω να ξανασκεφτείς το ενδεχόμενο να κοιμηθείς με άλλη γυναίκα. Δε χρειάζεται να φτάσεις στα άκρα.

-Όχι, δεν θα κοιμηθώ με καμία γυναίκα. Ο μόνος εραστής μου θα είναι ο βυθός της θάλασσας. Θα δέσω ένα βράχο στον λαιμό μου και θα πάω να τον ανταμώσω.

-Ο αφρός το νεκροκρέβατό μου, το οποίο θα σέρνουν εφτά σκυθρωπές γοργόνες, που θα βγάζουν μπουρμπουλήθρες από τ’ αφτιά. Και το πιο άσχημο και κακόμοιρο βότσαλο

θα είναι ο αιώνιος τάφος μου. Αντίο Αδάμ….

-Να σου πω, αν οι γοργόνες έχουν μικρά βυζιά δεν έρχομαι στην κηδεία, ξηγημένα πράγματα….

-Άι στο διάολο Αδάμ…

-Ρε Εύα γαμώ, περίμενε, δεν απάντησες στην ερώτησ…

Πλάτς!!!

Ένας βαθύς αναστεναγμός ανακούφισης αντήχησε σε όλο τον κήπο: Οοοοοοουφ!!

Μυστήριο πράγμα οι γυναίκες. Κάθε μέρα γίνεται όλο και πιο τραγική η κατάσταση. Η σχέση μας έχει φτάσει σε αδιέξοδο. Μάλλον ήρθε η ώρα να χωρίσουμε.

Πρέπει να σκεφτώ όμως για να της το φέρω όσο πιο απότομα γίνεται… Τέλοσπαντων, άντε να δούμε πώς θα αυτοκτονήσει και αύριο… Βρε λες να της πω ότι

είμαστε αθάνατοι? Δε γαμιέται, άστηνε να παιδεύεται, πλάκα έχει.

Θοδωρής

*διαβαστε ακόμα τα «ποιήματα» και τα «κείμενα» του Θοδωρή καθώς και τις ιστορίες:

«ο χορός των αρλεκίνων» & «ο δέσμιος του σκότους»

*δημοσιεύτηκε στο κολοτεύχος #7

O ΨΥΧΟΠΑΘΗΣ ΤΟΥΛΗΣ ΜΕ ΤΟ ΜΗΧΑΝΙΚΟ ΜΟΛΥΒΙ

Ήταν ίσως μια από τις πιο κρύες νύχτες του χειμώνα στο βόρειο Κάρντιφ. Το παλάτι της Ελισάβετ Μακ Πούτσου, γυναίκα του γνωστού και πλούσιου λόρδου της Τασκένδης Σερ Μακ Πούτσο της μεγάλης οικογένειας Μακ Πούτσιδων, έμοιαζε απόκοσμο και τρομαχτικό… Από τότε που πέθανε ο Σερ Μακ Πούτσος ο 2ος,η βίλα έμοιαζε με νεκροταφείο. Ο μόνος άνθρωπος που είχε μείνει να βοηθάει την πλούσια χήρα, ήταν ένας ξερακιανός και μακρυγένης Τούλης. Ένας άντρας φιλόδοξος, μνησίκακος και τρελά ερωτευμένος με την δις Μακ Πούτσου. Από το πρωί εκείνης της σκοτεινής και μουντής μέρας, η πλούσια χήρα είχε την εντύπωση ότι κάποιος την παρακολουθεί… Με την αισθησιακή και ξινή φωνή της φώναξε «Τούύύύύύύληηηηηηη!!!!!» Πέρασαν 2 δευτερόλεπτα και ο Τούλης έσκασε μύτη. «Τι θα θέλατε κυρία?» είπε και ρουθούνισε καθώς η μακρουλή, μυτερή και τριχωτή μύτη του ανεβοκατέβαινε… «Είναι 10και2, που είναι το τσάι??? Άργησες 2 ολόκληρα λεπτά!!!» αποκρίθηκε εκείνη. «Τσάι θες μωρή?Ελα ρούφα την τουλίπα μου!!!». Η πλούσια, αθώα, Μακ Πούτσου καθώς δεν γνώριζε τι σημαίνουν αυτά που είπε ο Τούλης, επανέλαβε «Το τσάι μου γρήγορα!» μόνο όταν αυτός έβγαλε το μεγάλο μηχανικό και μυτερό μολύβι, κατάλαβε τις προθέσεις του… «Τι είναι αυτό το δολοφονικό και αιχμηρό όπλο που έβγαλες από την τσέπη του σμόκιν σου??» είπε η πλούσια χήρα. «θες να λύσεις σταυρόλεξο, Τούλη?». «Ναι, θα λύσω σταυρόλεξο στο βαθύ λαρύγγι σου!!» είπε ο Τούλης νευριασμένος. «Είδες? Όλα τα καταλαβαίνω… είμαι πολύ έξυπνη… Άμα θες βοήθεια φώναξέ με!!!» είπε. «Ναι θέλω βοήθεια… Λοιπόν, τρελή, κωλόγρια, με πολλά λεφτά που θέλει κάποιος να την βιάσει και να την καθαρίσει… Με 10 γράμματα» είπε αυτός και γυάλιζε το μάτι του. «Κάτσε να σκεφτώ…εεε……10 γράμματα……… Έχει τουρμποκίνητη άμαξα με 10 άλογα όπως εγώ???» ρώτησε η δις Μακ Πούτσου. «Ναι!» απάντησε ο Τούλης… «Έχει αισθησιακή και ξινή φωνή σαν εμένα??» ξαναρώτησε… «Ναι μωρή!!!» ξανά απάντησε εκείνος… «Είναι και χήρα?». «Ναι γαμω την πουτάνα σου!!!».είπε εξοργισμένος ο Τούλης. «Έχει πάει με 100.000 διαφορετικούς άντρες???».«Ναι… Εγώ όμως είμαι έξω από αυτούς.» είπε ο Τούλης. Μετά από πολύ σκέψη αποκρίθηκε η πλούσια Μακ Πούτσου «Αααα!!!Δεν ξέρω για ποια λες!!Δύσκολα μου βάζεις!!!».Τότε, εξοργισμένος ο Τούλης πατώντας μία φορά το μηχανικό μολύβι ΗΒ, της το κάρφωσε στο δεξί της μάτι ξεριζώνοντας το και κόβοντας τα νεύρα του με τα δόντια του… «Ποια να είναι… ποια να είναι…» συνέχισε να αναρωτιέται εκείνη. Λίγα δευτερόλεπτα μετά, ο Τούλης της κάρφωσε το μηχανικό μολύβι στο αφτί με αποτέλεσμα 8 κιλά κολλώδες πύον να πεταχτεί στο καινούριο σμόκιν του Τούλη. «Νομίζω ότι ξέρω ποια είναι… Μίλα μου όμως από το αριστερό αυτί γιατί δεν ακούω καλά…» αποκρίθηκε εκείνη… Λυσσασμένος ο Τούλης φώναξε «Εσύ είσαι!!!!!!!» ενώ κάρφωνε το μολύβι στο δεξί μαστό της με αποτέλεσμα πιτσιλιές γάλατος να εκσφενδονιστούν πάνω στο ήδη γεμάτο πύον σμόκιν του Τούλη… Τότε ο Τούλης της καρφώνει και το δεύτερο μολύβι στην κοιλιά με αποτέλεσμα να της ξεριζώσει τα εντόσθια και να χυθούν στο πάτωμα… Μια λίμνη αίματος δημιουργήθηκε γύρω από το ανοιγμένο και πλέον νεκρό σώμα της Μακ Πούτσου… «Γαμώτο! Πρέπει να το πάω στο καθαριστήριο τώρα!!!!» είπε ο Τούλης και την αυνάνισε με το μηχανικό του μολύβι… Τρείς μήνες μετά… αφού το χιόνι έλιωσε… η τραβεστί γειτόνισσα πήγε να κεράσει την γριά μηλόπιτα… Βρήκε την γριά νεκρή… Μια κάρτα απεριόριστων πλυσιμάτων του καθαριστηρίου της γειτονιάς με το όνομα Τούλης, μια ταυτότητα και ένα πιστοποιητικό γεννήσεως του Τούλη και στο μαγνητόφωνο του δωματίου ακουγόταν το εθνικό λαϊκό άσμα «Την σκότωσα γιατί την αγαπούσα»… Η Αστυνομία δεν μπόρεσε ποτέ να διαλευκάνει την υπόθεση………

By Afro

διαβάστε και «την όλο βλάβες Λολίτα»

*δημοσιεύτηκε στο τεύχος #4 που μπορείται να κατεβάσετε από εδώ