«17» Γιώργος Μικάλεφ για τις «Εκδόσεις του Κάμπου»

Βασανισμοί κορμιών και ψυχών. Τρόποι και τόποι αμέτρητοι. Ιδέες και πράξεις κολάσιμες, επικίνδυνες. Σαδιστική τιμωρία, απόσπαση πληροφοριών, θεραπεία λοξοδρομημένων μυαλών. Ο Βασανισμός είναι μια επιστήμη που όσο πάει και εξελίσσεται… για το καλό του τόπου, την τάξη, την ασφάλεια. Άνθρωποι τσακίζονται σωματικά και άνθρωποι κατακρεουργούνται ψυχικά σε κρατητήρια, φυλακές, ψυχιατρεία. «Βασανιστή έχεις ταλέντο» …θα μπορούσε να είναι ψυχαγωγικό show της δυστοπίας του αύριο. Εδώ θα δείτε μια σειρά από ζωγραφιές-σκίτσα βασισμένα σε μαρτυρίες πολιτικών κρατουμένων που βασανίστηκαν στη χώρα μας, από καιρούς αρκετά σκοτεινούς μα καθόλου μακρινούς ή ξεχασμένους. Η μετουσίωση των λέξεων σε χρώμα καταλήγει σε ένα ωμό και γκροτέσκο αποτέλεσμα εστιάζοντας έτσι στο πρόσωπο του τέρατος… 

«17» για τις Εκδόσεις του Κάμπου (2016): Η έκδοση αυτή είναι δωρεάν και αποκλειστικά σε μορφή pdf. Για όποιον θέλει να το κατεβάσει για τη ψηφιακή του βιβλιοθήκη… ας μπει στην ΑΝΟΙΚΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

“Fake news, more fake news” …εικαστική έκθεση των Αντώνη Βάθη και Γιώργου Μικάλεφ στο ΒΟΟΖΕ

“Fake news, more fake news”

VATHIS ANTONIS and MICALEF GEORGE

Opening: 08.06.2019 | 20:30

Duration: 08.06 – 28.06.2019

Visit Hours: 12:00 – 21:00 (Every Day)

:BaseGALLERY

Free Entrance

 

Το ΒΟΟΖΕ σας προσκαλεί στην εικαστική έκθεση των Αντώνη Βάθη και Γιώργου Μικάλεφ με τίτλο “Fake news, more fake news”. Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν το Σάββατο 8 Ιουνίου στις 20:30 και η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι και την Παρασκευή 28 Ιουνίου.

  Fake news, more fake news In a time of universal deceit, telling the truth is a revolutionary act.  George Orwell

poster

Ζούμε στην εποχή της απαξίωσης της έννοιας των ειδήσεων. Οι ψεύτικες ειδήσεις, οι πληροφορίες δηλαδή που δεν επαληθεύονται, είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο και το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν όλες οι κοινωνίες σήμερα. Το φαινόμενο στην ιστορία του κόσμου δεν είναι καινούριο, χαρακτηριστικό παράδειγμα το τελευταίο βιβλίο του αρχαιολόγου Νέστορ Μαρκές που μιλά για τα ψεύτικα νέα στην αρχαία Ρώμη και με ποιόν τρόπο αυτά καθόρισαν τη συλλογική φαντασία σε σχέση με την ιστορική αλήθεια. Η παραπληροφόρηση είναι πια ο κανόνας. Η διεστραμμένη παραλλαγή των γεγονότων είναι σκόπιμη και έχει ως σκοπό την απάτη, την σύγχυση και την εκμεταλλευτική χειραγώγηση των πολιτών. Τα αποτελέσματα είναι εμφανή και υπονομεύουν στην πράξη κάθε έκφραση του ιδιωτικού και δημόσιου βίου του πολίτη.

Η έκθεση Fake news, more fake news των εικαστικών Αντώνη Βάθη και Γιώργου Μικάλεφ σχολιάζει το τώρα μας. Αντιμετωπίζουν με ειρωνεία την κυριαρχία της μη ανεξάρτητης και μη έγκυρης ενημέρωσης και ερμηνεύουν με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο αυτό το ζοφερό κυνήγι μαγισσών που έχει ξεσπάσει. Η δυναμική της εικαστικής τους συνάντησής έγκειται στην ιδιαιτερότητα της καλλιτεχνικής τους παραγωγής. Οι καθημερινές εφημερίδες του Βάθη συναντούν τα καθημερινά σκίτσα του Μικάλεφ. Κάθε εφημερίδα και κάθε σκίτσο αποτελεί το εικαστικό έργο της ημέρας και το σατιρικό σχόλιο της επικαιρότητας. Οι εφημερίδες και τα σκίτσα είναι το συστηματικό μέσο επικοινωνίας και των δυο καλλιτεχνών με το κοινό. Η πολιτική στηλίτευση της πραγματικότητας, στα έργα του Μικάλεφ, είναι πιο άμεση, έντονη και αυστηρή ενώ ο Βάθης επιλέγει πιο ήπιες τακτικές. Μέσω ενός παιχνιδιού αναφορών, άλλοτε εμφανών και άλλοτε όχι, στην ιστορία της τέχνης ο Βάθης παρουσιάζει την δική του ματιά στα γεγονότα. Η πίστη και των δύο στη ζωή και στην ενέργεια των υλικών τους είναι ιδιάζουσα. Τα πάντα μπορούν να μεταμορφωθούν σε τέχνη. Πειραματίζονται με τα υλικά τους και μέσα από τις ιστορίες τους καταγράφουν τον κόσμο. Η εικαστική συνύπαρξη των δυο δημιουργών και η πλουραλιστική παρουσίαση των έργων τους στην συγκεκριμένη έκθεση γίνεται το βήμα για να σκεφτεί κριτικά ο καθένας μας τη θέση του απέναντι στα ιστορικά γεγονότα που βιώνουμε και να ορίσουμε εκ νέου τις αλήθειες μας.

Αν η μακριά νύχτα της ιστορίας έπεσε, η τέχνη μας δίνει την ευκαιρία να φωτίζουμε την αλήθεια.

Νίκη Παπασπύρου, ιστορικός τέχνης

Néstor F. Marqués, Fake news de la antigua Roma.Engaños, propaganda y metiras de hace 2000 años, Ed. Espasa, 2019

 _ΧΟΡΗΓΟΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

https://www.thepressproject.gr/

Κατεβάστε «το Ημερολόγιο της Μυρτώς» για το 2017

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΥΡΤΩΣ #3

2017

η καταγραφή του έτους 2017, μέσα από τα μάτια

του Γιώργου Μικάλεφ

στις ζωγραφισμένες σελίδες

ενός ημερολογίου

το ημερολόγιο απ’ τις αρχές του 17

ξεκίνησε να δημοσιεύεται στο The Press Project

Το ημερολόγιο διατίθεται για δωρεάν κατέβασμα

σε μορφή pdf για την ψηφιακή σας βιβλιοθήκη.

Κατεβάστε το με mediafire , dropbox

ή από την Ανοικτή Βιβλιοθήκη

Ευχαριστώ για την αγάπη και την υποστήριξη σας

Γιώργος Μικάλεφ

το Ημερολόγιο της Μυρτώς 2016

Κατέβασε δωρεάν σε pdf το Ημερολόγιο της Μυρτώς για το 2016 από τις εκδόσεις Το Κόλο.
Mediafire: http://www.mediafire.com/file/yy4axorwhem44hc/diary16.pdf
Dropbox: https://dl.dropboxusercontent.com/u/89580342/diary16.pdf

Η δεύτερη χρονιά του project που ίσως και να κρατήσει μια ζωή. Η καταγραφή της καθημερινότητας και όχι μόνο, στις ζωγραφισμένες σελίδες ενός ημερολογίου. Όπως και πέρυσι το ημερολόγιο διατίθεται για δωρεάν κατέβασα σε μορφή pdf για την ψηφιακή σας βιβλιοθήκη.

Έκθεση Ζωγραφικής του Γιώργου Μικάλεφ στο Πίξελbooks στην Πάτρα 16/12/16-7/1/17

Επιστροφή στην Πάτρα μετά από καιρό, κουβαλώντας τις ζωγραφιές μου για μια έκθεση ζωγραφικής στην αίθουσα του βιβλιοπωλείου Πίξελbooks, Αγ. Ανδρέου 115 Πάτρα. Η έκθεση θα είναι ανοιχτή ώρες καταστημάτων. Εγώ θα σας περιμένω εκεί… κρυμμένος μέσα στα έργα μου ως τις 7 Ιανουαρίου 2017.

Το ημερολόγιο της Μυρτώς στο μπαλκόνι για μια στημένη φωτογραφία. Από κάτω η Αγίου Νικολάου με τα μαγαζιά, τα λαμπιόνια τα Χριστουγεννιάτικα και τα σκαλιά στο βάθος που κάποτε τα κατέβαινε ο Πάνος ξερνοβολώντας. Από πάνω ο ήλιος στην αποτυχημένη του κρυψώνα και πίσω από το ραγισμένο συρματόπλεκτο τζάμι, πολυκατοικίες, ένα καμπαναριό και τα βουνά με μια υποψία χιονιού.

Δύο μέρες έμεινα στην Πάτρα που αν και έχει σχεδόν αδειάσει από φίλους, πέρασα αρκετά καλά, γνώρισα και συναναστράφηκα ωραίους ανθρώπους και πάνω απ’ όλα, ένιωσα πραγματικά χαρούμενος σε μια πόλη που φοβόμουν πως θα συναντούσα φαντάσματα παλαιών και δύσκολων εποχών.

Και δυο λόγια, κλεμμένα από δημοσίευση του εξαίρετου οικοδεσπότη Νεκτάριου…

«Μην την χάσετε, είναι εξαιρετική έκθεση με έργα τα οποία αν προσπαθούσα να τα χαρακτηρίσω θα ξεκινούσα από την λαϊκή ζωγραφική παράδοση του Θεόφιλου, διασχίζοντας εικόνες του Μποστ και σύγχρονων κόμικ, κάνοντας μερικές φορές και βόλτες από πίνακες του Ιερώνυμου Μπος. Επίσης θα βρείτε έργα αφιερωμένα σε εξαιρετικούς συγγραφείς και καλλιτέχνες με την ιδιαίτερη απόδοση του Γιώργου, σε σελίδες ημερολογίου, σε καμβάδες, σε ξύλο, ακόμα ακόμα και σε σελίδες… λεξικού. Αλλά επειδή δεν τα κατέχω αυτά τα εικαστικά, πολύ απλά θα πω ότι είναι τέλειοι πίνακες και θα σταματήσω εδώ. Ελάτε!»

Το πρωί πριν πάρω το λεοφωρείο του ΟΣΕ πέρασα μια τελευταία βόλτα για φέτος από το Πίξελbooks, για να ψωνίσω και μερικά βιβλία. Το έχω σε κακό να πηγαίνω σε βιβλιοπωλείο και να μη φεύγω με βιβλία. Τράβηξα και μια φωτογραφία την όμορφη βιτρίνα με τις αφίσες μου δεξιά και αριστερά… έτσι για να τις στείλω στη μάνα μου στο χωριό να καμαρώσει για το γιο της που κάνει πράγματα. Δεξιά φαίνεται ο φίλτατος Νικόλας να περνάει βιβλία στον υπολογιστή.

Πήγα στο σταθμό νωρίτερα απ’ ό,τι έγραφε το εισιτήριο. Καβγάς μεταξύ μιας κυρίας και ενός οδηγού… ευχάριστα καθημερινά πράγματα. Στο λεωφορείο ύπνος και στο τρένο ανυπόφορες συζητήσεις από νεαρούς φαντάρους σε μια γλώσσα που κρίθηκα ακατάλληλος να μάθω. Γύρισα στο σπίτι κατά τις δύο. Τα δυο σκυλιά μου τρελάθηκαν απ’ τη χαρά τους και ο βιβλιοφάγος Morgan με κάτι σαν χαμόγελο, ποζάρει με το μικρό του δώρο.

Πίξελbooks, Αγ. Ανδρέου 115 Πάτρα
https://www.facebook.com/pixelbooks.gr/

Edvard Munch documentary

12 Δεκεμβρίου του 1863 γεννήθηκε ο Νορβηγός ζωγράφος Edvard Munch.
Ο περισσότερος κόσμος, γνωρίζει τον Munch από τις εκδοχές της περίφημης
«κραυγής» του. Αξίζει όμως να αφιερώσουμε αρκετό χρόνο για να
μελετήσουμε το τεράστιο έργο αυτού του καταραμένου ζωγράφου.

Ακολουθεί ένα από τα ντοκιμαντέρ για το έργο
και την ταραχώδη ζωή του μεγάλου ζωγράφου…

“NO PORTRAITS”

ΟΜΑΔΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ
“NO PORTRAITS”

ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ | ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Αστερίου Δημήτρης
Βασιλικός Στέλιος
Μικάλεφ Γιώργος

Εγκαίνια:16/ 4 / 2016 | 20:30
Διάρκεια:15/ 4 – 4 / 5 /2016

BOOZE COOPERATIVA
:BaseGALLERY

Κολοκοτρώνη 57, Αθήνα

Το εγχείρημα λειτουργεί, ως μια άσκηση καταγραφής προσωπικής ανάγκης, ως ένας συσχετισμός συνειρμών, μνήμης και επικοινωνίας.

Οι εκθέτες Αστερίου Δημήτρης, Βασιλικός Στέλιος και Μικάλεφ Γιώργος, με διαφορετικές αφετηρίες-βιώματα-καταβολές-πορείες-σταθμούς ο καθένας συνυπάρχουν μέσα από τα έργα και τις εγκαταστάσεις σε αυτή την εικαστική παράσταση, πράξη.

Συνομιλίες και σιωπές σε πολλαπλά επίπεδα, συνθέσεις αδρών και εύθραυστων σχεδίων, γραμμές μολυβιών, επαλείξεις χρωμάτων, μεγέθη και σχήματα, κατασκευές, οριοθετούν και ορίζουν την μη προσωποποιημένη αφήγηση ως αθέατη προτροπή-παρουσία χωρίς εμμονές.

Αστερίου Δημήτρης. Γεννήθηκε το 1973 στη Δράμα, ζει και εργάζεται στα Χανιά. Τελείωσε τις σπουδές του στο τμήμα νοσηλευτικής ΤΕΙ Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια στο τμήμα ψυχολογίας του πανεπιστημίου Ρεθύμνου αλλά η αγάπη του για την ζωγραφική τον έστρεψε σε άλλες κατευθύνσεις. Στα πρώτα χρόνια της ζωγραφικής του ασχολήθηκε με όλα σχεδόν τα θέματα κυρίως όμως με νατουραλιστικά και σουρεαλιστικά τοπία και με την προσωπογραφία. Χρησιμοποιεί τόσο λάδια όσο και μικτά χρώματα, και η θεματογραφία του αναφέρεται σε ονειρικά και φανταστικά σύνολα στην κατεύθυνση του σουρεαλισμού και της αυτόματης γραφής. Παράλληλα με τη ζωγραφική ασχολείται με τις κατασκευές και τη γλυπτική. Χρησιμοποιεί εφήμερα υλικά, σανίδια που βρίσκει στην αμμουδιά, απομεινάρια από σκουπίδια, αντικείμενα καθημερινής χρήσης για να τα ανασυνθέσει, να τους δώσει πνοή, να τα μετατρέψει σε έργα τέχνης.

Ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής // Δημοτική πινακοθήκη Μυκόνου (1999) / Καφέ Hλιοτρόπιο Χανια Κρήτης (1999) / Γιαλί τζαμισί Χανιά Κρήτης (2000) / Αίθουσα τέχνης Ξόμπλι (2001) / Δημοτική πινακοθήκη Ναυπλίου (2001) / Γιαλί τζαμισί Χανιά Κρήτης (2002) / Γιαλί τζαμισί Χανιά Κρήτης (2003) / Έκθεση Γλυπτικής Γιαλί τζαμισί Χανιά Κρήτης (2004) / Πινακοθήκη Ρεθύμνου αίθουσα Μουσούρη (2005) / Πύλη Αγ.Γεωργίου Ηράκλειο Κρήτης (2006) / Παλαιοπωλείο «ρετρό» Αθήνα (2015). Έχει λάβει μέρος σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής και έχει ασχοληθεί με την εικονογράφηση βιβλίων και την κατασκευή σκηνικών θεάτρου. Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές και ιδρύματα.

ΚΡΙΤΙΚΕΣ
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ / τεύχος:115 /Ιωάννα Ασμάνη
“ …..Χωρίς να υπάρχουν εμφανή δεσίματα στη σκέψη μου ιδίως σαν είδος, μου θύμισε τον Μaître που εκθέσανε τα έργα του με μεγάλο νταβαντούρι, στην Pont des Art στο Παρίσι, όταν αυτός ομολογούσε απλά τις φυλές τις πατρίδας του, με ξεκαθαρισμένη δική του τεχνική αθώα και προσωπική. Και ολοζώντανη. Πράγματι η ζωγραφική του Δημήτρη είναι ζωγραφική-ζωγραφική, ακόμη χωρίς κόλπα. Όπως φιλάς με σοβαρότητα το μέτωπο της ερωμένης σου για να εκφράσεις την αφοσίωση σου σε αυτήν, πριν τη διαλύσεις με τον έρωτα σου……”
http://www.ekebi.gr/magazines/showimage.asp?file=13233&code=5711&zoom=800

ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ / Π.Κουνενάκη
“……Αυτοδίδακτος καλλιτέχνης, με μια γερή σκευή σπουδών πίσω του που έχουν να κάνουν με την ανθρώπινη ψυχή, επιλέγει την τέχνη για να μιλήσει για τα μυστήρια της ζωής και του θανάτου. Κινητοποιώντας μνήμες του παρελθόντος και χρησιμοποιώντας στοιχεία και σύμβολα από νεκρικά έθιμα της πατρίδας του της Μακεδονίας, δημιουργεί έργα, ανθρωπόμορφα γλυπτά και κατασκευές, αφ1 ενός για να θρηνήσει ό,τι έχει χαθεί, αφετέρου για να υμνήσει έμμεσα τη ζωή, να ξορκίσει ό,τι τον βασανίζει. Με άλλα λόγια μετατρέπει τους εφιάλτες του σε τέχνη. Κι αυτή είναι από τις πλέον δόκιμες ανθρώπινες λειτουργίες. Ο Δημήτρης . Αστεριού χρησιμοποιεί εφήμερα υλικά, σανίδια που βρίσκει στην αμμουδιά, απομεινάρια από σκουπίδια, αντικείμενα καθημερινής χρήσης για να τα ανασυνθέσει, να τους δώσει πνοή, να τα μετατρέψει σε έργα τέχνης. Μια τέχνη υπόγεια ερωτική, αφού έρωτας και θάνατος είναι οι διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος. Ιδιαίτερα επιδέξιος ο καλλιτέχνης, δημιουργεί συνθέσεις ολοκληρωμένες, που μπορεί να αποτελούνται από φθαρτά και εφήμερα υλικά, αποκτούν όμως σταδιακά μνημειακό χαρακτήρα, μεταφυσική χροιά και καλλιτεχνική οντότητα. Τα περισσότερα έργα του λειτουργούν ως επιτύμβια, ως σκευοφυλάκια μνήμης και αγάπης κυρίως για τα παιδιά που συμβολίζουν και την ίδια τη ζωή….».

Στέλιος Βασιλικός. a.k.a. / Neo the Pirate. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα (1984). Οπου ζεί και εργάζετε ως tattoo artist. Από μικρός ασχολήθηκε με τη τέχνη της ζωγραφικής. Απο την εφηβεία, ξεκίνησε να ασχολείται με τη street art, μοιράζοντας μέσα από τα graffiti του, τις σκέψεις του και τις ανυσηχίες του με τυχαίους περαστικούς. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με τη δημιουργία χαρακτήρων comic. Το 2005 αποφοίτησε από τη σχολή Εφαρμοσμενών Τεχνών Ορνεράκης καθώς συμμετείχε σε σεμινάρια από διάφορες σχολές και εργαστήρια οπου Και διδακτικε νεές τεχνικές και μορφές τέχνης. Το 2012 αποφάσισε να ασχοληθεί με τη τέχνη του τατουάζ οπου μπορούσε να αποτυπώσει τα όνειρα και τα θέλω των φιλων και γνωστών του με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Κύρια πηγή έμπνευσης του είναι η μουσική, οι στίχοι, η μελωδία, όπως και τυχαία συμβάντα της καθημερινότητας, ένα βιβλίο ή μια ταινία. Η τελευταία του παρουσία ήταν το 2015 στη θεατρική παράσταση «Άκου Ανθρωπάκο», όπου σε live performance δημιουργούσε επι σκηνής ένα καμβά εμπνευσμένο από τη παράσταση.
http://neothepirate.tumblr.com/
vasilikos.stelios@gmail.com

Γιώργος Μικάλεφ. Γεννήθηκα στην Κέρκυρα το Δεκέμβρη του ’85. H έντονη ανάγκη για δημιουργία με ώθησε να ασχοληθώ από μικρός με τις καλές και τις …κακές τέχνες σε αρκετές απ’ τις μορφές τους… η ζωγραφική και το γράψιμο ήταν αυτά που με απασχόλησαν περισσότερο τα τελευταία χρόνια. Ό,τι δεν μπορώ να το εκφράσω με λέξεις, το ζωγραφίζω και ό,τι δεν μπορώ να ζωγραφίσω το καταγράφω… πάντα με τον τρόπο μου. Από μικρό παιδί χρησιμοποιούσα μολύβια και μαρκαδόρους για να προεκτείνω τη ψυχή μου πάνω σε μια λευκή επιφάνεια και έκτοτε δεν σταμάτησα να ζωγραφίζω, να δημιουργώ και να πειραματίζομαι πάνω σε κάθε είδους επιφάνεια με χρώματα και με υλικά που μου κέντριζαν το ενδιαφέρον και την περιέργεια.

Οι μόνες σπουδές μου πάνω στη ζωγραφική ήταν ένας χρόνος στην Καλλιτεχνική Σχολή της Κέρκυρας με καθηγητή τον Κώστα Τόμπρο. Έχω συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις σε Κέρκυρα και Αθήνα, και έχω πραγματοποιήσει 2 ατομικές εκθέσεις, στην Κέρκυρα το 2013 και στις Σπέτσες το 2014. Ασχολήθηκα επίσης με την εικονογράφηση βιβλίων και εξωφύλλων underground μουσικών σχημάτων. Είμαι μέλος της “Εικαστικής Κερκυραϊκής Ένωσης” από το 2010 και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης από το 2011 έως το Μάη του 2014 οπότε και εγκαταστάθηκα στην Αθήνα.
www.georgemicalef.blogspot.gr
acimoc2007@hotmail.com

Χωρίς Τίτλο

Αφού αυτοί είναι πρόσωπα της μιας στιγμής
Όχι α-πρόσωποι, μην παρεξηγήσεις,
Αλλά φευγαλέοι
Τους καταβροχθίζει το ίδιο τους το παρόν
Έτσι
Ακόμα κι αν υπήρξα για λίγο μέσα τους
–με κάποιον τρόπο το πινέλο εισβάλλει πάντα πρώτα στην καρδιά
μου λέει, κοίτα, εδώ έχεις καλύτερα χρώματα-
δεν κατάφερα να διασώσω κανέναν
Ας πούμε, στη θάλασσα θα έχεις δει το πλήθος των χνουδωτών σφαιριδίων να εκτοξεύονται
Μπορεί να τα ακούς με τον συνήθη καλοκαιρινό εκνευρισμό
Ή και γελάς όταν βλέπεις τις κοιλιές να τραμπαλίζονται
Κάποια θλίψη ενδεχομένως γι’ αυτούς τους δυο ρακετίστες
Που σχεδόν αγγίζουν το τίποτα
Αύριο θα είναι στο γραφείο γραβατωμένοι
Αυτή η γραβάτα ήδη σφίγγεται γύρω απ’ το λαιμό της χαράς τους
Θερινοί τύποι
Του χαμού
Λοιπόν, βλέπεις
Ή τον έρωτα
που τον ζωγράφισα 120 φορές
Κι ακόμα να μου φύγει ο φόβος πως θα τον χάσω
Κι η Αφροδίτη, ξεπεσμένη θέαινα, σε εφημεριδόχαρτο
Χωρίς το πολυτελές της όστρακο
Βρέθηκε μόνο μια τσίγκινη ανάμνησή του
Ύδωρ εστί και εις ύδωρ απελεύσει
Αντιλαμβάνεσαι ίσως τώρα πως
Όχι α-πρόσωποι, μα μελλοθάνατοι
Αφού η λήθη είναι η πιο αληθινή απώλεια
Κι όσοι έγραψαν τις πιο ωραίες λέξεις
Ζούνε και δεν ζούνε
Τώρα πια τους απομένει να γίνουν τσιτάτα του διαδικτύου
Για μιαν ανάσα ακόμα
Morituri σου λέω
Ακόμα κι η γυναίκα μου πνίγηκε κάτω από ψιλοκομμένα χαρτάκια και πυκνή κόλλα
ήθελε να γίνει σαν του Πικάσο τις γυναίκες
κι όμως, δεν είναι αυτή, δεν είναι αυτές
Σου είπα
No portraits
Όπως κι οι «κομψές κυρίες στις κερκίδες» του Εμπειρίκου
«Και κορασίδες με pull-over
Χειροκροτούν κι όλο φωνάζουνε
Goal! Goal! Στα δίχτυα των εχθρών
Όχι ποτέ στα δίχτυα του θανάτου»
Ό,τι κι αν φωνάζουν
Πάει και το γκολ,
Κι αυτό κι αυτές τα έφαγε η στιγμή,
Φυσικά, πιο πέρα κι εγώ
Μαζί με την άρτι νεογέννητη πετριά της έμπνευσής μου
(ή μήπως πια παραμεγάλωσε, μέσα σε λίγες πινελιές;)
Βλέπεις;
Τι «όχι ποτέ»;

Κ.Κ.
η εκδήλωση στο facebook