“Σάπιες σκέψεις…”

Περί οικολογίας και τηλεόρασης… Ο κύριος Επαμεινώνδας δείχνει από το τηλεοπτικό του παράθυρο τα φυσικά του δέντρα του (κόντευαν Χριστούγεννα) και η κυρία Μαίρη το παίζει θιγμένη και κάπως αγανακτισμένη.  Εγώ έχω πλαστικό λέει στο τελείωμα με ύφος ανώτερης ανωτερότητας και οικολογικής συνείδησης. Τις πούτσες τις θέλει από κρέας όμως και μάλιστα χοιρινό και για να βοηθήσει περισσότερο τον πλανήτη δεν αγοράζει κωλόχαρτο για να σκουπίσει τον κώλο της. Έχει φροντίσει ώστε η κωλοτρυπίδα της να έχει αρκετά μεγάλο άνοιγμα ώστε να μπορεί να εγκαταστήσει αυτόματο κουραδοκαθαριστή… Μπράβο στην κοπέλα και μπράβο και στον κώλο της. Και να μη ξεχνάμε πως η Μαίρη με την θιγμένη οικολογική συνείδηση έχει 50 ζευγάρια παπούτσια φτιαγμένα με αγνά οικολογικά υλικά, που όταν περάσει η μόδα θα αγοράσει άλλα τόσα με τα όμορφα οικολογικά λεφτά της. Μετά ο άλλος οικολόγος λέει και αυτός ότι παίρνει πλαστικό δέντρο. Μάλλον θέλει να γαμήσει τη Μαίρη και της πάει πρίμο σεκόντο. Από την άλλη ο “επιτυχημένος” αυτός νέος έχει 83 κινητά τηλέφωνα και ειδικό δωμάτιο για παπούτσια. Όταν γαμάει δεν χρησιμοποιεί ποτέ αυτά τα άθλια πλαστικά παρασκευάσματα και το αυτοκίνητο του καίει μόνο οικολογικά ούρα. Το αυτοκίνητο του, το αγόρασε με τα τίμια λεφτά που έβγαλε ως τηλεοπτική παρουσία. Η Μαιρούλα που και αυτή είναι μια πολύ “επιτυχημένη” κοπέλα είναι και γυναίκα καριέρας… ξυπνήστε ο κόσμος δεν καταστρέφεται αλλά τους πράσινους φόρους θα τους πληρώσουμε. Και ποιοι τους επιβάλουν? Oι φονιάδες που βομβαρδίζουν και τεμαχίζουν ανθρώπους αθώους. Ποτίζουν με χημικά την ατμόσφαιρα και μετά λένε στην ανθρωπότητα να σώσει τον πλανήτη. Από ποιους? Από αυτούς τους μαλάκες που πάνε να μας τρομάξουν. Ρε έρχεται εξωγήινη απειλή. Σε λίγο καιρό ο ET θα χτυπήσει και τη δικιά σας πόρτα. Πληρώστε φόρους για αντιεξωγήινο αμυντικό εξοπλισμό. Ρε δεν γαμιέστε. Και εμείς αγαπάμε τον πλανήτη. Αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να καταντήσουμε δυσκοίλιοι σαν εσάς. Εξαιτίας αυτών των ρευμάτων που πηγάζουν από “Αυτούς” ο κόσμος ζει τρομαγμένος κάτω από την κάθε καινούρια απειλή που του παρουσιάζουν. Άνθρωπε ξύπνα για όνομα του Θεού…

Περί μαλακίας και επιτυχίας… Εγώ από την άλλη που δεν είμαι καθόλου “επιτυχημένος” εργάζομαι το πολύ 30 ώρες την βδομάδα στο μαγαζί του πατέρα μου. Είχα μακριά μαλλιά και είμαι ακόμα αξύριστος και κουρελής. Όταν έκοψα τα μαλλιά μου όλοι άρχισαν να λένε, μα τι λεβέντης που έγινες. Να ξυριζόσουνα κιόλας θα ‘σουνα κούκλος. Σιχάθηκα να την ακούω την ίδια μαλακία εδώ και τόσα χρόνια. Βλέπετε τα πρότυπα είναι αυτοί οι παπάρες που βλέπουν στις σειρές τους ή οι λεβέντες τους… τα παιδιά τους.  Εγώ τις σπουδές τις παράτησα. Εγώ 17 χρονών σκοτώθηκα και τώρα είμαι ένα σάπιο μυαλό σε έναν λουστραρισμένο κόσμο. Εγώ δεν παίρνω ούτε ουσίες ούτε τίποτα. Είμαι πιο καθαρός από όλους αυτούς τους “λεβέντες τους” που τους βλέπουν περιποιημένους και λαμπρούς και πετυχημένους, αλλά τα μάτια μου τους βλέπουν και τους κόβουν τι σκατά είναι ο καθένας. Αυτός ο κόσμος είναι για τον πούτσο. Αντί να κοιτάξει ο καθένας την καμπούρα του, κοιτάνε ποιον θα σχολιάσουνε και ποιον θα γλωσσοφάνε. Ώρες-ώρες αισθάνομαι σαν να μου πίνουν το αίμα… να μου ρουφάνε την ζωή μου… και αυτό δεν είναι ψέμα. Είναι όλοι τους βρικόλακες και τρέφονται από τη δικιά μου χαρά και τη δικιά μου διαφορετικότητα, δημιουργικότητα,  ζωτικότητα και γαμώ την ανάσταση μου μέσα. Μας ρουφάνε τις ζωές. Έχουν φροντίσει “Εκείνοι” για αυτό. Ο μπάτσος είναι η οικογένεια, ο μπάτσος είναι ο κοινωνικός μας περίγυρος, ο γείτονας, ο περιπτεράς, ο εαυτός μας… μας βάλανε να σφαχτούμε μεταξύ μας. Να ορίσουμε τις νόρμες, τα γαμημένα καλούπια να πλάσουμε. Αυτά τα καλούπια όμως είναι φέρετρα… όλοι θέλουν να αλλάξουν το διαφορετικό… να μας κάνουν σαν τα μούτρα τους. Ακόμα και οι “απ’ έξω” έχουν και αυτοί τον κάλο τους. Είμαστε μόνοι και πρέπει να επιβιώσουμε. Ο συμβιβασμός είναι θάνατος. Προτιμώ να την παλεύω και ας βγάζω ψίχουλα, κι ας μην κάνω ποτέ έκθεση ζωγραφικής, κι ας μην βγάλω ποτέ φράγκο από τα γραψίματα και τα άλλα. Προτιμώ να κάθομαι και να δημιουργώ κάτι, γιατί αυτό με κρατάει. Είναι η πρέζα μου η δημιουργία και ας λένε οι πολλοί τι μαλακίες είναι αυτές. Ο άλλος μπορεί να παίρνει άλλες πρέζες. Δικαίωμα του. Η επιτυχία είναι μια αρρώστια που εξαπλώνεται σαν καρκίνος και η καριέρα που λένε οι γυναίκες είναι μια πίπα, μπορεί και δύο. Εγώ φτιάχνω τηλεοράσεις. Κανείς δεν θα πει πως κάνω καριέρα. Όλοι ρωτάνε τι θα κάνω στη ζωή μου. Μα δουλεύω ρε μαλάκες. Τι στο διάολο να κάνω? Να πάω να σπουδάσω σε μια σχολή που δεν μ’ αρέσει για τέσσερα χρόνια, να χαλάσω λεφτά που δεν υπάρχουν για να συντηρούμε και μετά όλες οι πόρτες θα είναι ανοιχτές και θα με περιμένουν να γίνω διευθυντής. Τα πάντα είναι οι δημόσιες σχέσεις. Αν ήθελα θα μπορούσα με μέσο να πάω κάπου πολύ καλύτερα, με λεφτά καλά και ασφάλεια. Αλλά το καλύτερα είναι για αυτούς. Για να με κάνουν ίδιο, να ταιριάζω στην κοινωνία τους. Εγώ όμως νοιώθω τόσο μόνος και τόσο ξένος αυτά τα χρόνια που δεν την παλεύω να παίξω στο θέατρο. Σε αυτήν την κοινωνία δεν χωράμε όλοι. Κάποιοι μένουμε στην απ’ έξω. Η απ’ έξω μεριά θέλει δυνάμεις και εγώ την αρρώστια την πλήρωσα πολύ ακριβά και τη γλίτωσα. Η Μαρία όμως όχι…

Περί ανθρώπινης ανοησίας… έχω σταματήσει να μισώ τους ανθρώπους και τώρα σχεδόν αποκλειστικά τους λυπάμαι. Νομίζει ο κάθε μαλάκας γέρος, επειδή έζησε αυτός με έναν τρόπο πρέπει να ζήσουν όλοι έτσι. Επειδή αυτός είναι ένας κουμουνιστής πρέπει να είναι όλοι. Και εδώ έρχομαι σε αντίθεση με πολλούς που μπορεί λένε σχεδόν ότι λέω με ωραία λόγια και σάλιο, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς έχουν το κόμμα να μιλάει πίσω από τα στόματα τους. Το κόμμα έχει ένα πέος που μπαίνει στους κώλους, διασχίζει το άντερο και καταλήγει στο στόμα. Ανοίγει την ουρήθρα και λέει λόγια που είναι για τον πούτσο. Εγώ δεν έχω κανένα κόμμα και μπορώ να σκέφτομαι ελεύθερα, να μιλάω ελεύθερα και να βρίζω ελεύθερα. Τα κόμματα είναι για τις τελείες και εγώ δεν είμαι ούτε καν παρένθεση. Δεν θα σωθεί ο κόσμος με τα κόμματα. Ξυπνήστε. Σπάστε τις αλυσίδες του μυαλού σας. Δεν υπάρχουν δίκια και άδικα. Η επιβολή της γνώμης φέρνει μόνο συγκρούσεις και επιβολές και γνώμες. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Το θέμα είναι οι άνθρωποι να συνεννοούνται και αυτό δεν γίνετε. Υπάρχουν ένα σωρό γνώμες, περισσότερες από την ανθρωπότητα όλη. Καμιά φορά αναρωτιέμαι και εγώ τι γράφω και γιατί το γράφω… μα στο τέλος απελπίζομαι και εγώ και μπερδεύω τα λόγια μου και πάλι και απελπίζομαι και σταματάω να γράφω. Αγάπη θέλει ο άνθρωπος. Τα όπλα είναι για τους κώλους των στρατιωτικών.

*Τα των παραπάνω σκέψεων είναι 160% φανταστικά και 66% οικολογικά. Προέρχονται από κάποιον άλλο πλανήτη όπου τα τελευταία χρόνια υπάρχει η μόδα της οικολογικής καταστροφής και του εντειχιζόμενου αυνανισμού.

Γιώργος Σάπιος

2 comments on ““Σάπιες σκέψεις…”

  1. Ο/Η χαρα λέει:

    Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο μαζί σου Γιώργο! Χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι που αντιστέκονται σε αυτό το μπουρδέλο που ζούμε!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.