Κρύο…

Το ίδιο το παλιό το κρύο που ποτέ δεν γιατρεύετε
Ούτε με κουβέρτες και σεντόνια
Με παλτά και πουλόβερ
Ούτε με τα χρόνια ούτε με τον άγιο τον Σπυρίδωνα
Να καις και να κρυώνεις
Να καις και να κρυώνεις
Να αρχίζεις να ξεχνάς τις λέξεις
Τα χέρια να τρέμουν
Και το κορμί μαζί

Το κεφάλι σπάει
Σπάει σε χιλιάδες κόκκινα κομμάτια
Αλλού τα δόντια, αλλού τούφες από μαλλιά,
αλλού κρέας…
να και λίγο από μάτι…
και όλα κόκκινα…
βουτηγμένα στο αίμα
μονάχα τα κομμάτια της καρδιάς δεν ήταν κόκκινα
…ήτανε μαύρα
και αίμα εκεί δεν υπήρχε

Γιώργος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.